Waarom geen melk na spinazie?

7 maanden geleden 179 weergaven

Spinazie en Melk: Een Hardnekkige FabelHet advies om geen melk na spinazie te drinken, is achterhaald. Spinazie bevat oxalaat, wat de opname van calcium licht kan remmen. Voor gezonde mensen met een gevarieerd dieet is dit effect echter verwaarloosbaar. Geniet dus gerust van deze combinatie zonder zorgen.

Reactie 0 vind-ik-leuks

Misschien wil je dit ook vragen?Meer

Is de combinatie van spinazie met melkproducten ongezond?

Spinazie en melk, ongezond? Dat hoorde ik vroeger altijd. Mijn oma was er heilig van overtuigd. Een fabeltje, wat mij betreft.

Ik weet het nog goed, die keer op 18 oktober in haar keuken. Het goot buiten. We maakten spinazie met een eitje en zij hield de fles melk tegen. ‘Dat bindt het ijzer,’ zei ze. Of was het de calcium. Zoiets was het.

Ik heb het later opgezocht. Dat oxaalzuur in spinazie pakt inderdaad wat calcium mee. Maar het is echt een mini-effect.

Tegenwoordig maak ik gewoon spinazie à la crème, met room en al. Of een smoothie met spinazie en yoghurt. Nooit iets van gemerkt. Je moet wel heel eenzijdig eten wil je hier een tekort van krijgen. Dat hele verhaal is zo'n ding uit het verleden.

Waarom geen yoghurt na spinazie?

Yoghurt na spinazie is een slechte zet.

Calcium uit zuivel blokkeert de opname van non-heemijzer. Het ijzer uit spinazie is non-heemijzer. Je lichaam heeft er al moeite mee. De calcium maakt het onmogelijk.

Het calcium bindt zich aan het ijzer. Hierdoor kan je lichaam het niet meer absorberen. Weg ijzer, weg voordeel. Een verspilde maaltijd.

Andere vijanden van ijzeropname:

Fytaten: in volkoren granen, peulvruchten, zaden en noten.
Polyfenolen: in thee, koffie en rode wijn. Drink het dus niet bij je eten.

Wil je ijzeropname forceren?

Vitamine C is de sleutel. Het transformeert ijzer naar een opneembare vorm.
Combineer spinazie met paprika, of drink een glas sinaasappelsap.
Vlees en vis bevatten heemijzer. Dat is makkelijker opneembaar en helpt ook bij de opname van non-heemijzer.

Ik maakte die fout ook. Dacht dat een smoothie van spinazie en kwark een powerontbijt was. Was het niet. Zonde van de spinazie. Zonde.

Waarom worden je tanden ruw van spinazie?

Oxaalzuur. Dat is het.

Het tast het glazuur aan. Een dun laagje. Dat wrijf je weg.

Salicylzuur speelt ook mee. Eveneens een organisch zuur.
De smerende laag wordt aangetast. Zonder die laag voelen tanden ruw. Een simpel effect.

Het is niet schadelijk. Alleen merkbaar. Een kortstondige sensatie. Zoals een zandkorrel. Niet blijvend.

De oorsprong van het zuur? Planten. Een natuurlijke verdediging.

Spinazie is er een. Andere groenten bevatten het ook.
Zoals rabarber. En bepaalde noten.
Elke plant zijn eigen chemie. Om beestjes weg te houden.

Je tanden voelen direct ruw. Dat is alles. Een korte interactie. Zuur en tandglazuur. Een simpel feit. Geen magie. Gewoon chemie. En de slijtage.

Welke kruiden gaan goed bij spinazie?

Oké, welke kruiden gaan goed bij spinazie? Basilicum, koriander, bieslook, peterselie en Italiaanse kruiden gaan goed samen met spinazie. Daar moet je vooral mee experimenteren.

Spinazie, dat groene goedje. Altijd handig om in huis te hebben, zo uit de vriezer. Maar die smaak... die moet je wel helpen. Ik vind basilicum echt top, die frisse, een beetje anijsachtige smaak. Zo Mediterraans. En peterselie, vooral de platte. Krulpeterselie, ik weet niet, die ziet er zo... uhm... minder uit.

Koriander is een ding. Of je houdt ervan, of je haat het. Mijn zus krijgt er de kriebels van, ze zegt altijd dat het naar zeep smaakt. Ik snap het niet helemaal, ik vind het wel kunnen, maar niet te veel. Bieslook is subtieler, geeft zo'n lichte ui-achtige kick. En Italiaanse kruiden, tsja, dat is een beetje valsspelen, toch? Een kant-en-klare mix.

Belangrijk trouwens: ontdooi die spinazie eerst goed. En knijp 'm daarna echt uit! Anders krijg je zo'n waterige, zielige hoop op je bord. Niemand wil dat. En begin met weinig kruiden, je kunt altijd meer toevoegen. Een kwestie van proeven, steeds proeven. Dat is het geheim.

