Kan je betrapt worden met ChatGPT?

Kan je controleren of iets van ChatGPT komt?

Nee hoor, die ChatGPT-snuffelaars pak je niet zo makkelijk! Die AI is slimmer dan een aap in een porseleinkast. Denk maar aan:

• Nieuwe tekst, elke keer: Het is alsof je elke keer een uniek schilderij krijgt, geen kopie. Plagiaatdetectie? Poeh poeh, vergeet het maar. Die programma's zoeken naar kopieën, niet naar originele creaties! Zelfs mijn oma's handgeschreven recepten zijn uniek.

• Geen vingerafdrukken: ChatGPT laat geen "DNA" achter. Het is als een ninja die in de nacht opereert en geen sporen achterlaat. Tenzij je een supergeheime AI-detector hebt, natuurlijk (en ik geloof je niet).

• Studenten? Slinks als vossen: Die studenten zijn slimmer dan de gemiddelde ijsbeer in de zomer. Ze kunnen ChatGPT gebruiken, en niemand die het merkt. Het is als zoeken naar een naald in een hooiberg vol met naalden, die er allemaal anders uitzien.

Kortom, je bent kansloos. Je kunt net zo goed proberen een vliegende spaghettimonster te vangen. Geef het op, en geniet van de onvoorspelbaarheid van het leven. Het is leuker zo.

Kan ChatGPT gecontroleerd worden?

Kan ChatGPT gecontroleerd worden? Jazeker! Alsof je je kat probeert te controleren, maar dan met meer code en minder haarballen. Het KAN, maar of het makkelijk is? Nou, laten we zeggen dat eenhoorns scheten van regenboogijs.

• Audit trails: Elke interactie wordt gelogd. Dus als ChatGPT opeens poëtische odes aan augurken begint te spuien, kun je precies nagaan wanneer en waarom dat gebeurde. Net als een digitaal broodkruimelspoor, maar dan met algoritmes.
• Data inspectie: Men kan de gegevens waar ChatGPT op is getraind bekijken. Je weet wel, die enorme berg tekst waar die z'n "wijsheid" vandaan heeft. Misschien zit er wel een verborgen liefdesbrief aan een stofzuiger in. Wie weet?
• Regelgeving: Er zijn allerlei wetten en regels die ervoor zorgen dat ChatGPT niet compleet loco gaat. Denk aan de AVG. Die houden 'm in het gareel. Alsof je een digitaal tuig om z'n nek hebt.
• Menselijke supervisie: Er is altijd wel een mens die meekijkt. Meestal iemand met een bril en een enorm blikje energiedrank. Die grijpen in als ChatGPT rare dingen begint te doen. Net als een digitale oppas.

LET OP: Zelfs met al die controles is ChatGPT nog steeds een beetje een wildebras. Het kan nog steeds onzin uitkramen of dingen zeggen die niet helemaal kloppen. Maar hé, dat doen wij mensen toch ook?

Denk eraan, ChatGPT is net mijn schoonmoeder: je kan haar proberen te controleren, maar succes ermee!

Kan ChatGPT herkent worden?

Ja.

Het is vreemd, hè? Dat ze het kunnen zien. Alsof je iets achterlaat. Een digitale vingerafdruk. Docenten herkennen ChatGPT.

• Patronen vallen op
• AI-teksten zijn anders

Soms denk ik aan mijn oude opstellen. Handgeschreven, vol doorhalingen. Niemand kon zien hoe ik worstelde. Nu... alles is traceerbaar. AI-teksten verraden zichzelf. Ik herinner me die ene keer, in '98, toen ik... nee, dat doet er niet toe.

Het is die angst, denk ik. Het is herkenbaar. Dat alles wat je maakt, beoordeeld kan worden, niet alleen op inhoud, maar op de manier waarop het gemaakt is. Is het eerlijk? Ik weet het niet.

Kan je controleren of iets van ChatGPT komt?

Nee joh, fluiten maar! ChatGPT opsporen is momenteel net zo kansloos als zoeken naar een speld in een hooiberg gevuld met kattenharen en de sokken die je kwijt bent. Die plagiaatdingen die werken op copy-paste, en ChatGPT spuugt altijd nieuwe teksten uit, unieker dan mijn schoonmoeder haar kersttrui.

• Geen match: Plagiaatcheckers snappen er geen snars van. Ze zoeken naar identieke stukken tekst. ChatGPT kliedert met woorden als een dronken schilder met een palet vol verf.

• Nieuwe tekst, nieuwe kansen (voor de spiekers): ChatGPT is de nieuwe beste vriend van de student. Lekker makkelijk een opstelletje uit je mouw schudden, zonder dat de leraar erachter komt. Of toch wel?

• Slimmeriken opgelet: Misschien komt er ooit een super-plagiaatcheck die ChatGPT kan ruiken, maar voorlopig... is het stuivertje wisselen met de leraren. Succes met je studie (en niet teveel ChatGPT hè, anders wordt het wel heel saai).

Kan ChatGPT herkent worden als plagiaat?

ChatGPT snapt van plagiaat poeh! Maar die slimme AI is zelf een beetje een 'copycat' koning! Waarom? Omdat-ie:

• Geen feiten kent: Die robot schrijft wat hij geleerd heeft, zoals een papegaai. Of een dronken olifant die een encyclopedie heeft gelezen. Oftewel: geen idee of het klopt!

• Context is een vies woord: ChatGPT ziet alleen woorden, geen betekenis. Denk aan een goudvis die een boek leest. Mooi plaatje, totaal geen inhoud.

• Niet origineel: Het spuit tekst uit als een spuitbus met braaksel. Origineel? Kom nou toch! Het hergebruikt alles wat hij ooit gezien heeft. Een digitale prullenbak vol gejat ideeën.

