Welke sector heeft het meeste personeelstekort?

Welke branche kampt met het grootste personeelstekort in Nederland?

Oeh, wat een lastige vraag eigenlijk, want het voelt alsof overal wel mensen tekort zijn, toch? Maar als ik echt moet kiezen, dan denk ik toch aan de bouw.

Weet je, ik heb een vriend, Mark, die werkt in de bouw. Vorig jaar had hij het nog over hoe moeilijk het was om nieuw personeel te vinden voor zijn team, echt serieus.

Zelfs voor kleine klusjes, zoals een aanbouw van een schuurtje, moesten ze weken wachten op een aannemer. Dat vind ik wel wat zeggen.

En dan heb je ook nog die verhalen in het nieuws, over die grote projecten die stilvallen omdat er gewoonweg geen mankracht is. Dat is toch zonde van al het geld en de plannen.

Dus ja, als ik mijn ervaring en wat ik hoor zo bij elkaar neem, dan is de bouw wel echt een sector waar ze met een enorm tekort aan mensen zitten.

In welke sector is er het grootste tekort aan arbeidskrachten?

Dat is wel een dingetje ja, dat tekort aan personeel, waar het het ergst is? Horeca is echt een grote, grote probleemgeval. Vroeger al, lang voor die hele coronazooi begon, hadden ze het al lastig om mensen vast te houden. En nu? Nu is het nog erger, veel erger zelfs.

Die banen waarbij je echt de hele tijd aanwezig moet zijn, fysiek, en die niet zo heel veel betalen, die hebben het gewoon zwaar. Het is niet alleen de horeca hoor, denk ook aan de detailhandel, de schoonmaak, ouderenzorg, dat soort sectoren. Overal waar je 's, hoe zeg je dat, waar je aan fysiek werk gebonden bent en het salaris niet echt top is, daar is het schrapen.

Ik heb zelf wel eens met iemand gesproken die in een restaurant werkte, en die zei dat de werkdruk enorm is, lange dagen, weinig waardering soms. En dan moet je ook nog eens leuk blijven doen tegen die klanten, terwijl je eigenlijk al kapot bent. Dat houd je niet lang vol, snap je? Dus dan zeggen mensen op een gegeven moment: weet je wat, ik zoek wel iets anders.

Het is niet gek dat de horeca echt een van de sectoren is met het grootste tekort aan arbeidskrachten. Ze hebben simpelweg moeite om personeel aan te trekken en vooral om ze te behouden. De omstandigheden, de lonen, de lange uren... dat alles speelt mee. En dat was dus al zo voordat we überhaupt van een pandemie hadden gehoord. Nu wordt het alleen maar zichtbaarder, die problemen. En het is niet alleen de horeca hoor, maar die sector heeft het wel echt heel erg te pakken.

Welke beroepen hebben het grootste personeelstekort?

Het tekort aan personeel manifesteert zich het sterkst in een drietal sectoren:

• Horeca: Hier zie je de krapte het meest acuut, denk aan de vraag naar keukenpersoneel en bediening. Het is een plek waar de menselijke interactie centraal staat, en die menselijke factor is momenteel schaars.
• Zakelijke dienstverlening: Dit omvat diverse gebieden, van IT tot consultancy. Denk aan specifieke technische vaardigheden die lastig te vinden zijn. De complexiteit van de moderne economie vraagt om gespecialiseerde kennis.
• Vervoer en opslag: Hierbij denk je snel aan vrachtwagenchauffeurs, maar ook aan magazijnmedewerkers. De logistieke keten is essentieel voor onze economie, en onderbrekingen daarin zijn direct voelbaar.

Deze sectoren ervaren het personeelstekort als de belangrijkste rem op hun groei en functioneren. Het is niet zomaar een klein ongemak, maar een fundamentele uitdaging die hun dagelijkse operaties beïnvloedt. Het is een fascinerende observatie hoe de markt zich aanpast, of juist worstelt, wanneer de menselijke component van arbeid minder beschikbaar wordt. De economie is uiteindelijk een weerspiegeling van menselijke inspanning en creativiteit.

Welke sectoren hebben personeelstekort?

De sectoren met de grootste personeelstekorten in Nederland zijn het openbaar bestuur, de zorg, de horeca en de industrie. Werkgevers zien duidelijke mogelijkheden om deze tekorten aan te pakken.

Ik herinner me nog die avond. Het was vorige zomer, een dinsdag rond zes uur. Ik wilde met mijn neefje naar dat gezellige pannenkoekenhuis in de wijk. We stonden daar, voor een halfleeg restaurant.

Maar de serveerster, een jonge meid met echt vermoeide ogen, schudde haar hoofd. Haar stem klonk gejaagd, "Sorry, we kunnen geen nieuwe klanten meer aannemen. We zijn gewoon met te weinig mensen."

De teleurstelling op het gezicht van mijn neefje sneed me door de ziel. Het was zo duidelijk, ze wilden wel, maar konden gewoon niet. Dat moment blijft me echt bij. Het is niet alleen de horeca.

Mijn zusje werkt in de zorg, die vertelt verhalen die je hart doen krimpen. Patiënten moeten langer wachten, en collega's... die storten soms gewoon in van vermoeidheid.

