Wat moet je niet doen bij een scheiding?

Wat moet je niet doen bij een scheiding? Ach, als ik er nu aan terugdenk… het voelt alsof een deel van me nog steeds in die donkere tijd vastzit. Een scheiding, hè? Het is al zwaar genoeg, puur gruwelijk eigenlijk. Maar je kunt het jezelf echt, echt onnodig moeilijk maken. En dat heb ík gedaan, oeps.

Ik isoleerde mezelf bijvoorbeeld volledig. Mijn telefoon stond uit, ik kroop onder mijn dekens, en de wereld om me heen verdween. Wat een vreselijke fout! Je denkt misschien: "Even rust, even alleen zijn," maar voor mij werd het een zwart gat. Een zwart gat waar geen licht doordrong, waar geen hoop was. Toen ik eindelijk weer contact zocht, voelde het alsof ik jaren weg was geweest.

En dan de woede… Die golfde over me heen, een tsunami van verdriet en wrok. Tegen hem, ja, maar ook tegen mezelf. Wat had ik fout gedaan? Waarom? Waarom? Het is een vraag die je blijft achtervolgen, een geestelijke marteling. Ik weigerde water bij de wijn te doen, totaal, ik was een berg van onredelijkheid. Het duurde maanden voordat ik dat inzag, maanden van extra pijn, extra lijden. Voor niets! Achteraf gezien, natuurlijk.

Respect, voor je ex, dat is zó belangrijk, zeker als er kinderen zijn. Ik herinner me een moment, mijn dochtertje keek me aan met grote, verwarde ogen. En toen wist ik: dit kan niet zo doorgaan. Voor haar, voor mezelf, moest ik proberen om… normaal te doen. Of nou ja, zo normaal als mogelijk is na zo'n klap. Het was, en is nog steeds, een worsteling, maar het is wel het enige wat telt.

Zoek steun! Praat met iemand, ik had dat veel eerder moeten doen. Er zijn vrienden, familie, therapeuten... Niet alles op je eigen schouders proberen te dragen, dat is gewoon niet haalbaar. Ik ben nu eindelijk aan het herstellen, rustig aan, maar ik merk wel dat ik er sterker uit kom. Want het is oké om verdrietig te zijn. Heel erg oké. Maar laat het je niet verlammen. Het leven gaat verder, hoe moeilijk dat soms ook lijkt. Geloof me, dat weet ik uit ervaring.