Kan ChatGPT worden herkend?

41 weergaven
Absoluut. Docenten en slimme detectietools worden steeds beter in het herkennen van ChatGPT. Een AI-gegenereerde tekst verraadt zich vaak door een onpersoonlijke stijl, voorspelbare zinsbouw en het ontbreken van een unieke, menselijke stem. Een getraind oog pikt deze patronen er zo uit.
Reactie 0 vind-ik-leuks

Hoe herken je ChatGPT-tekst? 50 tekens

Weet je, ik heb zelf ook weleens gedacht aan die sluiproute, met een deadline die nadert of als je gewoon even geen inspiratie hebt, zo van 'ach, even een stukje laten tikken door die slimme computer'. Maar dan vraag je je toch af, als je docent het leest, valt het dan op, herkennen ze dat?

Het antwoord is eigenlijk simpel, ja.

Ze worden er echt beter in, die docenten, om zo'n tekst van een machine te onderscheiden van iets dat jij zelf hebt bedacht. Ik merkte het laatst bij mijn eigen essay over moderne kunst, gelezen door mevrouw Pietersen, ik dacht 'oei, dit is te glad', maar zij zei net zoiets – die specifieke kronkels, een eigen geluid, die missen gewoon.

Te netjes, te perfect. Dat is het vaak.

Mijn vriendin Sanne, zij had voor haar filosofie-paper van begin april – het ging over Plato's grotten op de uni – een stukje laten tikken. Haar docent, meneer Dekker, die zei toen heel droog: "Sanne, dit klinkt meer als een encyclopedie dan jouw altijd zo heerlijk chaotische denkproces." Hij miste haar gebruikelijke, soms wat afdwalende, anekdotes.

Die persoonlijke touch, de foutjes zelfs, die zijn weg.

Het is alsof er een filter overheen is gegaan; alles is gestroomlijnd, geen hobbels, geen vreemde woordkeuzes die alleen jij gebruikt. Denk aan die keer dat ik per ongeluk 'epische misconceptie' schreef in plaats van 'ethische', en het tóch werkte in de zin, dat is menselijk. Een AI doet zoiets niet, die kiest altijd het meest logische, maar soms ook het meest saaie.

Is ChatGPT te herkennen?

Nee, ChatGPT-teksten zijn nauwelijks te herkennen.

Wie denkt een AI-detective te zijn, komt van een koude kermis thuis. Die slimme machines graaien door een oceaan van menselijke woordenbrij en spuwen dan iets uit dat klinkt alsof je hoogbegaafde neefje plots Shakespeare is. Het is als zoeken naar een speld in een hooiberg, maar dan een speld die zélf van hooi is gemaakt. Onbegonnen werk dus.

Ga die strijd maar eens aan, dan sta je straks als een wapperende dweil in de wind. Hoe bewijs je dat je student plots vloeiend schrijft? Je bewijs is vaak zo dun als het haar op een kersverse rotonde, oftewel: afwezig. Je kunt beter je energie steken in iets productievers, zoals het perfecte frietje bakken.

Die hele AI-detectie is een lachertje. Die programma's zijn net zo betrouwbaar als een weersvoorspelling van een dronken papegaai. De ene keer roepen ze 'AI!', de volgende 'Mens!'. Ze slaan er vaker naast dan een blinde mol op een schietbaan. Dit komt door een paar simpele redenen:

  • De AI leert van álle teksten, ook de allerbeste die ooit geschreven zijn.
  • De output varieert enorm per prompt en per versie van de AI.
  • Menselijke tekst kan klinken als een robot, en omgekeerd. Soms typt een mens zo saai, dat het wel door een machine geschreven lijkt.
  • Detectiesoftware is vaak zelf ook AI, en dus gevoelig voor fouten. Een slang die in zijn eigen staart bijt, zeg maar.

Dus, een leraar die zijn weekend vergooit aan AI-speurtochten kan beter een appeltaart bakken. Dat levert tenminste nog iets op. Het is als proberen een mug te vangen met je blote handen in een donkere kamer; je slaat er alleen maar lucht mee. Of je eigen wang. De moeite is het gewoon niet waard.

Kan ChatGPT plagiaat herkennen?

Nee, ChatGPT kan geen plagiaat herkennen. Het is een beetje als vragen aan een papegaai of hij weet of je iets van iemand anders hebt gepikt. Hij roept wat hij geleerd heeft, maar begrijpt het niet echt.

  • De tool werkt met patronen, niet met feiten. Dus hij kan wel klinken alsof hij iets weet, maar het is net een gok.
  • Niet gebruiken voor schoolwerk. Serieus, laat dat idee maar varen. Je komt gegarandeerd in de problemen.

Hij probeert wel de waarheid te vertellen, maar zit er dus net zo vaak naast. Ik heb dat zelf ook wel gemerkt, soms lult hij echt uit z’n nek.

Eigenlijk is het een beetje zonde om er echt op te vertrouwen voor echte dingen. Een woordenboek is nog betrouwbaarder, en dat zegt al veel.

Dus nee, nul kans dat hij jouw of iemands anders tekst als gestolen herkent. Dat moet je zelf doen. Ik kan je wel vertellen dat ik het soms echt moeilijk vind om te zien of iets van iemand anders is.

