Hoe oud mag een recept zijn?

Een recept... hoe oud mag dat nou eigenlijk zijn? Een jaar? Echt waar? Ik weet nog dat mijn oma, ze was toen al stokoud, bless her heart, met een recept van wel tien jaar oud bij de apotheek aankwam. Kon natuurlijk niet, moest ze weer helemaal terug naar de dokter. Zucht... wat een gedoe.

Dus maximaal een jaar, oké. Dat onthoud ik dan maar. Stel je voor, je hebt eindelijk die afspraak bij de specialist te pakken – maanden gewacht! – en dan blijkt je recept te oud. Ik krijg al stress als ik er alleen al aan dénk.

En wat bedoelen ze met "onduidelijk"? Mijn handschrift is soms... nou ja, laat ik het diplomatiek houden. Alsof een kip door een inktpot is gerend. Gaan ze dan écht de dokter bellen? Hopelijk wel. Liever dat, dan dat ik weer een halve dag kwijt ben.

Onleesbaar, tja, dat snap ik wel. Al heb ik een keer meegemaakt dat de apotheker een recept gewoon ontcijferde alsof hij een soort Indiana Jones van de medicijnen was. Echt ongelooflijk. Zag eruit als een kindertekening, maar hij wist precies wat er stond. Helden bestaan dus echt.

Maar goed, terug naar de realiteit. Recept maximaal een jaar oud. En als het niet duidelijk is... bellen ze de dokter. Hopelijk. Want eerlijk, soms denk je toch: hoe moeilijk kan het zijn? Maar ja, regels zijn regels. En liever een jaar oud dan onleesbaar, natuurlijk. Anders sta je daar mooi met je goede gedrag.