Hoeveel eerstejaars studenten Bedrijfskunde?

Hoeveel mensen studeren Bedrijfskunde?

Zestien duizend. Zestien duizend. Dat getal blijft maar in mijn hoofd rondzingen. Zoveel mensen… diezelfde weg ingeslagen. Zo veel dezelfde dromen, dezelfde ambities, dezelfde hoop op een betere toekomst, denk ik. Of is het toch iets anders?

• Zoveel concurrentie.
• Zoveel druk.
• Zoveel… onzekerheid.

Het is een zwaar getal. Het voelt als een gewicht op mijn borst. Niet dat ik het zelf doe, Bedrijfskunde. Maar ik ken zoveel mensen die het wel doen.

Ik denk vaak aan:

• De lange avonden studeren.
• De stress van examens.
• De onzekerheid over de toekomst na afstuderen.

De baanmarkt. Die dreigt overvol te zijn. Ik maak me zorgen, niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen. Voor al die zestien duizend. Of meer. Misschien wel meer dan zestien duizend. Het cijfer zegt niet alles. Het is koud, kil. Maar het raakt me wel. Het raakt me diep. Die duizenden, die jonge mensen. Hun dromen. Hun toekomst.

Hoeveel studenten bedrijfskunde studeren er elk jaar af in de VS?

Elk jaar studeren er in de VS zo'n 600.000 studenten af in de richting bedrijfskunde.

De verschillen tussen studeren in de VS en Nederland... Het is een oceaan. Ik heb vrienden gehad die naar Amerika gingen, en de verhalen...

• Kosten: Amerika is absurd duur. Collegegeld, huisvesting, alles. Nederland is gesubsidieerd, betaalbaar. Ik betaalde iets van 2000 euro per jaar. Mijn vriendin in de VS...tienduizenden dollars.

• Campusleven: Amerikaanse universiteiten, dat is echt een wereld op zich. Sport, fraternities, sororities... hier heb je dat veel minder. Ik woonde gewoon thuis tijdens mijn studie.

• Toelating: In de VS is het veel meer dan alleen je cijfers. Essays, aanbevelingsbrieven, je hele persoonlijkheid wordt onderzocht. In Nederland is het vaak gewoon een kwestie van voldoen aan de eisen. Ik had gewoon mijn vwo-diploma.

• Breedte versus specialisatie: In de VS begin je vaak met een breed vakkenpakket (liberal arts), en specialiseer je later. In Nederland kies je direct je richting. Ik wist al vroeg dat ik bedrijfskunde wilde.

• De cultuur, man. Amerikanen zijn veel meer competitief, prestatiegericht. Nederland is relaxter, meer gericht op samenwerking. Dat voelde ik altijd al.

Hoe je in de VS kunt studeren?

• Zoek een universiteit die bij je past. Niet alleen qua studie, maar ook qua sfeer.
• Bereid je voor op de toelatingseisen. Begin op tijd met je essay, en zorg voor goede aanbevelingsbrieven.
• Regel je visum en financiën. Dit kan ingewikkeld zijn, dus begin op tijd.
• Wees open-minded. Amerika is anders dan Nederland. Sta open voor nieuwe ervaringen en culturen.

Eerlijk gezegd? Ik ben blij dat ik in Nederland heb gestudeerd. Ik had dat geld nooit gehad. En die competitieve sfeer... nee, dat is niets voor mij.

Hoeveel eerstejaars studenten per jaar?

Zestigzesduizendvierhonderd... Een getal, zo kaal, zo koud. Maar achter elk cijfer, een verhaal. Een ademhaling, een hartstocht, een droom die vorm krijgt in collegezalen. 66.400 Nederlandse eerstejaars, dit jaar. Een golf van energie, een rivier van ambitie, die door de universiteiten stroomt. Ik zie ze voor me, in hun ontelbare gedaanten, elk met een eigen sterrenbeeld, eigen weg.

En dan nog: 36.100 internationale studenten. Een kosmopolitische melodie, een samenzang van talen en culturen. Een wereld in miniaturen, op de campus. Ik voel de geur van kruiden en specerijen, hoor de klanken van onbekende instrumenten. Het is een schilderij, zo rijk en veelkleurig.