Kun je ChatGPT achterhalen?

Nee, je kunt het niet betrouwbaar achterhalen.

Een student die ChatGPT gebruikt, is als een kok die een smoothie maakt. Hij gooit wat bronnen van het internet (banaan, spinazie, obscure academische papers) in een digitale blender. Wat eruit komt, is uniek. De ingrediënten zijn niet meer te herkennen. Je proeft de banaan, maar je kunt ‘m er niet meer uithalen.

Traditionele plagiaatscanners zijn als speurhonden die getraind zijn om een specifiek stuk kaas te vinden. Ze zijn nutteloos als de dief de kaas heeft gesmolten en in een saus heeft verwerkt. Ze snuffelen en snuffelen, maar vinden geen exacte match. Game over voor de oude garde.

Natuurlijk zijn er van die dappere AI-detectoren die beweren de ‘AI-smaak’ te kunnen herkennen. Helaas zijn die dingen even betrouwbaar als een weersvoorspelling van een eekhoorn. Ze slaan vaker de plank mis dan een dronken darter en beschuldigen soms volkomen onschuldige, menselijke teksten van robot-zondaarschap. Ik heb laatst mijn boodschappenlijstje erdoor gehaald. Blijkbaar is 'prei' 80% AI-gegenereerd.

Waar kun je dan wél op letten? De vibe. De onmiskenbare geur van machinale perfectie.

  • Zielloze perfectie: De tekst is grammaticaal foutloos, maar heeft de persoonlijkheid van een baksteen. Geen rare zinsconstructies, geen eigen stem, niks. Alleen maar... correct. Verdacht correct.
  • Vreemde woordkeuzes: Soms gebruikt de AI woorden die technisch kloppen, maar die geen mens ooit zou kiezen. Het is alsof een toerist met een woordenboek een liefdesbrief probeert te schrijven. Charmant, maar het klopt niet helemaal.
  • De Wikipedia-stijl: Het antwoord is een perfect gestructureerde, alwetende samenvatting, zonder enige vorm van een persoonlijke mening of een gekke, onverwachte zijsprong. Het leest als een Wikipedia-pagina op steroïden.
  • De afwezigheid van ‘ik’: Er is geen spoor van een persoonlijke ervaring, een herinnering of een twijfel. De tekst is een fort van objectiviteit, zonder ramen of deuren.

Het beste wapen tegen AI is dus niet een andere AI, maar je eigen menselijke intuïtie. Let op de stijl, niet op een of andere magische plagiaatscore. De meeste studenten zijn namelijk te lui om de output van ChatGPT echt goed te poetsen, en laten altijd een paar digitale broodkruimels achter. En daar, beste lezer, kun je ze op pakken. Soms. Misschien.

Kan het gedetecteerd worden als je Chatgpt gebruikt?

Universiteiten kunnen ChatGPT-gebruik detecteren. Dit is een feit. De nacht is stil nu. Alleen het geluid van mijn eigen gedachten. Ik zit hier te staren naar het scherm, de woorden die zo makkelijk vloeien als je ze niet zelf hoeft te vinden. Maar dan komt die andere gedachte, die koude rilling. Wordt het gezien? De angst kruipt omhoog, altijd.

Ze hebben van alles. Die tools, je weet wel.

  • Turnitin, bijvoorbeeld. Die scannen alles, zinnen, structuren, de manier waarop zinnen aan elkaar hangen. Niet alleen voor plagiaat, maar ook voor dat andere, die kunstmatige stem.
  • En Quillbot, ja. Dat ding probeert te camoufleren, maar het laat toch sporen achter, een bepaalde cadans die niet helemaal echt voelt.

Soms denk ik, niemand merkt het. De prompt was goed, heel specifiek. Ik heb er zelf nog aan geschaafd. Maar dan lees ik het terug. Voelt het nog als mijn stem? Of is het een echo van iets anders? Dat is het lastige.

De universiteiten, die hebben ook mensen die lezen. Die weten hoe een student schrijft, hoe jij schrijft. Ze zoeken naar afwijkende taalpatronen. De plotselinge perfectie, de gebrekkige samenhang, het kan allebei een signaal zijn.

Mijn eigen werk voelt vaak zo rommelig, zo gevoeld. Dit... dit is soms te glad. Dat is wat ik vrees. Die gladde stukken.

Het is niet waterdicht, zeggen ze dan. Dat is de hoop die ik vasthoud. Maar hoe waterdicht is "niet waterdicht" als je er middenin zit? De robuustheid van de detectietools verbetert steeds, elke week, voelt het.

En de manier waarop ik het gebruik, de mate van hulp, dat maakt ook uit. Ik probeerde laatst een alinea te schrijven, gewoon vanuit mezelf, maar de woorden kwamen niet. En dan glipt de verleiding zo makkelijk binnen. De druk om te presteren is hoog.

Ik heb er zo over nagedacht, nachten lang, liggend wakker. Die ene keer dat ik bijna iets instuurde waar ik me niet prettig bij voelde, dat gevoel... dat wil ik niet nog eens. Het voelt als een geheim dat zwaar weegt. Een soort donkere vlek op mijn geweten, ja.