Wat zijn de lange termijn gevolgen van psychose?

Psychose op lange termijn… waar begin je dan? Het is als… alsof je leven een weg is, en die weg verdwijnt ineens in dichte mist. Je weet niet waar je naartoe gaat, of je er überhaupt ooit komt. Verminderde functionering in het dagelijks leven, zeggen ze dan. Tja, dat is een understatement, vind je niet? Simpele dingen, boodschappen doen, de was vouwen… het wordt een onmogelijke berg. Ik herinner me nog dat ik een keer voor de supermarkt stond, compleet overdonderd door alle prikkels. Ik ben gewoon weer weggelopen, met lege handen. Schaamte, frustratie… je kent het wel.

En dan die negatieve symptomen… Die mist in je hoofd, maar dan ook in je ziel. Leegte. Apathie. Alsof alle kleur uit de wereld is verdwenen. Mijn zus, die heeft ook psychose gehad. Bij haar waren die negatieve symptomen zo sterk… ze kon wekenlang nauwelijks praten, laat staan lachen. Verschrikkelijk om te zien. Persoonlijke impact varieert sterk, staat er. Ja, dat klopt. Alsof je kunt zeggen: “Jij hebt 50% impact, en jij 20%.” Iedereen beleeft het anders, lijdt er anders onder.

Maar goed, er is hoop, toch? Behandeling, rehabilitatie… ze zeggen dat het helpt. Ik heb zelf therapie gevolgd, medicatie geslikt… en het is waar, het maakt een verschil. Niet dat het ineens allemaal rozengeur en maneschijn is, maar… de mist trekt soms op. Je ziet weer een stukje van de weg. En die prognose? Individueel bepaald. Ja, dat is vaag, hè? Wat betekent dat nou eigenlijk? Ik denk dat het betekent dat je moet vechten. Blijven vechten voor jezelf, voor een glimpje van die weg, voor een beetje licht in de duisternis. Hoeveel procent kans je ook hebt, je moet het proberen. Wat heb je anders nog?