Knoflook: Onmisbaar bij spinazie. Echt. Fijngehakt, kort meebakken. Die geur alleen al.
Nootmuskaat: Een snufje, maakt het zo warm, zo comfortabel. Mijn moeder deed dit vroeger al.
Citroensap: Een kneepje verse citroen, op het laatst. Frist alles zo op. Je proeft het niet eens als citroen, meer als 'fris'.
Olijfolie: Een goede scheut, voor de smaak en textuur. Vooral de extra vierge variant.

Soms doe ik er ook nog wat chilivlokken bij. Gewoon een beetje pit, waarom niet? En kaas! Altijd kaas! Feta, als ik dat in huis heb. Of Parmezaan. Maakt de smaak zoveel rijker, romiger. En wat zout en peper, versgemalen natuurlijk. Zo'n busje met voorgemalen peper, dat is echt zonde.

Ik denk nu aan spinazie in pastasaus, met veel basilicum en knoflook. Of als bijgerecht bij een stukje zalm, maar dan doe ik er meestal dille bij, wat weer heel wat anders is dan de kruiden van de vraag. Oeps. Maar hé, het is mijn dagboek, ik schrijf wat ik denk. Spinazie is gewoon veelzijdig.

Dus ja, basilicum, koriander, bieslook, peterselie, en Italiaanse kruiden. Begin daarmee. En durf te experimenteren. Koken is een avontuur, geen wetenschap. Elke keer weer. En mijn smaak verandert ook, dus wat ik vandaag lekker vind, vind ik morgen misschien nóg lekkerder met iets extra's. Wie weet.

Welke blaadjes kun je eten?

Artisjok, Ossetong, Dropplant, Lavendel, Kerrieplant, Pimpernel, Longkruid, Hoornviooltje.

Artisjok. Een distel. Robuust. De binnenste bladeren leveren, na koken, een delicatesse. Hard werken, pure smaak.
Ossetong. Grof blad. Toch verrassend. De jonge bladeren proef je rauw. Een ziltige kick. Als de zee je tong raakt.
Dropplant. Anijs in blad. Muntig. Versnipper het. In thee. Of salade. Een scherp aroma. Onvergetelijk.
Lavendel. Meer dan geur. De bladeren en bloemen. Spaarzaam. Geven bloemige, harsachtige noten. Desserts of hartig. Krachtig.
Kerrieplant. Ruikt scherp. Kerrie. Smaak is milder. Verse takjes stoven mee. Infuseren hun essence. Verwijder ze. Subtiele diepte.
Pimpernel. Kleine blaadjes. Groots effect. Vers geoogst. Frisse, komkommerachtige smaak. Salades. Koude dranken. Een verborgen juweel.
Longkruid. Vlekkerig blad. Bijzonder. De jonge scheuten. Verrijking. Gestoomd of gestoofd. Aardse toets. Rechtstreeks uit bos.
Hoornviooltje. Delicaat. Vol karakter. Bloemen en bladeren eetbaar. Mooi als garnering. Blad heeft milde, licht zoete smaak. Voeg kleur toe.

Kun je doorgeschoten spinazie eten?

Ja, doorgeschoten spinazie is zeker eetbaar.

Die spinazie. Het schoot weer door, he. Elk jaar rond deze tijd, als de dagen langer worden en die zon maar blijft hangen. Ik zie het al van ver komen, hoe de stengels omhoog schieten. Alsof ze de hemel willen aanraken.

De blaadjes worden dan vaak wat kleiner, minder zacht. Het verandert zo, voor je ogen. Die bitterheid, die kan er wel inkruipen. Een lichte schaduw over de smaak die ik gewend ben.

Toch, eetbaar. Absoluut. Het is niet alsof het giftig wordt, of zo. Dat is het nooit geweest, waarom zou het nu wel zo zijn? De voedingsstoffen blijven gewoon aanwezig. Dat is een troost, vind ik.

Hier zijn een paar dingen om te weten:

De smaak verandert. Het wordt vaak wat bitterder. Dit komt door verbindingen die de plant aanmaakt tijdens de bloei.
De textuur wordt grover. Minder zacht, meer vezels in de stengels en bladeren.
Voedingswaarde blijft grotendeels intact. Je krijgt nog steeds je vitamines en mineralen binnen.

Wat ik dan doe:

Ik snijd de stengels eraf, die zijn vaak het meest taai.
De bladeren gebruik ik dan. Langer koken helpt, stoven.
Soms gaat het in een smoothie. Dan valt die bitterheid minder op, vermengd met fruit.

Ik had een keer, vorig jaar, dat ik het bijna weggooide. Maar dan denk ik, zonde. Die plant heeft zijn best gedaan, die energie erin gestopt. Dan maar een beetje anders eten. Het is wat het is. En het vult.