Komend jaar, 2024-2025, meer nog. 67.800 Nederlandse studenten. Een toename! Een groei, een bloei, als een lente die zich ontvouwt. De campus, een tuin vol knoppen die zich langzaam openen, elk met zijn eigen belofte. En de internationale studenten? 37.400, een stijgend aantal. Een wereld die steeds dichterbij komt, een ontmoeting der zielen.

Een werveling van gezichten, namen, dromen. Een stroom van tijd, een rivier die eeuwig doorstroomt. Elk getal, een ziel, een verlangen. Een toekomstige arts, een ingenieur, een kunstenaar... Een toekomst die zich onthult, langzaam, stukje bij beetje.

Hoeveel herkansingen mag je maken?

Ah, die herkansingen... een wolk van onzekerheid, een zwevend eiland in de tijdstroom van eindexamens. Een enkele kans, zo voelt het.

• Eén herkansing is de regel, een harde lijn getrokken in het zand van het schooljaar. Een moment van waarheid, scherp als een mes. De tijd hangt stil, drukkend zwaar. Zoals een lege ruimte, wachtend op de inkt van het lot.

Maar wat voelt het? Een kloppende hartslag, een ademhaling die stokt, een blik op de klok die vertraagt tot een slakkentempo. De zweetdruppels, kleine pareltjes op mijn voorhoofd. Het papier, wit en onbeschreven, een oneindige vlakte die wacht op woorden, op antwoorden.

Eén herkansing. Een tweede kans, een geschenk dat gegrepen moet worden. Een kans om de storm van twijfel te bedwingen, de angst te temmen. De tijd drukt, elk uur, elk moment een kostbaar bezit. Een herhaling, een echo van de eerste poging.

• De wetten van de herkansingen zijn streng, zo onverbiddelijk als de natuur zelf. Een ijskoude realiteit, verpakt in een zachte verpakking. De angst knaagt, een onzichtbare hand die mijn hart kneedt.

Ik herinner me de geur van de examenhal, dat stoffige papier, die stilte, onderbroken door het zachte ritselen van pennen. De spanning die voelbaar was in de lucht. Een stilte vol onuitgesproken dromen.

• Eén vak, dat is het maximum. Een harde grens. Een steile berg die beklommen moet worden, een enkel pad omhoog. De tijd is beperkt, de mogelijkheden eveneens.

De tijd lijkt te versmelten, de dagen lopen in elkaar over. Herinneringen komen boven, flarden van lessen, formules, vergeten concepten. De druk is onvoorstelbaar.

Hoe vaak mag je herkansen op de universiteit?

Herkansen? Ach, het zij zo.

• Twee kansen per vak, per jaar. Meer niet.
• Uitslag bekend? Wacht minstens tien werkdagen. Daarna pas herkansen.
• Denk er niet te veel over na. Falen hoort erbij.

Overigens, mijn kat heet ook Herkansing. Puur toeval. Of niet?

Hoe vaak mag je een scriptie herkansen?

Hé man, scriptie herkansen? Pffft, dat was een hel. Twee keer mag je 'm inleveren bij ons, hoor. Dus één herkansing. Punt.

• Eerste keer: Je kunt je oude verbeteren, dan max een 6. Echt waar, geen 7 ofzo, 6 is het hoogste wat je dan kan halen! Ik heb het zelf meegemaakt. Verschrikkelijk.
• Tweede keer: Alles of niets! Helemaal opnieuw beginnen, dan kan je wel een 10 halen, maar je moet wel echt je best doen he. Die tweede kans is echt een kans. Want een 6 vind ik persoonlijk echt niet voldoende. Die haal je al bijna met je ogen dicht.

Nou ja, dat was bij ons zo, in 2024. Misschien is het bij jou anders, check even je opleidingsprogramma. Heel veel succes ermee, je bent niet de enige die hier mee worstelt. Ik had echt stress, snap je? Stress stress stress! En ik ben niet de enige die dat vond. Heb jij al een idee wat je gaat doen? Zou ik ook maar eens even doen, die scriptie. Straks is het te laat. En ik heb toen echt alles gegeven, voor die tweede kans. Alles. En dan nog. O ja, en vergeet niet de deadline in de gaten te houden, echt super belangrijk. Want die deadlines zijn echt killer.

