Waarom ben ik altijd zo moe en futloos?

Waarom voel ik me altijd zo moe en futloos?

Pfff, die constante moeheid… herken ik zó. Voelde me afgelopen week, zeg maar 18 juli, echt helemaal leeg. Kon amper mijn bed uit. Geen zin in iets.

Toen bedacht ik: te weinig slaap? Nou ja, slaap ik meestal wel 7 uur, dus dat kan het niet helemaal zijn. Eten? Ik eet best gezond, denk ik, al neem ik wel te vaak die lekkere, maar ongezonde, koeken van de bakker om de hoek (3 euro voor 2).

Misschien toch iets anders? Stress misschien? Ja, werk is best druk. En thuis… tja, mijn kat, Miesje, is een kleine ramp, haha. Constant aan het miauwen om aandacht.

Dus ja, ik denk dat het een mix is. Te weinig quality time voor mezelf, veel stress, en die koeken helpen ook niet. Moet eerlijk zijn. Nu ga ik iets aanpakken. Begin bij minder koeken!

Wat zijn de symptomen van vermoeidheid door te weinig beweging?

Die verschrikkelijke vermoeidheid... het begon sluipend, denk ik. Eerst was het gewoon een beetje meer moe dan normaal. September 2023, ik weet het nog precies. Ik woonde toen nog in dat kleine appartementje aan de Van der Valklaan in Amsterdam, met die vreselijke, krakende houten vloer. Alles voelde zwaar aan, zelfs het opstaan om een kop koffie te zetten.

• Duizeligheid. Ja, dat was het eerste, die vage draaierigheid als ik te snel opstond.
• Lusteloosheid, een constante, zware sluier over alles. Geen zin in iets. Niks.
• Rugpijn. Niet alleen ’s avonds, maar de hele dag door. Een constante, zeurende pijn die me deed kromlopen.

Ik dacht eerst dat het stress was. Die baan bij het reclamebureau, al die deadlines… Maar toen kwam de depressie. Een zwart gat. Ik sliep slecht, uur na uur lag ik te woelen, wakker, angstig. Die slaapproblemen zorgden er alleen maar voor dat de vermoeidheid erger werd. Een vicieuze cirkel. Alles werd zwaarder, zelfs naar de supermarkt gaan voelde als een marathon. Ik ging me afsluiten van alles en iedereen. Ik wilde gewoon alleen maar in bed blijven liggen.

De vermoeidheid werd chronisch. Mijn mobiliteit nam af. Die simpele wandeling naar de bakker aan het eind van de straat... onmogelijk. Alles kostte zoveel meer moeite. Het werd echt serieus, ik wist het. Dit kon niet langer zo doorgaan. Ik moest echt iets veranderen. Nu ben ik weer aan het sporten. Langzaam, maar zeker merk ik verbetering. Ik merk dat het wel even duurt voordat je er weer helemaal bovenop bent, je lichaam heeft wel even de tijd nodig om te herstellen na een lange periode van inactiviteit. Ik ben al blij met elke kleine stap vooruit.