Kun je ongewassen spinazie invriezen?

10 maanden geleden 78 weergaven

Ongewassen spinazie invriezen is geen goed idee. Was de blaadjes altijd eerst grondig om zand en vuil te verwijderen. Goed luchtdicht verpakt en ingevroren, behoudt de spinazie tot drie maanden zijn kwaliteit. Zo geniet je later van schone en lekkere spinazie uit de vriezer.

Reactie 0 vind-ik-leuks

Misschien wil je dit ook vragen?Meer

Ongewassen spinazie invriezen: kan dat veilig en efficiënt?

Nou, die vraag over ongewassen spinazie invriezen, da's best een ding. Ik zou zeggen, nee, liever niet. Altijd even langs de kraan, dat is mijn stelregel, anders zit je straks met zand tussen je tanden, bah.

Weet je, het is zo'n gedoe soms, die hele berg verse spinazie die je in één keer moet verwerken. Ik stond daar laatst nog, ergens begin maart, op een druilerige dinsdagmiddag, met een paar van die reusachtige zakken uit de supermarkt, de Albert Heijn hier om de hoek. Zo'n aanbieding van twee voor de prijs van één, weet je wel. En dan denk je, "oh, dat vries ik wel in." Maar dan die gedachte, "moet dat nou echt gewassen?" Ja, dat moet, anders ben je straks echt niet blij. Die blaadjes zitten vol met aarde en kleine beestjes soms en dat vriest allemaal mee.

En efficiënt? Nou, efficiëntie begint voor mij bij veilig eten. Met aarde erin is het niet veilig en ook niet lekker.

Mijn eigen ervaring is dat je die spinazie dan echt goed wast, onder stromend water, echt alle blaadjes een keer omgedraaid. Dat deed ik toen, die dag in maart, en het voelde zo veel beter, zo'n geruststelling. Daarna even droogdeppen, ik blancheer het zelf vaak nog heel kort, maar dat hoeft niet per se. Dan in van die handige diepvrieszakjes, je weet wel, die met zo'n ziplock, en hop, de vriezer in. En weet je, het blijft daar tot wel drie maanden prima van kwaliteit, echt waar. Die van mij van toen, die gebruik ik nu nog voor bijvoorbeeld een snelle pasta of door de eieren.

Dus ja, invriezen kan absoluut, maar alsjeblieft, doe het wel met schone spinazie. Scheelt een hoop gedoe achteraf.

Kan je verse gewassen spinazie invriezen?

Ja, spinazie kan prima ingevroren worden. Ik doe het zelf ook regelmatig, vooral als er weer eens een bakje over is van de supermarkt en ik bang ben dat het anders weg moet. Je kunt verse spinazie gewoon invriezen, maar er zijn een paar dingen waar je op moet letten, anders wordt het een beetje een bal snot in je vriezer, niet zo lekker.

Eerst even kort blancheren, dat is dus een minuutje in kokend water en dan meteen in ijswater gooien. Dat stopt het kookproces en houdt de kleur mooi groen. Daarna goed laten uitlekken. Je wilt echt dat er zo min mogelijk water in zit, anders krijg je straks een ijsklont spinazie.

Dan, goed droog deppen is super belangrijk. Ik gebruik daar keukenpapier voor. Daarna verpakken. Luchtdicht, dus dat kan in een ziplock zakje of een bakje. Ik scheur er vaak een stukje van het keukenpapier in om nog extra vocht op te nemen, dat is een beetje mijn trucje. En labelen met de datum, anders vergeet je het alsnog. Zo heb ik altijd spinazie bij de hand, handig voor een snelle omelet of in een smoothie.

Waarom mag je spinazie niet nog een keer opwarmen?

Spinazie mag je liever niet opnieuw opwarmen omdat nitraten zich bij herhaalde verwarming omzetten in nitrieten. Deze nitrieten verlagen de zuurstofverzadiging in het bloed en zijn potentieel kankerverwekkend.

Waarom? Goede vraag. Ik sta er vaak bij stil als ik spinazie maak, en dan weer te veel heb. Het is altijd dat gedoe met die nitraten. Nitraten zitten trouwens gewoon in veel bladgroenten, niet alleen spinazie. Sla heeft het ook. En rode biet. Waarom focust iedereen dan zo op spinazie? Vraag ik me dan af. Ik denk dat het de combinatie is met de hoeveelheid die je er doorgaans van eet. Een hele pan vol.

Het is vooral de bacteriegroei die die nitraten omzet in nitrieten. En die bacteriën, die floreren bij lauwe temperaturen. Dus als je spinazie kookt, het dan laat afkoelen, en dan weer opwarmt, geef je die bacteriën eigenlijk twee keer een feestje. Eerst bij het afkoelen en dan weer bij het opwarmen. Dat is echt het probleem.

