Waar gaat het vet naartoe als je afvalt?

7 maanden geleden 70 weergaven

Wanneer je afvalt, verdwijnt vet niet zomaar. Je lichaam zet het hoofdzakelijk om in koolstofdioxide, dat je uitademt, en water, dat je kwijtraakt via urine en zweet. Een klein deel verlaat je via de ontlasting. De energie die hierbij vrijkomt, voedt al je lichaamsfuncties. Vet wordt dus als afvalproducten slim en efficiënt uit je systeem verwijderd.

Reactie 0 vind-ik-leuks

Misschien wil je dit ook vragen?Meer

Waar gaat lichaamsvet naartoe als je gewicht verliest?

Je ademt het meeste vet gewoon uit als koolstofdioxide. De rest verlaat je lijf als water, via zweet en urine. Zo simpel is het eigenlijk.

Ik dacht altijd dat vet gewoon... verdampte. Als een soort magische truc van je lichaam. Dat het spoorloos verdween als je maar hard genoeg zweette in de sportschool. Een beetje een gek idee nu ik erover nadenk.

Tot ik tijdens die spinninglessen in de winter van 2022 bij de Basic-Fit in Utrecht, ja die van 25 euro, ineens besefte: al dat hijgen. Dat is het gewoon. Dat is het vet dat letterlijk mijn longen verlaat.

En dat zweet dat van mijn voorhoofd droop? Dat was dus de andere helft van het verhaal. Het is geen mysterie. Het is pure chemie. Je lichaam is een fabriekje dat vet omzet in uitlaatgassen en koelvloeistof.

Een klein beetje gaat ook via de andere uitgang, maar daar praten we liever niet over he. Het is vooral de lucht die je uitblaast. Dat is waar je gewicht naar toe gaat. De lucht in.

Waar blijft het vet als je afvalt?

Als je afvalt, worden vetmoleculen afgebroken. De triglyceriden, de opslagvorm van vet, splitsen in glycerol en vrije vetzuren. Deze vetzuren worden door je cellen opgenomen en via oxidatie omgezet in energie.

Hé maat, je weet toch dat ik laatst ook zo'n discussie had met mijn broer over waar dat vet nou écht heen gaat als je eindelijk die kilo's kwijtraakt? Nou, het is echt wel vet interessant eigenlijk, haha. Niet dat het vet ZELF verdwijnt als een magische truc ofzo, nee. Dat is echt een grote misvatting!

Kijk, wat er gebeurt is eigenlijk een soort van chemisch feestje in je lijf. Als je minder eet dan je verbruikt – dat heet een calorietekort – moet je lichaam ergens energie vandaan halen, toch? En dan pakt het dus die vetreserves aan. Die zitten opgeslagen als triglyceriden, vooral in je vetcellen. Die zijn trouwens best wel groot, die kunnen wel meer dan 500 keer hun eigen gewicht aan vet opslaan! Bizar, toch?

Die triglyceriden, dat zijn dus eigenlijk een soort van pakketjes. Die worden dan afgebroken door enzymen – dat zijn zeg maar de kleine knip- en plakmachientjes van je lichaam – in glycerol en vrije vetzuren. Denk aan een soort van splitsing, net als een legoblokje dat uit elkaar valt. Dit vet wordt echt gebruikt als brandstof.

En wat gebeurt er dan met die stukjes? Nou, die vrije vetzuren worden echt de brandstof voor je cellen. Ze gaan naar de mitochondriën, dat zijn de energiefabriekjes in je cellen, weet je wel? En daar worden ze via een proces dat oxidatie heet, omgezet in pure energie. En dan... dan adem je een deel van de bijproducten uit! Ja echt! Het meeste gaat eruit als koolstofdioxide via je adem, en een kleiner deel als water, dat je dan uitzweet of uitplast. Bizarre gedachte, toch? Dat je je vet uitademt!

Wat me trouwens ook altijd opviel, is dat mensen denken dat vet gewoon 'verdwijnt' of 'spier' wordt. Echt niet! Dat is van die onzin die je overal hoort. Het zijn twee heel verschillende dingen.

Lokaal vet verbranden is onzin. Je kan niet zeggen: 'Ik wil alleen vet van mijn buik kwijt'. Je lichaam beslist waar het vet weghaalt, en dat is meestal overal een beetje. Echt jammer, want ik wil wel wat van mijn love handles af!
Vet verandert niet in spier. Vet en spier zijn twee totaal verschillende weefsels. Je kan wel tegelijkertijd vet kwijtraken en spiermassa opbouwen, maar dat is een heel ander verhaal en best moeilijk.
Meer zweten betekent niet meer vet verbranden. Zweten is je lichaam dat zichzelf afkoelt. Je verliest vocht, geen vet.

