Waarom voel ik me zo brak?

Pff, brak... dat woord alleen al. Ken je dat? Dat gevoel dat je letterlijk door een bulldozer overreden bent? Man, ik weet er alles van. Ik vraag me dan altijd af: waarom voel ik me in hemelsnaam zo?

En ergens, diep vanbinnen, weet ik het antwoord wel. Maar tóch... waarom dóen we het onszelf aan? Die avond was zo gezellig, lachend met vrienden, dat ene biertje dat er nog wel in ging... en nog één... en voor je het weet... bam. Brak.

Het is eigenlijk best logisch, hè? Al die alcohol, dat is toch gewoon gif voor je lichaam! Het gooit je hele systeem overhoop. Mijn nieren, die harde werkers, die moeten opeens al dat vocht eruit filteren. En raad eens? Alles plast eruit! Letterlijk alles! Je bent gewoon een uitgedroogde spons de volgende dag. Geen wonder dat je je zo rot voelt!

Ik weet nog dat ik een keer... oh god, ik was 22 denk ik, op een studentenfeest was. Hele nacht doorgehaald. De volgende ochtend? Ik kon niet eens rechtop staan! Mijn hoofd voelde alsof er een drilboor aan het werk was. Mama had me soep gebracht. Lief van d'r. Maar zelfs de geur maakte me misselijk. Drama!

En dan lees je ergens, ik weet niet meer waar, dat het niet alleen het vocht is. Het zijn ook die hormonen die flippen. Je lichaam is gewoon in paniek! Alsof er een mini-oorlog gaande is binnenin. Echt, geen pretje.

Dus ja, brak. Het is de prijs die we soms betalen voor die gezelligheid. Maar is het het waard? Dat is de vraag die ik mezelf iedere keer weer stel... met een kloppend hoofd en een droge mond. Misschien toch maar bij die ene cola blijven de volgende keer? Of niet... ;)