Zuurstofgebrek in het bloed, dat klinkt zo heftig. Vooral voor baby's, toch? Mijn zusje kreeg vroeger altijd te horen dat ze geen spinazie mocht van gisteren. Dat komt dus door dat methemoglobinemie.

Methemoglobinemie (het "blauwe baby syndroom"): Dit is echt het grootste gevaar voor zuigelingen en kleine kinderen. Hun spijsvertering kan die nitrieten nog niet goed aan. Hemoglobine in hun bloed reageert dan en kan geen zuurstof meer vervoeren. Zoiets moet je echt niet willen. Mijn buurvrouw vertelde over een kennis van haar, die heeft dat met een baby meegemaakt. Was heel eng.
Kankerverwekkend: Nitrieten kunnen in het lichaam nitrosamines vormen. En die kunnen dan kankerverwekkend zijn. Daar ben ik toch wel bang voor, eerlijk gezegd. Liever geen risico.

Dus wat doe ik dan? Ik probeer altijd precies genoeg te maken, maar dat lukt niet altijd. Als ik echt restjes heb, dan gooi ik het weg. Voelt wel zonde hoor, echt. Maar mijn gezondheid gaat voor. En ik denk dat de wetenschap daar nu wel zeker over is, het is niet zomaar een fabeltje. Ik heb er veel over gelezen.

Als je het echt per se wilt bewaren, dan zijn er wel trucjes:

Snel afkoelen: Als een gek in een ijswaterbad zetten. Echt, meteen. En dan gelijk de koelkast in. Niet op het aanrecht laten staan. Absoluut niet.
Koelkast, niet te lang: Maximaal twee dagen in de koelkast. Langer is vragen om problemen.
Goed heet: Als je het dan toch opnieuw opwarmt, moet het echt door en door heet zijn. Niet lauw. Alles moet heet worden.
Niet voor kinderen: Voor baby's en peuters is het gewoon een absolute no-go. Nooit doen. Ik geef het mijn neefjes en nichtjes ook niet als het van gisteren is.

Mijn opa, die maakte zich er vroeger nooit druk om. Die at gewoon alles wat er op tafel kwam. En mijn broer zegt dan "Ach, een beetje kan geen kwaad". Maar ik denk, waarom zou je het risico nemen? Er zijn genoeg andere dingen om je zorgen over te maken. Een keer een foutje is niet erg, maar als je het weet, waarom dan toch doen? Nee, voor mij is het duidelijk. Verse spinazie, één keer koken, één keer eten. Dat is mijn mantra geworden. En dan ben ik zeker.

Kan je spinazie terug invriezen?

Ja, diepvries spinazie van Iglo mag opnieuw ingevroren worden.

Geen probleem. De kwaliteit gaat wel achteruit.

Textuur wordt slapper.
Smaak kan iets minder intens zijn.

Niet opnieuw invriezen als het al volledig ontdooid was. Houd het kort bevroren.

Is het veilig om spinazie in te vriezen zonder deze te blancheren?

Ja, spinazie kan veilig worden ingevroren zonder blancheren. Daar in de koelte van mijn keuken, waar de ochtendzon nog sluimert over het aanrecht, begint de reis van het bladgroen naar een diepe, winterse slaap. Een keuze, een stille belofte aan toekomstige dagen, wanneer de tuin misschien rust.

De bladeren, zo fris van de markt of uit eigen aarde, liggen daar. Een delicate weefsel van groen en leven. Elk zandkorreltje, elke aardse herinnering, moet worden weggewassen. Een ritueel. Onder de zachte stroom van koud water, dansen ze even, de vingers die voorzichtig door de stapels gaan, bevrijdend van wat niet mee mag op reis.

Dan het drogen. Een moment van stilte, van geduld. De vochtigheid, de dauw van hun bestaan, wordt zachtjes opgenomen door een schone doek. Dep, dep, met een bijna tedere aanraking, totdat elk blad een droge, fluwelen glans heeft. Want water is de vijand van de diepvriesdroom, het creëert ijzige kristallen die de zachtheid van de spinazie zullen doorboren.

Deze keuze, om niet te blancheren, is een pad minder bewandeld, maar niet minder waardevol. De spinazie behoudt zijn rauwe essentie, zijn pure, onbewerkte ziel. Het is een acceptatie van een subtiele transformatie die zal plaatsvinden, een zachtere kleur, een verandering in textuur, een stillere aanwezigheid. Maar de smaak, die aardse, groene toon, blijft trouw.

