Welke landen doen mee aan Erasmus ?

Welke landen doen mee aan Erasmus?

welke landen doen mee aan erasmus bepaalt waar studenten internationale studie- en stagekansen vinden binnen Europa en daarbuiten. Het programma groeide sinds de oprichting uit tot een grootschalig mobiliteitsnetwerk met miljoenen deelnemers. Ontdek hieronder welke landen onder het programma vallen en hoe deelname is georganiseerd.

Welke landen doen mee aan Erasmus? Een overzicht

Aan het Erasmus+ programma doen momenteel alle 27 EU-lidstaten volledig mee, aangevuld met zes erasmus deelnemende landen buiten de Europese Unie: IJsland, Liechtenstein, Noorwegen, Noord-Macedonië, Servië en Turkije. Deze landen hebben volledige toegang tot alle acties van het programma, wat betekent dat studenten en stafleden ongehinderd tussen deze bestemmingen kunnen reizen voor studie of stage.

Sinds de start in 1987 hebben meer dan 15 miljoen mensen deelgenomen aan dit mobiliteitsprogramma. Het budget voor de huidige periode tot 2027 is vastgesteld op 26.2 miljard euro -^[2] bijna een verdubbeling ten opzichte van de voorgaande zeven year. Deze enorme investering laat zien hoe cruciaal internationale ervaring wordt gevonden voor de persoonlijke en professionele ontwikkeling van jongeren. Maar er is één land dat vaak voor verwarring zorgt omdat het geografisch midden in Europa ligt maar een heel ander traject volgt. Om te begrijpen welke landen doen mee aan erasmus, leg ik die specifieke situatie verderop uit bij de sectie over speciale statussen.

De 27 EU-lidstaten op een rij

De basis van het programma wordt gevormd door de Europese Unie. Dit zijn de landen waar de meeste uitwisselingen plaatsvinden: West-Europa: België, Frankrijk, Duitsland, Ierland, Luxemburg, Nederland en Oostenrijk. Zuid-Europa: Cyprus, Griekenland, Italië, Malta, Portugal en Spanje. Noord-Europa: Denemarken, Finland en Zweden. Oost- en Centraal-Europa: Bulgarije, Estland, Hongarije, Kroatië, Letland, Litouwen, Polen, Roemenië, Slovenië, Slowakije en Tsjechië.

Geassocieerde landen buiten de EU

Naast de EU-leden zijn er zes landen die een speciale overeenkomst hebben getekend om op gelijke voet deel te nemen. Dit zijn IJsland, Liechtenstein, Noorwegen, Noord-Macedonië, Servië en Turkije. Voor een student uit Nederland maakt het voor de beursaanvraag technisch geen verschil of je naar Spanje of naar Noorwegen gaat - beide vallen onder de erasmusplus programmalanden lijst. Turkije is al jaren een van de meest populaire niet-EU bestemmingen, met jaarlijks tienduizenden inkomende en uitgaande studenten.

De situatie van het Verenigd Koninkrijk en Zwitserland

Het Verenigd Koninkrijk is sinds de Brexit geen onderdeel meer van de standaard Erasmus-landenlijst. Dit was een enorme schok voor de academische wereld. In de jaren voor het vertrek was het Verenigd Koninkrijk de op twee na populairste bestemming voor Europese studenten. Tegenwoordig heeft het land een eigen programma, het Turing Scheme, maar dat is vooral gericht op Britse studenten die naar het buitenland gaan. Europese studenten die nu naar Londen of Edinburgh willen, moeten vaak terugvallen op bilaterale afspraken tussen universiteiten en kunnen niet altijd meer aanspraak maken op de standaard Erasmusbeurs.

Hier is de resolutie voor de verwarring die ik eerder noemde: Zwitserland. Hoewel het land midden in Europa ligt, is het geen programmaland. Na een nationaal referendum in 2014 werden de onderhandelingen over deelname stopgezet. Sindsdien werkt Zwitserland met een eigen alternatief: het Swiss-European Mobility Programme (SEMP). Het goede nieuws? Studenten kunnen nog steeds naar Zwitserland, maar de beurs wordt dan betaald door de Zwitserse overheid in plaats van de Europese unie.