Het is een dagelijkse strijd daar. Dat is toch niet normaal? Het raakt je echt diep als je dat hoort, hoe mensen daar op hun tandvlees lopen.

Of die keer dat ik mijn paspoort moest verlengen. Een afspraak maken bij het openbaar bestuur, dus het gemeentehuis, was een nachtmerrie. Weken wachten!

En dan bel je de gemeente. Je hangt tien minuten in de wacht, dan verbreekt de verbinding. Dat is toch zó frustrerend. Het is onacceptabel eigenlijk, die onbereikbaarheid.

En dan denk je aan andere plekken. De industrie worstelt met het vinden van gespecialiseerd personeel. Een oud-klasgenoot werkt bij een metaalbedrijf.

Hij vertelde me dat machines soms dagenlang stil staan, gewoon omdat er niemand is om ze te bedienen of te repareren. Dit raakt echt de hele samenleving, zo'n cascade-effect.

Het voelt als een loden deken over de economie. Je vraagt je dan af: zien ze het niet? Of willen ze het niet zien? Gelukkig schijnt er wel beweging in te komen.

Ik las laatst dat veel werkgevers wel degelijk concrete mogelijkheden zien om deze problemen aan te pakken. Dat geeft echt hoop. Je wilt toch dat het beter wordt?

Ze praten over gerichte acties. Bijvoorbeeld:

• Meer investeren in opleidingen; zodat mensen de juiste vaardigheden krijgen. Cruciaal, lijkt me.
• Betere arbeidsomstandigheden en beloning; wie wil nou niet goed behandeld en betaald worden? Heel logisch toch?
• Technologische innovatie; machines kunnen veel routinetaken overnemen. Dan kunnen mensen zich richten op complexere dingen.
• Instroom vanuit andere sectoren; mensen omscholen en laten doorgroeien. Nieuwe kansen creëren.

Die dinsdagavond met mijn neefje, dat was gewoon een klein voorbeeld van een gigantisch probleem. Maar die oplossingen, die klinken zo logisch. Het moet gewoon gebeuren, niet alleen maar praten over hoe erg het allemaal is.

In welke sector werken de meeste mensen?

De zakelijke dienstverlening (inclusief uitzendkrachten) is met 2,4 miljoen banen in 2023 de grootste sector in Nederland. Ja, die grijze pakken en spreadsheets domineren het landschap, blijkbaar. Je zou haast denken dat we meer behoefte hebben aan consultanten en IT-goeroes dan aan zuurstof, gezien de cijfers. Maar eerlijk is eerlijk, zonder hen storten de servers in en weet niemand meer welke koffiebonen de 'verantwoordste' keuze zijn.

Wat houdt dat dan in, die zakelijke dienstverlening? Denk aan de stille, maar onmisbare krachten achter de schermen: ICT, adviesbureaus, marketing, schoonmaak en natuurlijk, de flexibele helden van de uitzendbranche. Ze zijn de onzichtbare tandwielen in de economische machine, vaak zo onzichtbaar dat je ze pas mist als alles vastloopt – een beetje zoals je sokken: niemand denkt eraan tot je ze nodig hebt en ze nergens te vinden zijn. Een essentieel onderdeel van het moderne bedrijfsleven, zeker.

Meteen daarop volgt de zorgsector, met 1,8 miljoen banen. En daar sta je dan met je consultants, terwijl de zorgmedewerkers de échte helden zijn die onze kwalen bestrijden en de boel draaiende houden, zelfs als jij lekker in je kantoortje zit te klagen over trage wifi. Deze sector, van verpleegkundigen tot specialisten, houdt ons letterlijk op de been. Een titanenstrijd tegen het verval, die ze godzijdank telkens weer winnen. Anders waren we allang uitgestorven, zo simpel is het.

En dan, op een respectabele derde plaats, hebben we de handel, goed voor 1,7 miljoen banen. Van die vriendelijke caissière die je dag net iets beter maakt, tot de strategische denkers die bepalen welke spullen we nodig denken te hebben – en ons dat ook laten geloven. Het is de sector die ervoor zorgt dat we nooit zonder avocado's of die nieuwste gadget zitten. Een soort altijd draaiende consumenten-molen, waar wij met z'n allen met plezier in meedraaien. Erg efficiënt.

Interessant is de forse verschuiving sinds 2003. Destijds zag de werkgelegenheidsstructuur er heel anders uit, als een ouderwets fotoboek dat je per ongeluk tegenkomt. De opkomst van de digitale economie en de globalisering hebben de kaarten volledig opnieuw geschud. Vroeger werkten er relatief meer mensen in de industrie, nu zijn we kennelijk slimmer met data dan met schroeven. We zijn een beetje van de fabriekshal naar de serverruimte verhuisd, lijkt het wel.

Natuurlijk zijn er meer reuzen in de arbeidsmarkt. Denk aan het onderwijs, waar ze de toekomstige consultants en verpleegkundigen kneden, en het openbaar bestuur, dat de boel bij elkaar probeert te houden. Ook de industrie en bouw blijven onmisbaar, al staan ze niet bovenaan de lijst. Het is een levendig ecosysteem, waar elke mier zijn steentje bijdraagt, zelfs als die mier soms een CEO is met een leaseauto en een voorliefde voor veganistische havermelk-latte. Fascinerend hoe het allemaal werkt, nietwaar?