Is het klokhuis van een appel gezond?

Is het klokhuis van een appel gezond? 10x meer bacteriën

Ontdek of het is het klokhuis van een appel gezond om op te eten en welke invloed dit heeft op je microbioom. Het bewaren van de kern levert aanzienlijk meer vezels en gezonde bacteriën op voor je immuunsysteem.

Is het klokhuis van een appel gezond of gevaarlijk?

Het korte antwoord is ja, het klokhuis van een appel is over het algemeen gezond en veilig om op te eten. De kern bevat waardevolle voedingsstoffen, waaronder een hoge concentratie voedingsvezels en gezonde bacteriën die je spijsvertering een flinke boost kunnen geven. Of het verstandig is om het klokhuis van een appel eten, kan echter variëren per situatie en hangt sterk af van hoe je met de pitten omgaat.

Niet iedereen reageert hetzelfde op de harde, vezelrijke delen van een vrucht. In mijn jaren als voedingscoach habe ik gemerkt dat mensen die gevoelige darmen hebben, soms wat moeite kunnen hebben met de stugge textuur van het klokhuis. Maar voor de meeste gezonde volwassenen is het weggooien van de kern simpelweg zonde van de verborgen voedingswaarde appelklokhuis.

De voedingswaarde van het klokhuis: Vezels en darmflora

Het eten van het klokhuis levert een flinke portie extra voedingsvezels op, met name pectine. Deze oplosbare vezel staat erom bekend dat hij de darmflora voedt en de stoelgang soepel houdt. Terwijl een gewone appel zonder kern al een prima bron van vezels is, herbergt juist dat stevige centrale deel een onverwachte biologische schat aan micro-organismen.

Een hele appel inclusief het klokhuis bevat ongeveer 100 miljoen bacteriecellen die je microbioom kunnen verrijken. Als je de kern weggooit en alleen het vruchtvlees eet, daalt dit aantal drastisch tot slechts 10 miljoen bacteriecellen.^[2] Dit betekent dat je door het klokhuis op te eten tot wel tien keer zoveel gezonde micro-organismen binnenkrijgt die bijdragen aan een sterk immuunsysteem.

Toen ik zelf voor het eerst besloot om mijn appels volledig op te eten - min het steeltje natuurlijk - moest ik erg wennen aan de textuur. De harde vliezen voelden stroef in mijn mond. Na een paar keer kauwen merkte ik echter dat het eigenlijk prima wegeet, zolang je de appel maar goed wast en rustig de tijd neemt om alles fijn te malen.

Hoe zit het met de giftige pitten in een appel?

De grootste bezorgdheid rondom het eten van een appelklokhuis ligt bij de aanwezige pitten. Appelpitjes bevatten namelijk amygdaline, een plantenstof die na beschadiging en consumptie in je lichaam kan worden omgezet in de giftige stof waterstofcyanide. De aanwezigheid van deze stof dwingt tot voorzichtigheid, maar paniek is absoluut niet nodig.

De concentratie amygdaline in appelpitten is erg laag, doorgaans tussen de 1 en 4 milligram per gram pitten. Om een acute, levensbedreigende cyanidevergiftiging op te lopen, zou een volwassen persoon tussen de 83 en 500 appelpitten volledig fijn moeten kauwen en doorslikken.^[4] Aangezien een gemiddelde appel slechts vijf tot acht pitjes bevat, is het per ongeluk doorslikken van een paar pitjes volstrekt ongevaarlijk.

Bovendien passeren pitten die je per ongeluk heel doorslikt je spijsverteringskanaal intact. De harde buitenkant beschermt de kern, waardoor de appelpitjes gevaarlijk kunnen zijn als je ze fijnkauwt, maar onschadelijk blijven in hun geheel. Er is dus een duidelijk verschil tussen een pitje heel doorslikken en een hele schaal pitten bewust gaan fijnkauwen.

Spijsvertering en praktische tips voor het eten van een appel

Als je optimaal wilt profiteren van de gezondheidsvoordelen van een appel, is de manier waarop je de vrucht consumeert bepalend. Veel mensen schillen hun fruit routinematig, maar juist in dat opzicht is het appelklokhuis gezond om mee te nemen, aangezien direct onder de schil en rondom de kern zich de meeste vitamines bevinden, zoals vitamine C en kalium.

Appels met schil bevatten gemiddeld 2,3 gram voedingsvezels per 100 gram, terwijl een geschilde appel slechts 1,4 gram vezels overhoudt. Een middelgrote appel met schil dekt daarmee al snel zon 12% van de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid vezels. Het eten van het klokhuis voegt daar nog een extra schepje bovenop, wat helpt om je bloedsuikerspiegel stabiel te houden en je langer een verzadigd gevoel te geven.

Mijn advies is simpel: begin met het eten van de appel van onder naar boven in plaats van rondom de zijkanten. Je zult merken dat het klokhuis op die manier veel natuurlijker opgaat in het sappige vruchtvlees en je de pitten gemakkelijk met je tong naar buiten kunt werken als je ze liever wilt vermijden.

Het eten van een appel: Met of zonder klokhuis en schil?

De hele appel (inclusief schil en klokhuis)

• Het hoogst met ongeveer 100 miljoen nuttige bacteriecellen voor je darmen
• Maximaal; je benut alle aanwezige pectine in zowel de schil als de kern
• Bevat pitten met amygdaline; het is raadzaam om de pitten niet bewust fijn te kauwen

Alleen het vruchtvlees met schil (standaard consumptie)

• Matig; het aantal darmvriendelijke bacteriën daalt naar 10 miljoen cellen
• Hoog; de schil levert nog steeds 2,3 gram vezels per 100 gram op
• Veilig en zonder enig risico op cyanide, maar je gooit wel wat voedingswaarde weg

Geschilde appel zonder klokhuis

• Minimaal; de meeste gezonde micro-organismen gaan met de schil en kern verloren
• Het laagst; daalt naar slechts 1,4 gram voedingsvezels per 100 gram
• Ideaal voor mensen met acute maagklachten die tijdelijk minder vezels moeten eten

De switch van Bart: Van kieskeurige schiller naar bewuste eter

Bart, een 34-jarige software developer uit Utrecht, schilde zijn appels altijd grondig en sneed het klokhuis ruim weg. Hij kampte regelmatig met een trage stoelgang en zocht naar eenvoudige manieren om ongemerkt meer vezels aan zijn dieet toe te voegen zonder dure supplementen te hoeven kopen.

Toen hij hoorde over de vezels in de kern, probeerde hij zijn eerste appel in zijn geheel op te eten tijdens een stressvolle middagpauze achter zijn bureau. Zijn eerste poging was geen onverdeeld succes: hij beet per ongeluk een bittere appelpit kapot en spuugde de rest van de kern geschrokken uit in de prullenbak.

In plaats van direct op te geven, besloot Bart zich in te lezen en ontdekte hij dat een paar pitjes geen kwaad kunnen, maar dat heel doorslikken of uitspugen handiger is. Hij paste zijn techniek aan door de appel voortaan van de onderkant af op te eten, waardoor de harde vliezen zich beter mengden met het zoete vruchtvlees.

Na 3 weken merkte Bart dat zijn spijsvertering aanzienlijk regelmatiger was geworden en hij minder behoefte had aan tussendoortjes in de middag. Het eten van de hele appel werd een vaste gewoonte die hem wekelijks bovendien een handvol onnodig gft-afval bespaarde.