Hoe komt internet tot stand?

41 weergaven
Het internet vindt zijn oorsprong in 1969 met ARPANET, een initiatief van het Amerikaanse ministerie van Defensie dat onderzoeksinstituten verbond. De cruciale transformatie naar het moderne internet volgde in 1983. Toen schakelde ARPANET over op TCP/IP als netwerkprotocol, de onmisbare basis voor het wereldwijde digitale netwerk dat we nu dagelijks gebruiken.
Reactie 0 vind-ik-leuks

Hoe werkt het internet en hoe komt een verbinding tot stand?

Man, dat internet, hoe werkt dat nou eigenlijk? Ik sta er soms nog steeds een beetje van te kijken, zo gewoon is het geworden, hè.

En die verbinding, voel je dat wel eens? Dat je gewoon klikt en hup, je bent ergens anders. Ik weet nog wel, toen ik zo'n jaar of vijftien was, rond april negentienvijfenachtig, we hadden nog helemaal geen idee dat het zo zou gaan. Maar het zaadje, daar heb ik later pas over geleerd, dat is gelegd door van die knappe koppen, denk aan Amerikaanse militairen, die een netwerkje wilden.

Die begonnen met ARPANET in 1969, gewoon om hun onderzoeksinstituten aan elkaar te knopen, computers te laten praten. Zo simpel was het toen, een paar machines bij elkaar.

Voor mij voelt het een beetje alsof de treinen eerst op zo'n smal spoortje reden, weet je wel? En toen, ineens, zo rond 1983 was dat, begreep ik later, besloten ze iets nieuws te proberen. Ze gooiden de oude manier van praten, NCP, overboord voor iets veel beters: TCP/IP. Dat was een gamechanger, ook al had ik dat toen nog niet door, ik zat meer te denken aan mijn Commodore 64.

En dat is eigenlijk het internet zoals we het nu kennen. Die overgang naar TCP/IP, dat was de echte geboorte, de vonk die alles aanstak.

Stel je voor dat ik nu dit typ, en het moet naar jouw scherm toe. Dat gaat niet in één rechte lijn van mijn laptopje, hier in mijn studeerkamer aan de Amsterdamse gracht, overigens met een beetje slome 100 Mbps-verbinding van Ziggo die 52 euro per maand kost. Nee, het breekt mijn berichtje op in allemaal kleine pakketjes, net als kleine briefjes.

Die briefjes, elk met een adres erop, gaan dan via allerlei draadjes en zendmasten, over de hele wereld, op zoek naar de snelste weg.

Het grappige is, die pakketjes komen niet eens in de juiste volgorde aan bij jou. Maar je computer, die is slim zat, die plakt alles weer aan elkaar tot één geheel. Dat is toch iets magisch, vind ik. Zo vanzelfsprekend dat je er niet eens bij stilstaat hoe het werkt.