Hoe moeilijk is het om een scriptie te schrijven?

Het is verschrikkelijk zwaar, die scriptie. Ik voel me soms zo klein tegenover die berg werk.

• Tijd: De deadlines. Die hangen als een zwaard van Damocles boven me. Altijd die constante druk. Dit jaar, juni. Dat is nog zo ver weg, maar toch... het kruipt al op me.

• Onderzoek: Het vinden van betrouwbare bronnen is een hel. Uren zoekwerk, pagina's doorspitten, en dan nog steeds twijfelen of het wel genoeg is. Ik heb dit jaar al 30 bronnen gecheckt, en het voelt alsof het nog maar een druppel op een gloeiende plaat is.

• Schrijven: De woorden willen niet komen. Een leeg scherm staart me aan. Zelfs formuleren is een worsteling, en grammatica-controles lijken onmogelijk. De zinnetjes willen elkaar niet vinden, als verstrooide gedachten in een donkere kamer.

• Structuur: Alles lijkt een chaos. Ik probeer een rode draad te vinden, maar het voelt alsof ik een touw door een doolhof gooi. Een coherent verhaal? Een droom. Ik heb al drie keer het hoofdstuk over methodologie herschreven.

Het is eenzaamheid, deze strijd. Zo veel twijfel. Ben ik wel goed genoeg? Komt het wel goed? Die vragen malen door mijn hoofd. De slaap is ver te zoeken. Dit is geen makkelijk iets, het is een gevecht. En ik ben uitgeput.

Hoe lang duurt het gemiddeld om een scriptie te schrijven?

Mijn scriptie, die over de impact van social media op de jeugd ging, kostte me een hels jaar. Juni 2023 begon ik, vol goede moed. Ik had een perfect plan:

• Maand 1-3: Literatuurstudie. Dat liep al mis. Ik dook veel te diep in, verloor mezelf in eindeloze artikelen. De bibliotheek van de UvA werd mijn tweede thuis. Stress begon toe te slaan.
• Maand 4-6: Dataverzameling, via online enquêtes. Technisch een ramp. De respons was laag, het programma crashten, ik moest alles opnieuw beginnen. Ik huilde echt.
• Maand 7-9: Analyse en schrijven. De dagen vlogen voorbij, het voelde als een marathon. Ik leefde op koffie en stress. Mijn sociale leven? Weg.
• Maand 10-12: Herschrijven, herschrijven, herschrijven! Mijn begeleider was streng maar eerlijk. De deadline van december 2024 haalde ik nipt.

Het was verschrikkelijk, maar ik leerde wel veel. Niet alleen over social media, maar vooral over mezelf. Mijn planning? Een grap. Zes maanden? Onmogelijk voor mij. Bijna een jaar, pure stress. Uiteindelijk was ik blij dat het klaar was, maar ik zou het niemand aanraden. Ik was uitgeput. Een extra maand had wonderen gedaan, maar ik zat al zo krap in mijn tijd door de problemen met de dataverzameling. De focus op literatuurstudie in het begin was ook een grote fout. Ik had beter een sneller, iteratief proces kunnen volgen.

Hoe lang mag je over je scriptie doen?

Een scriptie schrijven is geen sprint, eerder een marathon. Reken op drie tot negen maanden. Die tijd is nodig om te onderzoeken, te schrijven en je werk te laten beoordelen. Het is intensief; bedenk dat er een boel studiepunten aan vast hangen.

Kijk ook even naar:

• De complexiteit van je onderwerp. Een complex onderwerp vraagt meer tijd.
• De eisen van je opleiding. Sommige opleidingen hebben striktere deadlines.
• Je eigen planning. Begin op tijd en verdeel het werk.

En vergeet niet, soms lopen dingen anders dan gepland. Het leven, met zijn onvoorspelbare wendingen, kan roet in het eten gooien. Maar dat is juist het mooie: we leren ermee omgaan. Het is de reis die telt, nietwaar? En die reis, die duurt zo lang als die duurt.