Landen buiten Europa: Partnerlanden

Wist je dat de erasmus landen buiten europa ook kansen bieden? Via de zogenaamde internationale dimensie kunnen instellingen samenwerken met partnerlanden wereldwijd. Dit omvat landen in de Westelijke Balkan, het Oostelijk Partnerschap, de zuidelijke Middellandse Zee en zelfs regios in Azië en Latijns-Amerika.

Toch is er een addertje onder het gras. Niet elk project biedt deze wereldwijde mobiliteit aan en de budgetten zijn hiervoor veel beperkter dan voor reizen binnen de EU. Ongeveer 8 tot 10 procent van het totale mobiliteitsbudget wordt gereserveerd voor deze internationale uitwisselingen. Als je droomt van een uitwisseling naar Canada of Japan via Erasmus, moet je dus extra vroeg beginnen met informeren bij je international office.

Hoe de landenlijst je beursbedrag bepaalt

De hoogte van je maandelijkse beurs is niet overal gelijk. De erasmus beurs landen groepen zijn ingedeeld in drie categorieën op basis van de kosten van levensonderhoud. Ga je naar een duur land zoals Noorwegen of Denemarken, dan ontvang je een hoger bedrag dan wanneer je naar Bulgarije of Polen gaat. Dit systeem zorgt ervoor dat een student uit een minder draagkrachtig gezin ook de kans krijgt om in een dure stad als Kopenhagen te studeren.

Indeling van landgroepen voor de Erasmusbeurs

Groep 1 (Hoge kosten van levensonderhoud)

1. Compensatie voor hoge huurprijzen en dagelijkse uitgaven in Scandinavië en de Benelux
2. Het hoogste maandbedrag (vaak tussen 450 en 600 euro per maand)
3. Denemarken, Finland, IJsland, Ierland, Luxemburg, Noorwegen, Zweden

Groep 2 (Gemiddelde kosten van levensonderhoud)

1. De meest populaire bestemmingen voor Nederlandse en Belgische studenten
2. Een gemiddeld maandbedrag (vaak tussen 390 en 540 euro per maand)
3. Oostenrijk, België, Cyprus, Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Italië, Malta, Nederland, Portugal, Spanje

Groep 3 (Lagere kosten van levensonderhoud)

1. Bestemmingen waar je beurs vaak een groter deel van je vaste lasten dekt
2. Het laagste maandbedrag (vaak tussen 330 en 480 euro per maand)
3. Bulgarije, Kroatië, Tsjechië, Estland, Hongarije, Letland, Litouwen, Polen, Roemenië, Servië, Slowakije, Slovenië, Noord-Macedonië, Turkije

Lotte en de keuze tussen budget en droomlocatie

Lotte, een 21-jarige studente uit Utrecht, droomde van een semester in het buitenland maar had een beperkt budget. Ze twijfelde tussen Oslo en Krakau. Ze was bang dat de kosten in Noorwegen haar spaargeld zouden opslokken.

Ze probeerde eerst een begroting te maken voor Noorwegen. De schrik sloeg haar om het hart: een biertje kostte daar 10 euro en een kamer was nauwelijks te vinden onder de 700 euro. De beurs van Groep 1 voelde als een druppel op een gloeiende plaat.

Na gesprekken met haar international office besefte ze dat de ervaring belangrijker was dan de luxe. Ze koos voor Krakau (Groep 3), waar de huur slechts 250 euro was en de beurs bijna haar volledige levensonderhoud dekte.

In 5 maanden tijd reisde ze door heel Centraal-Europa. Ze hield geld over om extra talencursussen te volgen en keerde terug met een bredere blik en nul schulden. Soms is een slimme financiële keuze de sleutel tot een zorgeloze ervaring.