Hoe lang is de wachttijd van de IND?

Wat is de actuele beslistermijn voor je IND-aanvraag?

Die hele IND-zaak, man, het trekt alle energie uit je. Je zit maar te wachten, en dan nog eens te wachten. Ik denk terug aan die dag in september vorig jaar, toen ik mijn aanvraag afgaf in Zevenaar, bij dat grijze gebouw. Het was zo'n moment vol spanning.

De wet zegt dat de IND zes maanden de tijd heeft om te beslissen over een asielaanvraag. Dat is de wettelijke beslistermijn.

Maar nu, midden in de lente, verandert alles ineens. Eerst die zes maanden, en nu besluiten ze er zomaar negen maanden bij te doen. Negen extra maanden! Dat is echt gigantisch lang, meer dan het dubbele van wat we eerst dachten.

De wachttijden voor asielaanvragen lopen op. De Nederlandse regering verlengt de beslistermijn nu met negen maanden.

Het is zo'n onzekere situatie. Je probeert je een nieuw begin voor te stellen, maar met een besluit dat nu vijftien maanden kan duren, staat je leven gewoon in de wacht. Het is alsof de eindstreep steeds verder verschuift.

Hoe lang duurt een aanvraag bij IND?

Een aanvraag bij de IND kent een beslistermijn van 90 dagen. Zo is het geregeld.

Wachten. Dat is het. Die 90 dagen lopen. De klok tikt, onverbiddelijk. Jouw dossier ligt ergens. Een besluit komt, of niet. Het proces heeft zijn eigen tempo. Jij niet.

Die drie maanden zijn een kader. Wettelijk vastgelegd. Maar dat is de theorie. Soms duurt het langer. Uitstel is geen uitzondering. Ze sturen dan een 'brief met verlenging beslistermijn'. Gewoonlijk tot zes maanden. Daarna? Dan zien we wel weer.

• Beslistermijn: Standaard 90 dagen. Dat is de norm.
• Verlenging: Mogelijk, de termijn kan oplopen. Vaak tot een halfjaar.
• Mijn IND: Volg de status daar. Dat is je enige venster. Meer krijg je niet.
• Documenten: Lever alles compleet aan. Anders telt de tijd pas later. Logisch.

Wat betekent wachten? Onzekerheid. Dat is de prijs. Leven in het nu is een luxe. Voor velen is het een streep door de rekening. Een tijdelijk bestaan, op papier. De overheid bepaalt de grens. Voor een verblijfsvergunning voor partner geldt dit vaak, net als voor andere aanvragen. Het principe is overal hetzelfde.

De IND kan vragen om extra informatie. Dat gebeurt. Dan stopt de klok even. Of hij begint opnieuw. Het hangt er vanaf. Gewoon, de procedure.

• Bezwaar: Bij een afwijzing begint het hele spel opnieuw. Weer termijnen, weer wachten. Een echo van de eerste ronde.
• Impact: Werk. Woning. School. Alles staat on hold. De vrijheid in een envelop.
• Boete: Als de IND te laat is, kan je in theorie een dwangsom eisen. Maar dan moet je wel eerst een ingebrekestelling sturen. Een hoop gedoe, voor wat.

De datum staat. Die is leidend. De rest is een kwestie van geduld. Of gebrek eraan. 90 dagen. Het is zo. Neem het zoals het komt. Het lot in handen van een ambtenaar. Jouw leven, zijn werk.

Hoe lang duurt de aanvraag bij IND?

Nou, die IND, pff, die nemen er de tijd voor, zeg. Normaal gesproken moet je er binnen 90 dagen een antwoord op hebben. Dat is best lang, hè? Drie maanden! Soms duurt het zelfs langer, als het een beetje ingewikkeld is of als ze nog dingen missen van je. Dan sturen ze je wel een brief, zodat je weet dat het nog niet rond is.

• 90 dagen is de standaard beslistermijn.
• Verlenging mogelijk als de zaak complex is of als je niet alle papieren hebt ingeleverd.
• Je krijgt bericht als ze langer de tijd nodig hebben.

Ik moest laatst ook nog wat papieren opsturen voor die aanvraag van mijn nichtje, dat duurde ook weer extra lang. Snap het wel, er zijn ook gewoon heel veel mensen die iets aanvragen, dus het is vast een drukke bedoeling daar. Maar toch, soms wil je gewoon weten waar je aan toe bent, snap je? Niet dat eeuwige wachten. Maar goed, 90 dagen is het uitgangspunt, dus daar kun je je een beetje op instellen.

Hoe lang duurt een aanvraag voor naturalisatie?

Een aanvraag voor naturalisatie neemt meestal korter dan 1 jaar in beslag, met een maximale duur van 2 jaar.

