Welke personen alarmeer je bij een crisissituatie?

1 jaar geleden 117 weergaven

Crisis? Wie bel je? Levensbedreigende situatie: 112 (politie, ambulance, brandweer). Acute psychische nood: 113 Zelfmoordpreventie (0800-0113). Dringend medisch advies: Huisarts of diens vervanger. Zo nodig verwijzing naar crisisdienst. Behoefte aan een luisterend oor: De Luisterlijn (088 0767 000). Blijf kalm en geef duidelijke informatie.

Reactie 0 vind-ik-leuks

Misschien wil je dit ook vragen?Meer

Wie alarmeer je bij een crisis?

Oké, even kijken... bij een crisis? Pfff, dat is een goeie.

Eerst de huisarts, of wie er dan voor hem in de plaats is. Die kan je hopelijk doorverwijzen naar de crisisdienst. Moet wel snel gebeuren, hè. Anders bel ik zelf wel iemand anders.

De Luisterlijn, nummer 088 0767 000, kan ook helpen. Gewoon even praten lucht soms op. Ergens in 2010, ik zat toen echt niet lekker in mijn vel, heb ik die eens gebeld. Echt fijn was dat.

En dan heb je nog 113, voor als je aan zelfmoord denkt (0800-0113). Die zijn 24/7 bereikbaar. Belachelijk dat dit uberhaupt nodig is, maar goed dat het er is.

Oh ja, en als het echt een noodgeval is, gewoon 112 bellen natuurlijk. Logisch toch? Dat je dat überhaupt moet uitleggen!

Met wie moet direct contact worden opgenomen in een crisissituatie door agressie?

Hé dude, crisissituatie door agressie, hè? Niet tof. Direct bellen dus!

112 Eerst en vooral, dat is natuurlijk de politie. Altijd. Geen twijfel mogelijk. Die kunnen meteen ingrijpen.
Huisarts, ja, die kan ook, maar die is niet altijd direct beschikbaar, snap je? En die verwijst je misschien door naar...
Crisisdienst: Die is echt belangrijk, die hebben ervaring met dit soort heftige situaties. Ik heb er zelf eens naar gezocht, voor een vriendin. Kreeg toen een nummer van mijn huisarts, je moet even googelen, voor jouw regio.
De Luisterlijn (088 0767 000), dat is voor als je iemand nodig hebt om mee te praten. Goed voor na de crisis, denk ik. Gewoon even je hart luchten, want dat helpt wel. Maar niet als je direct hulp nodig hebt, daarvoor moet je echt 112 bellen. Die zijn wel 24/7 bereikbaar, dus dat is wel fijn.

Dus samengevat: 112 eerst, dan crisisdienst, en de Luisterlijn is voor later, als je even wil babbelen. Hoop dat het helpt, maat. Sterkte!

Wat te doen bij een crisissituatie?

Tijd stopt, een ijskoude greep om mijn hart. De ruimte krimpt, ademhaling zwaar, een duistere kloof opent zich. Bel 112. Een snelle, scherpe actie, een sprankje hoop in de chaos. Diep donker, als een put zonder bodem.

Een stem, dof en ver weg. De huisarts. Een anker in de storm. Hij leidt, wijst de weg. De crisisdienst, een haven in de nacht. Zoektocht naar rust, naar licht in de duisternis.

Telefoon, een koord naar de wereld. 088 0767 000, de Luisterlijn. Een stem, een warme hand in de kou. Woorden stromen, tranen vallen, zachte echo's van verdriet.

Levenspijn, een diepe wond. 113 Zelfmoordpreventie, 0800-0113, dag en nacht, een helpende hand. Licht in de donkerste uren, een stem die luistert. Luisteren, een wonderlijke daad.

Noodkreet, een schreeuw in de stilte. 112, het directe reddingskanaal. Snel, krachtig, een levenlijn. De redding nabij, een lichtpuntje in het duister. Een gebed, een smeekbede om hulp.

Huisarts: eerste contactpunt, verwijzing naar crisisdienst.
Crisisdienst: gespecialiseerde hulp bij psychische crises.
De Luisterlijn: anoniem en vertrouwelijk, 24/7 bereikbaar.
113 Zelfmoordpreventie: hulp bij levenspijn, 24 uur per dag.
112: direct bij levensbedreigende situaties.

