Welke CEO verdient het meest?

Welke CEO verdient het meest? Topinkomens op een rij

Inzicht in de inkomens van topbestuurders laat grote verschillen zien binnen het bedrijfsleven. Lees verder om te ontdekken welke ceo verdient het meest en hoe de verhoudingen binnen de top van het bedrijfsleven zich verhouden.

Welke CEO verdient het meest bij Nederlandse bedrijven?

De beloningen van topbestuurders bij grote ondernemingen roepen regelmatig vragen op over de verhoudingen binnen het bedrijfsleven. De topbestuurders nederlandse bedrijven inkomen bestaan allang niet meer uit een simpel basissalaris, maar bevatten vaak complexe pakketten met bonussen en aandelenopties. Dat roept bij veel mensen de vraag op wie nu daadwerkelijk de lijst aanvoert en hoe die enorme bedragen tot stand komen.

Dit roept direct de vraag op of dergelijke bedragen nog in verhouding staan tot de prestaties op de werkvloer. De discussie hierover laait regelmatig op zodra cijfers over de topinkomens bekend worden gemaakt.

De absolute koplopers in de top van het bedrijfsleven

Aan de top van de ranglijst van best verdienende ceo nederland bij in Nederland gewortelde of genoteerde ondernemingen staan enkele internationale namen die indrukwekkende bedragen achter hun naam hebben staan. Glenn Fogel, de topman van Booking.com, voert deze lijst aan met een totale beloningswaarde van 42,3 miljoen euro. Dit bedrag wordt grotendeels gedreven door langetermijnbonussen en toegekende aandelenelementen die in dat jaar vrijkwamen.

Op de tweede plaats volgt Carlos Tavares, de topman van automobielfabrikant Stellantis, met een bedrag van 36,5 miljoen euro. Stellantis huisvest bekende merken zoals Peugeot, Fiat en Opel, en de beloning van Tavares weerspiegelt de enorme schaal van het concern. Vlak daarna volgen Lucian Grainge van Universal Music Group met 27,9 miljoen euro en Kurt Sievers van halfgeleidergigant NXP Semiconductors met 19,1 miljoen euro.

De invloed van bonussen en aandelenpakketten

Wie naar deze miljoenenbedragen kijkt, vergist zich al snel in de opbouw van het inkomen. Het vaste basissalaris van een gemiddelde top-CEO vormt vaak maar een kleine fractie van het totale pakket. De echte miljoenen zitten vrijwel altijd in variabele beloningen, prestatiebonussen en aandelenopties die over meerdere jaren worden opgebouwd.

Niet zelden leidt dit tot flinke discussies over de inkomensongelijkheid binnen bedrijven. De loonkloof tussen de doorsnee werknemer en de topman kan op kunnen lopen tot honderden keren het modale inkomen van een medewerker op de werkvloer. Dat zorgt in de maatschappij regelmatig voor gefronste wenkbrauwen.

Nationale versus internationale bestuurders

Een opvallende trend in de top van de best betaalde bestuurders is dat het overgrote deel van de eregalerij bestaat uit buitenlandse nationale topbestuurders die leidinggeven aan multinationals met een hoofdkantoor of een belangrijke juridische structuur in Nederland. Booking.com en Stellantis zijn hier sprekende voorbeelden van.

Bestuurders met een Nederlandse achtergrond zijn in deze absolute top minder dik gezaaid, hoewel namen als Richard Blickman van Besi en voormalig ASML-topman Peter Wennink in eerdere jaren ook noteringen kenden met miljoenenbeloningen. Toch blijft het merendeel van de top tien gedomineerd door global players die opereren op wereldwijde markten.

Vergelijking van de topbestuurders en hun beloningsstructuur

Glenn Fogel (Booking.com)

• Aandelenopties en prestatiegerelateerde beloningen

• 42,3 miljoen euro

• Reisreuzen en online platforms

Carlos Tavares (Stellantis)

• Transitieregelingen en bedrijfsdoelstellingen

• 36,5 miljoen euro

• Automobielindustrie

Lucian Grainge (Universal Music)

• Beursgerelateerde langetermijnbonussen

• 27,9 miljoen euro

• Muziek- en entertainmentindustrie

De praktijk achter miljoenenbeloningen in de praktijk

Jan, een economiestudent van 23 jaar in Utrecht, probeerde te begrijpen waarom de beloningen van internationale topbestuurders zo enorm kunnen verschillen van gewone salarissen. Hij dook in de jaarverslagen van Nederlandse multinationals.

In het begin vond hij het moeilijk te doorgronden hoe een basissalaris van een miljoen kon aangroeien tot tientallen miljoenen door aandelen. De cijfers duizelden hem door alle ingewikkelde juridische constructies.

Na dagen lezen viel het kwartje: de bonussen worden vrijwel nooit in contanten uitbetaald als een directe zak geld, maar bestaan uit langetermijnverplichtingen die pas na jaren goed presteren vrijkomen.

Dit inzicht liet hem zien dat de discussie over CEO-salarissen niet alleen gaat over de maandelijkse verdiensten, maar vooral over het risicoprofiel en de prestatieafspraken die aandeelhouders met hun leiders maken.