Hoe te antwoorden op hoe gaat het?

Hoe beantwoord je Hoe gaat het? op een natuurlijke manier?

Nou, "Goed!" is sowieso mijn go-to. Lekker kort, bondig. Maar soms, als iemand echt vraagt hoe het gaat, denk ik: Oké, nu moet ik ff nadenken.

Dan zeg ik meestal "Best goed!" of "Oke". Simpel, toch?

Maar stel je voor: Ik had laatst een super toffe dag! Ik vond die vintage jas in de kringloop in Utrecht, 12 april, voor maar 15 euro! Dan kan ik niet anders dan zeggen: "Goed! En raad eens wat me vandaag is overkomen..." En dan ratel ik verder, haha.

't Is maar net wat er speelt, snap je? Gewoon voelen wat past. Soms is "Goed" genoeg. Andere keren... tsja, dan heb je een verhaal te vertellen! En dan is het zonde om dat achter te houden, toch?

Wat reageer je op Hoe gaat het??

Het gaat… goed? Nou ja. Het is meer een automatische reactie geworden, denk ik. Zo’n… sociale reflex.

• Het is zelden echt goed. Die vraag is eigenlijk een soort… formele groet geworden. Een ritueel. Niet echt een uitnodiging voor een diepgaand gesprek.
• De waarheid vertellen? Te veel moeite. Te veel gedoe. Liegen is makkelijker. Soms voel ik me daar schuldig over. Maar…

Het is een soort beschermingsmechanisme. Een muur. Tegen al die oppervlakkige vragen. Tegen de verwachting dat je altijd positief moet zijn.

• Mijn echte gevoelens delen? Dat is privé. Dat doe ik alleen met mensen die ik echt vertrouw. En dat zijn er niet veel.
• Ik wil niet dat ze zich zorgen maken. Of dat ze me gaan bekritiseren. Of dat ze ongemakkelijk worden.

"En met jou?" Dat voeg ik erbij uit beleefdheid. Omdat het hoort. Omdat het zo hoort. Het is een soort… verplicht antwoord, zoals "dankjewel".

• Ik luister eigenlijk nauwelijks naar hun antwoord. Ik ben te druk bezig met mijn eigen gedachten. Mijn eigen problemen. Mijn eigen… leegte.

Soms zou ik willen dat mensen gewoon eerlijk zouden zijn. Dat ze zouden zeggen: "Het gaat niet goed met me." Zodat je elkaar even kunt herkennen in die kwetsbaarheid. Maar dat gebeurt zelden. Te veel angst voor oordeel. Voor afwijzing. Voor… eenzaamheid.

• Ik ben moe van dit sociale spelletje. Van dit maskerade van geluk.
• Misschien ga ik het gewoon eens proberen. Een keer eerlijk zijn. En zien wat er gebeurt. Maar het is eng. Heel eng.

Wat vragen in plaats van hoe gaat het?

• "Wat speelt er?" Direct. Krachtig.

• "Iets op je lever?" Even peilen. Discreet.

• "Waar ben je mee bezig?" Interesse tonen. Niets forceren.

• "Hoe is de vibe vandaag?" Informeel. Jong.

• "Koffie nodig?" Afleiding. Of een gesprek.

• "Leuk je te zien." Simpel. Oprecht.

• "Ik hoop dat alles goed is." Veilig. Algemeen.

Hoe bedank je iemand die vraagt hoe het met je gaat?

Bedankt voor jouw/jullie medeleven. Ik waardeer het enorm dat je/jullie aan me denkt/denken.

Het was afgelopen zomer, eind juli, geloof ik. Ik zat helemaal in de put na... ach, dat doet er nu even niet toe. Ik zat op het terras van dat kleine café in Zandvoort, met uitzicht op zee. Eigenlijk keek ik naar mijn schoenen. En toen kreeg ik een appje. Gewoon, "Hee, alles goed?". Normaal zou ik zoiets afwimpelen, maar die dag... die dag raakte het me.

Het was niet zozeer wat er stond, maar het feit dat iemand deed. Iemand dacht aan me. Dat is waarom ik altijd zo... hoe zeg je dat... waardeer ik het enorm dat je/jullie aan me denkt/denken. Het is gewoon fijn om te weten dat iemand er is, snap je?

• Het kleine café in Zandvoort
• Eind juli, de zon scheen fel maar ik zag het niet.
• Dat ene appje... een lichtpuntje.