Hoeveel apparaten kunnen verbinding maken met een modem?

Hoeveel apparaten kunnen verbinding maken met een modem?

De limiet voor hoeveel apparaten kunnen verbinding maken met een modem verschilt sterk per apparaattype. Het gelijktijdig aansluiten van te veel telefoons of computers veroorzaakt haperingen en vertragingen op het netwerk. Inzicht in deze hardwaregrenzen helpt netwerkproblemen thuis te voorkomen.

Hoeveel apparaten kunnen verbinding maken met een modem?

Het antwoord op de vraag hoeveel apparaten kunnen verbinding maken met een modem hangt volledig af van het type apparaat dat je in huis hebt staan. Een traditioneel, puur modem ondersteunt in principe slechts één enkel apparaat, zoals een computer of een losse router. Moderne apparaten die je van je internetprovider krijgt, zijn echter bijna altijd een combinatie van een modem en een router, waardoor er theoretisch tot wel 250 apparaten gelijktijdig verbinding kunnen maken.

De interpretatie van deze limiet hangt sterk af van de specifieke context en hoe intensief het internet wordt gebruikt. In de praktijk is het maximale aantal apparaten op een wifi-modem vaak een stuk lager dan de limiet die fabrikanten beloven. Terwijl een basissysteem al moeite kan hebben met een paar intensieve gebruikers, loodsen high-end systemen tientallen apparaten zonder haperen door zware netwerktaken heen.

Het cruciale verschil tussen een los modem en een modem-router

Om te begrijpen hoeveel apparaten je kunt aansluiten, moeten we eerst een hardnekkige verwarring uit de wereld helpen. Veel mensen gebruiken de termen modem en router door elkaar, maar ze doen iets totaal anders. Een puur modem heeft maar één taak: het binnenkomende signaal van je provider omzetten in een bruikbaar internetsignaal. Het heeft bijna altijd maar één ethernetpoort. Sluit je daar een computer op aan, dan is die poort bezet en kan er geen enkel ander apparaat meer bij.

Tegenwoordig leveren providers vrijwel uitsluitend een gecombineerde modem-router. Dit apparaat ontvangt niet alleen het internetsignaal, maar verdeelt het ook via fysieke poorten en wifi naar al je apparaten in huis. Het verschil tussen losse modems en alles-in-één modem-routers bepaalt dus direct je aansluitmogelijkheden.

Toen ik een paar jaar geleden mijn netwerk thuis wilde upgraden, kocht ik per ongeluk een standalone modem in plaats van een modem-router. Ik sloot vol enthousiasme mijn desktop aan, maar merkte al snel dat mijn telefoon en laptop geen wifi-verbinding konden maken. Er was simpelweg geen routergedeelte om draadloze signalen uit te zenden. Het kostte me uren van frustratie en een ritje terug naar de winkel om te beseffen dat ik een losse router moest toevoegen om een wifi-netwerk te creëren.

Theoretische limieten versus de harde praktijk

Als je kijkt naar de softwarematige instellingen van een gemiddelde modem-router, zie je dat het apparaat een IP-adres kan toewijzen aan maximaal 254 apparaten. Dit komt door de standaard opbouw van het lokale netwerkadres. Dit is echter een puur theoretische grens. In de praktijk kunnen consumentenmodems die je standaard krijgt deze belasting helemaal niet aan. De processor en het ingebouwde geheugen raken simpelweg oververhit bij te veel dataverkeer.

Consumentenmodems ondersteunen in de praktijk doorgaans 20 tot 50 actieve apparaten tegelijkertijd zonder dat de verbinding instort. Zodra je over deze grens heen gaat, merk je dat apparaten spontaan de verbinding verliezen of dat websites traag laden. Dit verklaart meteen waarom waarom wordt wifi traag bij veel apparaten het geval is: de router moet zijn aandacht verdelen en apparaten moeten letterlijk op hun beurt wachten om gegevens te verzenden.

Waarom actieve belasting belangrijker is dan het aantal apparaten

Er is een groot verschil tussen een apparaat dat puur verbonden is en een apparaat dat actief bandbreedte verbruikt. Een slimme lamp of een slimme thermostaat stuurt slechts om de zoveel minuten een paar kilobytes aan data naar het internet. Dit soort apparaten belast de processor van je modem-router nauwelijks. Je kunt moeiteloos dertig slimme schakelaars koppelen zonder dat je merkt dat je internet trager wordt.

Het wordt een heel ander verhaal als we kijken naar actieve belasting zoals 4K streams, online gaming of videobellen. Een huishouden met drie personen die tegelijkertijd een film in ultrahoge resolutie streamen, trekt het netwerk sneller op de knieën dan een huis met zestig verbonden slimme lampen. De beschikbare bandbreedte van je internetabonnement raakt dan simpelweg verstopt.

De impact van wifi-generaties op capaciteit

Oudere wifi-standaarden, zoals Wi-Fi 5, werken als een loket met één medewerker: apparaten worden na elkaar geholpen, wat voor vertraging zorgt bij veel actieve verbindingen. Nieuwere generaties zoals Wi-Fi 6 en Wi-Fi 7 lossen dit op door met meerdere apparaten tegelijkertijd te communiceren. Hierdoor stijgt de capaciteit van je netwerk aanzienlijk. Maar er is een addertje onder het gras. Je hebt er pas echt voordeel van als ook je smartphones en laptops deze nieuwe wifi-standaarden ondersteunen.

Het maximale aantal apparaten per type router

Niet elk apparaat is hetzelfde gebouwd. Hieronder zie je een realistisch overzicht van de capaciteit per type hardware.

Standaard provider modem-router

20 tot 30 apparaten comfortabel

Zwakke processor en beperkt bereik door muren

Gemiddelde huishoudens met basissmartphones en een smart TV

Mid-range Wi-Fi 6 Router

30 tot 50 apparaten comfortabel

Prestaties nemen af bij uiterste randen van het bereik

Gezinnen met meerdere actieve schermen en thuiswerkers

Mesh-wifi-systeem (Aanbevolen voor drukke huishoudens) ⭐

60 tot 100+ apparaten comfortabel

Hogere aanschafkosten voor meerdere verdeelpunten

Grote huizen met veel smart home apparatuur en intensieve 4K streaming

De netwerkstrijd van Thijs: Van haperende wifi naar een stabiel smart home

Thijs, een software engineer uit Utrecht, woonde in een modern rijtjeshuis en merkte dat zijn internet constant wegviel. Hij dacht dat zijn internetabonnement niet snel genoeg was, aangezien er inmiddels dertig apparaten in huis verbonden waren.

Zijn eerste poging was het upgraden van zijn abonnement naar de hoogste snelheid bij zijn provider. Het resultaat was teleurstellend: de verbinding bleef haperen en slimme lampen weigerden nog steeds regelmatig te reageren.

Na het controleren van de systeemlogboeken van zijn standaard modem-router deed hij een ontdekking. Het lag niet aan de snelheid van de lijn, maar aan de processor van het modem dat de dertig actieve wifi-verbindingen niet kon verwerken.

Thijs besloot het wifi-gedeelte van zijn provider-modem volledig uit te schakelen en koppelde een los mesh-wifi-systeem aan het modem. Binnen een dag draaide zijn netwerk stabiel en reageerden al zijn slimme apparaten direct.