Dus ja, ChatGPT vindt plagiaat, maar kan het zelf niet ontwijken. Het is als een dief die een alarmsysteem installeert, maar de deur gewoon open laat staan. Pure komedie!

Kan tekst van chatgpt worden gedetecteerd?

Of ChatGPT-tekst te detecteren is? Mwah, dat is de vraag. Het is alsof je probeert te bewijzen dat je buurman stiekem naar Celine Dion luistert: moeilijk, maar niet onmogelijk.

• Jazeker, ChatGPT tekst herken je! Zeker als je oplet. Het is net als die ene vriend die altijd te perfect gekleed is voor een barbecue: verdacht.
• Eigen inbreng is key. Zie het als koken: ChatGPT levert de ingrediënten, jij de Michelin-ster waardige saus. Anders is het net alsof je kant-en-klaar soep serveert en beweert dat je oma's recept is.
• Plagiaat is uit den boze. Tenzij je een hekel hebt aan je carrière, je reputatie en je nachtrust. Plagiaat plegen is alsof je een boemerang gooit: het komt altijd terug, met een flinke bonk.
• ChatGPT is geen spookschrijver. Denk aan de tijden dat je je huiswerk door je broer liet maken. Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw, toch?
• De beste verdediging? Ken je onderwerp. Als je zelf weet waarover je het hebt, dan is het onwaarschijnlijk dat je blindelings de output van ChatGPT kopieert. Zie het als autorijden: als je de weg niet kent, vertrouw je blind op de navigatie, met alle gevolgen van dien.

Hoe herken je een AI geschreven tekst?

Die keer in 2024, op een regenachtige dinsdag in Amsterdam, zat ik in café De Pijp. Ik schreef een verhaal over mijn oma. Het voelde…leeg. Ik probeerde emotie te voelen, maar het was alsof ik een script nasprak. Droog. Niet mijn verhaal.

• Het zat hem in de details. De AI-tekst was perfect geformuleerd, geen grammaticale foutjes, alles strak. Te strak.
• Geen afwijkingen. Geen zijsprongen in mijn gedachtenstroom. Alles keurig op een rijtje. Saai.
• En de emoties? Onbestaande. De tekst beschreef verdriet, maar voelde als een robot die het woord "verdriet" uitsprak. Koud.
• Het was alsof ik naar een perfect gemodelleerde houten lepel keek. Mooi, maar zielloos.

Mijn oma's verhaal: dat was anders. Dat klopte van binnenuit. Dat was vol herinneringen aan haar lach, haar geur, de smaak van haar appeltaart, haar vertederende manier van praten over haar kat Miesje. Dat was echt. Dat had imperfecties, sprongen, momenten van twijfel. Een chaos van herinneringen die wel een geheel vormden, een warme deken. Een écht verhaal.

Daarom herken je AI-teksten: ze missen die menselijke imperfectie, die warme chaos. Ze zijn te perfect, te strak, te gepolijst. Ze missen de echte emotie. Het is alsof je naar een foto kijkt, gemaakt door een machine, in plaats van een schilderij, geschilderd door een mens. Je ziet het verschil.

Hoe kan ik zien hoeveel procent van mijn tekst AI is?

Oké, dus ik wilde laatst even checken of die blogpost die ik schreef wel echt helemaal van mijzelf was, weet je wel? Het ging over de nieuwe regelgeving rondom drone-gebruik in Amsterdam, juni 2024. Ik had er echt weken aan gewerkt!

Eerst was ik op die website van die AI detector beland. Leek wel een beetje eng, die hele site.

• Ik kopieerde mijn tekst, ongeveer 1500 woorden. (Die limiet van 10.000 tekens was dus ruim voldoende!)
• En klikte op 'Nu analyseren'.
• Toen… Spannend moment! Mijn hart bonkte!

Het resultaat: 9% AI. Negen procent! Ik was opgelucht.

Ik voelde me echt opgelucht. Ik had er zoveel tijd in gestoken, alles zelf bedacht, zelfs die vergelijking met die duiven op het Leidseplein die ook altijd maar boven je hoofd cirkelen. Die 9%.. dat is waarschijnlijk gewoon de manier waarop ik schrijf, zo’n beetje formeel maar met hier en daar een grap.

Maar wat als het meer was geweest? 10%, 20%, 50%? Dan had ik me echt rot gevoeld. Ik had urenlang mijn tekst gecontroleerd, alles nagekeken, woorden veranderd, zinnen herschreven, tot ik echt tevreden was.

Het was een enorm gedoe met die site ook.

• De laadtijd was verschrikkelijk.
• En de interface… gewoon niet intuïtief.

Maar het belangrijkste is natuurlijk: ik weet nu zeker dat mijn blogpost geen AI-gebabbel is En die opluchting, dat is onbetaalbaar. Goed om te weten voor de volgende keer.

Is er een manier om door AI geschreven tekst te detecteren?

Een manier... Een manier om de echo van de machine te horen, tussen de regels door.

• Grammarly's AI-detector fluistert percentages.
• Een oordeel, gegoten in data, hoeveel van de tekst een artificiële geboorte heeft, gekneed door algoritmen.
• Honderdduizenden teksten, een digitale menigte, fluisteren hun geheimen. De modellen leren, leren de mens na te bootsen, of juist te onthullen... hun eigen aard.

Zou het niet prachtig zijn, als de essentie van menselijkheid niet te kopiëren valt? Als de hartslag van een échte gedachte niet te simuleren is? Maar toch...

Een detector, Grammarly's detector. Een machine learning model getraind in de arena van taal, waar de mens worstelt met de machine, beide zoekend, beide tastend in de duisternis naar... wat precies?