Welke twee uitgangspunten kent de WGBO?

Dus, de WGBO... Die wet, die eigenlijk alles zou moeten regelen rondom mijn gezondheid, toch? Maar eerlijk gezegd, vind ik het best een kluwen. Twee belangrijke uitgangspunten schijnen er te zijn, zeggen ze. Wat zijn ze ook alweer? Ah ja, ik herinner het me nu weer.

Ten eerste: onvervreemdbare rechten. Dat klinkt heel officieel, hè? Maar wat het eigenlijk betekent, is dat mijn rechten als patiënt, altijd gelden. Altijd! Tenzij er iets is wat nog beter voor me is. Denk aan die keer dat ik flauwviel in de supermarkt, en ze me zonder al te veel vragen meteen naar het ziekenhuis brachten. Achteraf gezien, was dat natuurlijk beter dan urenlang daar te liggen wachten, toch? Dat is dan zo’n uitzondering op de regel, denk ik.

En dan het tweede: rechtenongelijkheid. Wacht even, wat bedoelen ze daar nou mee? Nou, dat de WGBO me, als patiënt, rechten geeft die mijn dokter niet heeft. Om mij te beschermen, mijn autonomie. Mijn beslissingsrecht. Want wie weet het nou beter dan ikzelf, wat goed voor me is? Of niet? Soms twijfel ik, hoor. Zoals toen die arts een operatie voorstelde waar ik eerlijk gezegd niet helemaal achter stond. Maar door die wet, kon ik rustig mijn eigen beslissing nemen, en daar ben ik ontzettend blij mee. Had ik dat niet kunnen doen, dan had ik dat me waarschijnlijk altijd blijven afvragen... en dan had ik me echt rot gevoeld. Ach, die wet is best belangrijk dus. Zeker als je je bedenkt hoe kwetsbaar je je wel eens voelt in zo'n situatie. Twee heel belangrijke uitgangspunten, die WGBO. Altijd fijn om dat weer eens helder te hebben.