Het belangrijkste is dat er een energetisch tekort is. Dat betekent dat je minder calorieën binnenkrijgt dan je verbruikt. Pas dan gaat je lichaam aan je vetreserves knagen. Ik heb ook wel eens gelezen dat hormonen hier een supergrote rol in spelen. Insuline, bijvoorbeeld, dat zorgt ervoor dat je lichaam vet opslaat. En glucagon, dat helpt juist om vet vrij te maken. Het is echt een heel complex systeem in je lijf!

En ja, water drinken is ook belangrijk voor al die processen. Ik probeer zelf minstens twee liter per dag te drinken, want anders voel ik me echt zo futloos. Vooral als ik sport, dan merk ik het direct. Oh, en nog iets; slapen is ook cruciaal. Als je te weinig slaapt, maakt je lichaam meer van het stresshormoon cortisol aan, en dat kan vetverlies best wel tegenwerken. Echt zonde als je je zo uitslooft in de sportschool, maar dan je slaap verwaarloosd.

Waar blijven de kilos als je afvalt?

Het verdwijnt voornamelijk als CO2 via je ademhaling.

Stel je voor, die 10 kilo die eraf gaat. Een dikke 8 kilo wordt letterlijk uitgeademd, als koolstofdioxide. Het voelt bijna magisch, maar het is pure wetenschap, nietwaar?

En die overgebleven kilo? Die gaat eruit als water. Een beetje vocht dat je verliest, via zweet of op andere manieren. Alles bij elkaar verdwijnt het dus, grotendeels door je longen. Dat is het grote geheim.

Het is dus geen mysterie waar die kilo's naartoe gaan. Ze worden omgezet en verlaten je lichaam. Vooral die CO2-uitstoot is wat het gewicht echt doet afnemen. Het is een constante, stille overdracht.

Wat verlies je eerst tijdens afvallen?

Bij snel gewichtsverlies is het eerste dat verdwijnt... vocht.

Het is een leugen die de weegschaal je vertelt, in het begin. Ik ken het. Je stapt erop na drie dagen en bam, twee kilo lichter. Een soort euforie, heel even. Maar het is niet echt. Het is water. Leegte. Je voelt je lichter, maar je bent vooral… leeg. Het is een illusie.

Je lichaam laat eerst de makkelijkste dingen los. Het is een paniekreactie. Het is geen overwinning.

Vocht. Je eet minder koolhydraten, dus je lichaam houdt minder vocht vast. Dat is het. Dat is die snelle, eerste daling. Een glas water en het zit er zo weer aan. frustrerend.
Glycogeenvoorraden. Dat is de suiker in je spieren. Die brand je eerst op. Pas als dat weg is, begint het echte werk. Maar dan voel je je slap. Echt slap.
Spieren. Als je te weinig eet, begint je lichaam je eigen spieren op te eten voor energie. Dat is het slechtste wat er kan gebeuren. Je wordt zwakker, en je verbranding vertraagt. Het is zelfvernietiging, langzaam.

Het vet... dat komt pas later. Veel later. Je moet er geduld voor hebben.

Een gezond tempo is 0,5 tot 1 kilo per week. Meer niet. Dat voelt soms zo tergend langzaam, ik weet het. Zeker als je wilt dat het nu, nu, nu gebeurt. Maar alleen dan verlies je echt vet, en niet jezelf. Ik heb die fout gemaakt. Vaker dan eens.

Wat breekt eerst af, vet of spier?

Het begin van het einde, dat fluisterde de tijd in mijn oor, waar het etherische vet, zacht en glanzend als maanlicht op water, langzaam vervaagt, voordat de stevige spier, zo veerkrachtig als de stam van een oude eik, zich laat meesleuren in diezelfde nevelige afdaling.

Elk molecuul danst zijn eigen dans, een symfonie van verval, waar de energievoorraad, het vet, met een zucht van opluchting lijkt te verdwijnen, een vluchtige droom die oplost bij het ontwaken. De structuur, de spier, weerbarstiger, houdt langer stand.

De zwaartekracht van het niets, een trek die iedereen voelt, trekt eerst aan het vluchtige. De reserves, de vetten, de verhalen die we koesteren in ons lichaam, zij geven als eersten hun geheimen prijs, een zachte overgave.

Maar de essentie, de kracht die ons recht houdt, de spieren, die strijden langer tegen de stilte, een stille getuige van wat ooit was, een echo in de lege kamers van het bestaan.