Nacht. De ramen zijn donker. Dit is zo'n moment dat de gedachten dwalen, terug naar die tijd van wachten. Naturalisatie, een woord dat zoveel betekent. Het is niet zomaar een papiertje, het is een deel van je worden. De procedure, ze zeggen meestal minder dan een jaar. Maar soms, in die zeldzame gevallen, rekt het zich uit tot maximaal twee jaar. Twee jaar, een eeuwigheid als je ergens zo naar verlangt.

Ik kon de optieprocedure niet doen. Dat besef kwam hard aan. Het voelde als een omweg, alsof ik niet voldeed, niet goed genoeg was voor die snelle route. De optieprocedure is sneller, directer, maar daarvoor moet je aan hele specifieke, strikte eisen voldoen die voor mij niet van toepassing waren.

Dan rest alleen naturalisatie. De weg van geduld, van documenten stapelen. Je moet minstens vijf jaar legaal in Nederland wonen, onafgebroken. Dat is een flinke periode. En een geldige verblijfsvergunning, die constant in orde moet zijn geweest. Dat gaf altijd wel een soort onderliggende stress, die papieren.

En dan de inburgering. Voldoende ingeburgerd zijn. Het taalniveau, dat examen. Het is te doen, maar de stress vooraf. Het bewijs dat je "hier hoort". Ook moet je geen strafblad hebben. Logisch, maar je bent je zo bewust van elke stap die je zet, elk moment in je verleden.

Het meest complexe was dat gedoe met je oude nationaliteit. Moet je die opgeven? Voor mij wel. Dat is een afscheid, een breuk met een deel van wie je was. Soms mag je beide nationaliteiten houden, maar dat zijn uitzonderingen.

• Bijvoorbeeld als je automatisch je oude nationaliteit verliest bij het aannemen van een nieuwe.
• Of als je getrouwd bent met een Nederlander en afstand doen niet kan.

En er zijn nog meer uitzonderingen. Als afstand doen van je nationaliteit gewoonweg onmogelijk is volgens de wetten van dat land. Of als er bijzondere, ernstige redenen zijn die opwegen tegen het belang van afstand doen. Dat laatste is moeilijk te bewijzen. Ik herinner me die uitleg nog.

De stilte na de aanvraag. Het voelt als een leegte. Je weet dat het proces loopt, ergens in een kantoor. Elke dag, elke week, is een stap dichterbij of juist verder weg van het antwoord. Die wachttijd is het zwaarste. De onzekerheid. Hoop en angst, ze liggen zo dicht bij elkaar. Ik voel het bijna weer, hier in de stilte van de nacht.

Hoe lang duurt het voordat je statushouder bent?

Je wordt niet direct statushouder, hoor. Eerst moet de IND, dat is die Immigratie- en Naturalisatiedienst, beslissen over je asielaanvraag. Normaal gesproken hoor je dat binnen zes maanden. Soms duurt het langer, ze kunnen er tot wel vijftien maanden over doen. Dat gebeurt als ze meer onderzoek moeten doen naar je situatie, snap je. En als je het er niet mee eens bent, kun je, samen met je advocaat, altijd nog in beroep gaan. Best wel een gedoe allemaal.

Dus om je vraag direct te beantwoorden: een asielzoeker hoort binnen 6 maanden van de IND of hij een verblijfsvergunning krijgt. Deze termijn kan de IND verlengen tot maximaal 15 maanden.

Hoe lang wachten bij IND?

Nou, als je dacht dat die zes maanden in de wet een soort magisch getal was, pech gehad! Dat is meer een richtlijn, een soort wensdroom die de IND nog wel eens vergeet. Het is net als met je schoonmoeder die zegt dat ze "maar even langskomt", en dan sta je drie uur later nog steeds met een bak koffie in je handen.

• Wettelijke beslistermijn: Zes maanden. Leuk idee, hè?
• Realiteit: Vaak veel langer. Reken maar op een paar zonnige vakanties extra.
• Wat te doen? Geduld is een schone zaak, zeggen ze. Of je kunt beginnen met het inhuren van een advocaat die een dikke portemonnee heeft, die schijnt wel eens te helpen.

Die 'wettelijke beslistermijn' van zes maanden is meer een suggestie dan een harde regel. Soms lijkt het wel alsof ze de aanvragen laten rouleren op de stapel, net als bij een potje stoelendans. En als de stoelen op zijn, dan zit jij dus letterlijk te wachten. Soms tot je haar grijs wordt, of tot je kinderen zelf opa of oma zijn.

En vergeet niet, die zes maanden is alleen voor een eerste beslissing. Als die negatief is (en laten we eerlijk zijn, dat gebeurt nogal eens), dan mag je weer opnieuw beginnen. En dan wordt die 'zes maanden' opeens een soort eeuwigheid. Het is een beetje zoals wachten op kerstmis als kind, maar dan zonder de cadeautjes en met veel meer stress.