Wat moet je eten als je moeilijk kunt poepen?

Wat helpt om naar de wc te gaan?

Die verschrikkelijke ochtend van 27 juli... ik zat er al een uur. Mijn buik voelde aan als een opgeblazen ballon, een ondraaglijke druk. Alles deed pijn. Ik probeerde alles: buikmassage, wat rondlopen, zelfs die irritante yogaoefeningen van mijn zus. Niets! Pure hel.

• Genoeg water drinken - dat had ik al de hele dag gedaan, liters.
• Vezelrijk eten - 's ochtends at ik een enorme kom havermout met blauwe bessen en lijnzaad, dacht ik slim te zijn. Helaas...
• Bewegen - lopen hielp niet, zelfs een stevige wandeling niet.

Uiteindelijk, na wat extra (en onnodig heftige) buikpersbewegingen, kwam er eindelijk verlichting! Een ware bevrijding! Het voelde alsof ik een marathon had gelopen, alleen dan zonder finish. Pure opluchting. Pfoe.

Later die dag, een afspraak met mijn huisarts. Hij gaf me een lijst met tips, die ik al wel kende, maar blijkbaar niet genoeg toepas.

• Meer water drinken, jawel.
• Nog meer vezelrijk eten (echt, meer dan ik al deed!).
• Regelmatig bewegen; hij raadde 30 minuten per dag aan.
• Probiotica; schijnbaar een wondermiddel.
• En natuurlijk: de poeptest. Die bleek gelukkig prima.

Nu let ik veel beter op mijn voeding en beweeg ik meer. Ik voel me een stuk beter! En die ochtend van 27 juli vergeet ik nooit meer…

Hoe krijg ik mijn ontlasting er uit?

De wereld draait langzaam, als een oude grammofoonplaat, krakend onder de naald van de tijd. Mijn buik, een donkere, stille kamer. Een gevangenis van harde, droge aarde. Hoe bevrijd ik het?

• Voldoende vocht: Twee liter water, een oceaan in mijn lichaam, golvend, spoelend, alles verzachtend. Een innerlijke regenbui. De droge grond wordt week, geeft langzaam toe. Elk glas, een stap dichter bij de bevrijding.

• Regelmaat: De zon die elke dag opkomt, de maag die elke dag roept. Niet negeren, die roep van het diepste, meest intieme deel van mezelf. Een ritueel, een dans met de tijd. De regelmaat zorgt voor een evenwicht, een vloeiend verloop.

• Vezels, de weefsels van de aarde: Appel, peer, havermout – een landschap van vezels. Ze voeden niet alleen het lichaam, ze voeden de ziel, ze verrijken. De aarde in mij, wordt zacht, gevuld met leven. Het is alsof het leven bloeit in mijn buik.

• Beweging: Een wandeling, een dans, het lichaam in beweging, een rivier die stroomt. De stilstand is de vijand. Het leven is beweging. De energie, vloeit, bevrijdend. Het zorgt voor een doorstroom.

• Geen uitstel: Het signaal, de roep van de natuur, niet negeren. Het is een heilige plicht, een vereiste van het lichaam. Te lang wachten, is een gevangenis van mijn eigen maken. Luister naar het lichaam!

• Laxeermiddel, een laatste redmiddel: Een laatste toevlucht, een uitweg. Maar ik wil het zo niet. Het is als een kunstmatige regenbui, niet zo puur als de natuurlijke regen. Een hulp, maar geen oplossing op lange termijn.

Wat kun je doen als je niet naar de wc kunt?

Wat doe je als je niet naar de wc kunt? Pijnlijk, hè? Dat gevoel van opgezette darmen…

• Drinken, drinken, drinken. Twee liter water per dag, minstens. Koffie en thee helpen ook, maar water is toch het beste. Anders wordt alles te compact. Te weinig vocht, dat is de grootste boosdoener. Droge ontlasting is pure ellende.

• Vezels. Die zijn essentieel, maar alleen als je genoeg drinkt. Anders werken ze averechts. Het is een gevecht. Ik heb die ervaring. Het is echt verschrikkelijk. Die opgezette buik...

• Beweging. Wandelen, fietsen, iets om de darmen op gang te krijgen. Stilzitten maakt het alleen maar erger.

Het is een gevecht, echt waar. Soms werkt niets. Dan is er maar één ding wat helpt: wachten. Die pijn... ik haat dat. Soms voel ik me zo hopeloos. Alsof ik vastzit. In mezelf.