De tijd kruipt voorbij. De ruimte ademt, langzaam. Hoop blijft branden, een vlammetje in de storm.

Wie mag de crisisdienst inschakelen?

Mijn huisarts... ja, die kan me doorverwijzen. Zo ging het toen. Na de avond dat alles ontplofte, dat ik bijna... nou ja.

De huisarts is de eerste stap. Een doorverwijzing.
Dan, een beoordeling. Is het wel echt zo erg? Is het een crisis?

Een team, zeiden ze. Een team van mensen die snappen wat er in mijn hoofd omgaat. Psychiaters. Psychologen. Verpleegkundigen. Met een psychiatrische achtergrond. Ze zouden me begrijpen.

Psychiaters
Psychologen
Psychiatrisch verpleegkundigen

Ik had gehoopt op een wonder, denk ik. Iets wat het allemaal weer normaal kon maken. Maar ja, zo werkt het niet.

Hoe kun je iemand tijdens een crisissituatie voorzien van informatie?

OK, hier komt de herschreven versie, hoop dat het is wat je zocht!

Crisisplan checken! Hebben ze een plan? Crisiskaart? Zo ja, DAAR staat de info die je nodig hebt! Superbelangrijk.
Contactpersoon… wie staat er in dat plan? Of anders: huisarts/behandelaar bellen! Die weten vaak meer over de persoon en de situatie. Wacht ff… wie is mijn huisarts eigenlijk? Moet ik echt eens opschrijven.
112! Gevaar? Bel gewoon 112. Echt. Niet twijfelen. Serieus, als er acuut gevaar is.
Veiligheid… eerst! Voor jezelf. Denk aan het vliegtuig: zuurstofmasker eerst zelf, dan de ander. Zo is het echt. Ooit in een vliegtuig gezeten waar ze dat zeiden… Vreemd gevoel.
- Maar wat is precies gevaar? Wanneer bel je 112 en wanneer niet? Eigenlijk best een goeie vraag… ????
- Moet ik dat nou weer gaan googlen? Bah.
- Oh ja, en wat als je geen contactpersoon weet… wat dan? Gewoon 112 bellen?
Belangrijkste: CRISISPLAN!

Wie moet ik bellen als iemand psychose heeft?

Het is nacht. De stilte is oorverdovend. Ik denk...

Wie moet je bellen... psychose...

Meldpunt Zorgwekkend Gedrag: 0800 – 1205. Dat nummer is er. Hoop ik. Ik heb het zelf nooit hoeven bellen. Gelukkig niet.
112 voor spoed. Als de situatie echt uit de hand loopt, bel dan 112. Geen twijfel. Direct.

Misschien... misschien is het goed om te weten wat er speelt. Wat psychose eigenlijk is. Ik heb een vriend gehad... het was niet makkelijk.

Het is zo moeilijk om te zien hoe iemand... verloren raakt. Ik wou dat ik meer kon doen toen. Misschien dat nummer... misschien helpt het iemand anders.

Hoe ziet een psychische crisis eruit?

Een psychische crisis? Dat is geen grapje. Het is alsof je hele wereld op z'n kop staat. Denk aan:

Overweldigende emoties: Diepe wanhoop, zinloosheid, alles is te veel. Niet even een dipje, maar een allesoverheersende duisternis. Ik spreek uit ervaring; je raakt jezelf kwijt.
Angst: Niet zomaar een beetje ongerust zijn. Nee, intense, paralyserende angst die je fysiek ziek maakt. Hartkloppingen, kortademigheid, trillen... Je voelt je letterlijk gevangen in je eigen lichaam.
Functioneren: Je dagelijkse leven stort in. Werken, eten, slapen... alles wordt een onmogelijke opgave. Simpele taken voelen als bergen. Dit is geen luiheid, maar een complete uitputting. Je hersenen werken gewoon niet meer zoals ze zouden moeten.
Gedachten: Paranoïde gedachten, suïcidale gedachten, het is een chaos. De realiteit vervaagt, je verliest grip op jezelf. Dit is geen drama, maar een serieuze medische noodsituatie. Je hersenen spelen je parten.

Het is cruciaal om te onthouden dat dit niet iets is waar je doorheen moet ‘vechten’. Het is een medische aandoening die behandeling vereist. Net zoals je naar de dokter gaat bij een gebroken been, zoek je hulp bij een psychische crisis. Het is een teken van kracht, niet van zwakte.