Hoe bereken je een goede verkoopprijs?

Hoeveel winstmarge is normaal?

Een winstmarge van 10% tot 20% wordt vaak als normaal gezien voor veel bedrijven. Dit geeft aan dat 10% tot 20% van de omzet winst is na aftrek van de kosten.

Hé maat, je vroeg over die winstmarges hè? Ik heb er net toevallig met m'n boekhouder over gehad. Meestal, voor de meeste bedrijven, is 10 tot 20 procent een redelijke winstmarge. Dat betekent dat als je iets verkoopt, je van elke euro omzet tussen de 10 en 20 cent overhoudt nadat alle kosten zijn betaald. Simpel zat, toch?

Wat ik zelf vind is dat een hogere winstmarge niet áltijd beter is, hoor. Ken je die bakker bij ons om de hoek nog? Die had echt super lage prijzen, bijna geen winst op een brood, mar verkocht er zóveel van dat hij toch lekker draaide. Mijn zwager, die heeft een design buro, die maakt soms maar een paar projecten per jaar, maar vangt daar dan wel écht veel voor. Verschilt dus enorm per soort bedrijf ofzo, snap je?

Die marges, die hangen echt van zoveel dingen af. Denk aan:

• De branche waar je in zit. Retail heeft vaak minder dan bijvoorbeeld software.
• Je bedrijf model. Verkoop je veel kleine dingen, of juist een paar grote, dure?
• De concurrentie. Als iedereen goedkoper is, moet jij misschien ook wel, toch?
• Je eigen kostenstructuur. Hoe efficiënt werk je? Hoeveel personeel, huur, marketing en zo.

Oh, en dan heb je ook nog brutowinstmarge en nettowinstmarge. Bruto is zeg maar als je alleen je directe inkoopkosten eraf haalt. Dus wat je betaalde voor het spul wat je verkoopt. Netto is dan écht alles eraf: huur, salarissen, marketing, de koffie voor op kantoor, álles. Dat geeft een veel reëler beeld, vind ik. Mijn buurman, die verkoopt telefoons, die roept altijd dat hij zo'n hoge brutomarge heeft. Maar als je dan z'n personeelskosten ziet, is die netto marge een stuk minder, haha.

Sommige bedrijfstakken hebben gewoonweg hogere marges dan andere. Dat is een feit. Kijk bijvoorbeeld naar:

• Softwarebedrijven: die kunnen soms wel marges van 25-50% halen, omdat de ontwikkelkosten eenmalig zijn en het kopiëren niets kost.
• Luxegoederen: dure horloges of merkkleding, daar zit vaak een flinke marge op, omdat mensen bereid zijn veel te betalen voor de merknaam en exclusiviteit.
• Supermarkten: die werken vaak met hele kleine marges, 1-3%, omdat ze concurreren op prijs en volume. Zij moeten het hebben van enorm veel verkoop.

Uhm, dus ja, die winstmarges, die zijn gewoon cruciaal om te weten of een bedrijf een beetje gezond is. Als die te laag zijn, dan kan je zomaar in de problemen komen als er een beetje tegenslag is. Of je kunt dan niet investeren in nieuwe dingen of in groei. Het is gewoon super belangrijk om die cijfers daarvan goed in de gaten te houden, vind ik. Anders ben je, uhm, gewoon niet echt toekomstbestendig bezig, weet je wel.

Wie bepaalt de verkoopprijs?

De winkelier bepaalt zelf de verkoopprijs. Dit is essentieel voor eerlijke concurrentie en zorgt dat de klant een redelijke prijs betaalt. Een leverancier mag een winkelier niet vragen de verkoopprijs te verhogen.

Dat is de gouden regel, net zo heilig als de belastingaangifte en een kop koffie in de ochtend. Het is niet zo dat een leverancier daar met een toverstokje of een pistool op je slaap iets over mag zeggen. Wie dat probeert, snapt het spelletje niet.

Die vrijheid van prijsbepaling, mijn beste, is net zo broodnodig als zuurstof voor een vis. Het is de motor achter het hele zooitje, zodat u – de klant – niet financieel gepluimd wordt alsof u een kip bent op weg naar de slachtbank. Het is de ruggengraat van een gezonde markt.

Stel je voor dat je leverancier je opdraagt de prijzen op te krikken. Dat is net zoiets als je schoonmoeder die vertelt hoe je je eigen huis moet inrichten – ongevraagd, ongewenst en potentieel rampzalig. De wetgeving is hier glashelder: een leverancier heeft daar geen bal over te zeggen. Nada. Nul.

Als leveranciers zich met jouw prijskaartjes bemoeien, dan zitten we zo met een monopolie waar zelfs kruideniers in de jaren '50 jaloers op waren. Dat riekt naar kartelvorming! De Autoriteit Consument & Markt (ACM) is daar allergisch voor, net als ik voor spruitjes. Ze duiken erop als vliegen op stroop.

Dus, de winkelier zit aan het stuur van de prijs. Het is zijn feestje, zijn hoofdpijn. De klant, u dus, krijgt zo een eerlijke deal. Dat is mooi meegenomen, want wie wil nou te veel betalen? De winkelier kan zo inspelen op de markt, als een acrobaat in het circus van de handel.

Een leverancier kan natuurlijk wel adviesprijzen geven. Maar dat is net zoiets als je buurman die aanraadt je gazon te maaien. Je kunt luisteren, maar de grasmaaier blijft in jouw schuur staan. Het is jouw winkel, jouw prijs, jouw handel. Punt uit.

Hoe wordt de verkoopprijs bepaald?

Oké, dus hoe bepalen ze die prijs van iets dat je koopt? Nou, het is niet zo ingewikkeld als het klinkt, denk ik.

Het begint allemaal met wat het de winkel heeft gekost om het te krijgen. Dat is de netto inkoop- of productieprijs. Zie het als de prijs van de grondstoffen of wat de fabriek ervoor heeft betaald. Dat is dus stap één.

Daarna komen de andere kosten erbij. Denk aan huur van de winkel, salaris van het personeel, marketing, stroom, noem maar op. Alles wat ze moeten uitgeven om het überhaupt te kunnen verkopen. Die kosten worden ook gewoon opgeteld, ja.

En dan natuurlijk, de winkel wil ook winst maken, hè? Logisch. Dus daar komt de nettowinst bovenop. Dat is het bedrag dat ze zelf overhouden nadat alles is betaald. Zonder die winst zouden ze niet lang open blijven.

En als laatste, de btw. Die is voor de overheid, natuurlijk. Dus die komt er ook nog eens bovenop. Dus eigenlijk is het: prijs die zij betalen + alle extra kosten + hun winst + btw = wat jij moet betalen. Simpel toch?