In de ijzige stilte van de vriezer, waar de tijd vertraagt tot een bijna onmerkbare ademhaling, vinden de bladeren hun rust. Gevangen in porties, klein en handzaam, klaar voor een toekomstige oproep. Een blokje van groen, een geheimzinnige schat die wacht, zoals ik soms in een oude doos mijn eigen jeugd bewaar, in afwachting van een herinnering.

Waarom anderen dan toch blancheren? Het is een voorzorg, een zachte kook die de enzymen wekt en vervolgens tot rust brengt, die anders langzaam hun werk doen in de kou, en de kleur, smaak en voedingsstoffen beïnvloeden. Een beschermend schild, zeg maar. Maar zonder blancheren omarm ik die natuurlijke, langzamere afbraak. Het is een ander soort conservatie, een ruigere schoonheid.

Wanneer de tijd rijp is, ontwaken ze. In een soep, een stoof, een snelle roerbak. Ze zullen niet zo felgroen zijn als hun geblancheerde broers en zussen, en de textuur zal zachter zijn, meer meegevend, minder 'bite'. Maar de diepte van de spinazie, die subtiele aardsheid, zal er zijn. Een stille aanraking van het verleden, in het heden van mijn bord.

Om deze droom van bevroren groen levend te houden, zijn er een paar zachte gefluisteringen die ik je geef:

Volledig droog: Dit is echt de sleutel tot het vermijden van ijsschade. Elk druppeltje telt.
Luchtdicht verpakken: Pers zoveel mogelijk lucht uit de zak of container. De afwezigheid van lucht vertraagt oxidatie en vriesbrand.
Kleine porties: Verdeel de spinazie in hoeveelheden die je waarschijnlijk in één keer gebruikt. Een cupje hier, een handjevol daar.
Gebruik binnen 6-8 maanden: Hoewel het langer kan, is de kwaliteit het beste binnen deze periode voor ongeblancheerde spinazie. Daarna wordt de smaak bitterder en de kleur doffer.

Wat als je niet blancheert?

Blancheren deactiveert enzymen die kwaliteitsverlies veroorzaken, waardoor groenten hun kleur, smaak en textuur beter behouden in de vriezer.

Oh man, niet blancheren... dat heb ik één keer gedaan. Nooit weer. Ik had een klein volkstuintje in Utrecht, bij de A27, een paar jaar terug. Het was een superjaar voor de sperziebonen, ik had echt kilo's en kilo's. Eind augustus was het, bloedheet, en ik had totaal geen zin om met pannen kokend water in de weer te gaan. Ik dacht, ach, vriezer is vriezer, toch? Dus ik heb alles zo, hup, in diepvrieszakken gepropt en de vriezer in geschoven. Wat een gigantische fout.

Die winter, het was januari, ik was zo blij dat ik mijn eigen boontjes kon eten. Ik haalde een zak uit de vriezer, gooide ze in de pan en... de teleurstelling. Ze waren slap, snotterig en hadden een rare, grijsgroene kleur gekregen. En de smaak? Nul. Het leek wel alsof ik op nat karton kauwde. Ik was er echt chagrijnig van, al dat werk in die tuin voor niks.

Toen ben ik me erin gaan verdiepen. Het probleem zijn de enzymen. Dat zijn kleine, onzichtbare ettertjes in de groente die gewoon doorgaan met hun werk, ook in de vriezer. De vrieskou vertraagt ze wel, maar stopt ze niet. Ze blijven de groente langzaam afbreken. Ze vreten de kleur, de knapperigheid en de vitamines op. Gadverdamme.

Blancheren is de enige manier om die enzymen een halt toe te roepen. Het is een soort shocktherapie. Je gooit de groente heel kort in kokend water en daarna meteen in ijskoud water om het kookproces te stoppen. Die snelle hitte deactiveert de enzymen. Ze gaan gewoon 'uit'.

Wat je wint door wél te blancheren:

Kleurbehoud: Je sperziebonen blijven heldergroen, je wortels feloranje.
Betere textuur: De groente blijft veel steviger en knapperiger na het ontdooien. Geen papperige bende.
Smaak en voedingsstoffen blijven beter bewaard: Het smaakt na maanden nog steeds naar echte groente, niet naar vrieslucht.
Reinheid: Het doodt ook de meeste micro-organismen op het oppervlak.

Sindsdien blancheer ik alles wat de vriezer in gaat. Het is 5 minuten extra werk per portie, maar het bespaart je de enorme teleurstelling van een mislukte maaltijd maanden later. Geloof me, die smaak van kartonnen bonen vergeet ik nooit meer. Het is essentieel voor het behouden van de kwaliteit van je diepvriesgroenten.