Kan een werkgever een bedrijfswagen afnemen bij ziekte?

Bedrijfswagen terugvragen bij ziekte? Wat mag werkgever?

Zo, een bedrijfswagen terugvragen bij ziekte, hé? Wat mag die werkgever nu eigenlijk? Man, ik herinner me nog hoe ik daar zelf mee zat, mijn hoofd tolkte gewoon.

Eigenlijk is het simpel: je werkgever mag de bedrijfswagen pas terugvragen nadat de periode van gewaarborgd loon voorbij is. Dat was bij mij zo, toen ik vorig jaar, rond juni 2023, thuis zat met een gebroken been in Antwerpen. Die Polo van de zaak bleef gewoon staan.

Dertig dagen, toch? Een hele maand krijg je doorbetaald. Dat is toch de wet? Of zoiets. De stress was enorm.

En wat bleek? Mijn car policy, een dikke map vol regels, beschreef het precies. Hoe het inleveren van mijn bedrijfswagen zou gaan als ik langdurig ziek bleef. Mijn manager belde toen en bevestigde het. Geen gedoe met de auto.

Dus, voor de duidelijkheid: je werkgever eist je wagen niet op tijdens je gewaarborgd loon. Check altijd eerst je car policy.

Wat mag een werkgever niet vragen bij ziekte?

Een werkgever mag niet informeren naar de aard en de oorzaak van de ziekte. Dit is een schending van de privacy. Zelfs vrijwillig gegeven medische informatie mag een werkgever niet vastleggen in het personeelsdossier.

Ik weet het nog precies. Het was een natte, grijze dinsdagochtend in mijn flatje in Utrecht. Ik had zo'n barstende migraine, kon geen licht of geluid verdragen. Ik sleepte me naar de telefoon om me ziek te melden bij mijn toenmalige werk.

Mijn manager, Peter, nam op. "Oh, wat vervelend. Wat heb je precies?" Die vraag kwam binnen als een klap. Ik voelde me al zo kwetsbaar en dan dit. Het voelde alsof hij over een grens stapte, een grens die er juist is om je te beschermen als je je klote voelt.

Ik stamelde iets over hoofdpijn. Maar hij bleef doorvragen. "Is het stress? Had je gister te veel hooi op je vork genomen?" Ik werd er zo boos van. Het is mijn lichaam, mijn gezondheid. Jij hoeft alleen te weten dat ik niet kan werken, punt. Dat moment heeft me echt geleerd om mijn grenzen aan te geven.

Die ervaring heeft me wel wakker geschud. Sindsdien weet ik precies wat wel en niet kan. Het is eigenlijk best simpel.

Wat je werkgever WEL mag vragen:

• Je telefoonnummer en (verpleeg)adres.
• Hoe lang je denkt dat de ziekte gaat duren.
• Of je ziekte te maken heeft met een bedrijfsongeval.
• Of je onder een vangnetregeling van de Ziektewet valt.

En dit mogen ze absoluut NIET vragen:

• Wat je precies hebt. Of het griep, een gebroken been of iets mentaals is.
• Wat de oorzaak is. Of je van de trap bent gevallen of een burn-out hebt.
• Welke medicijnen je gebruikt of welke behandeling je krijgt.

Alleen de bedrijfsarts mag medische vragen stellen. Die arts bepaalt wat je nog wel kunt en koppelt dat terug, maar hij vertelt je baas nooit wat je precies mankeert. Dat is zijn beroepsgeheim. Het is een fundamenteel recht, die privacy. En dat is maar goed ook.

Wat met bedrijfswagen bij ziekte?

De auto. Ja, die blijft. Zolang de eerste maand voorbij is, blijft de wagen.

• Eerste 30 dagen ziekte: Loon wordt doorbetaald. Auto blijft beschikbaar.
• Na 30 dagen ziekte: Werkgever kan de auto terugvragen. Pas na de periode van gewaarborgd loon.

Het is een ding dat je dan wel nog hebt. Even iets om op te leunen, als het ware. Ook al zit je thuis, de mogelijkheid om toch nog ergens te geraken, al is het maar een klein rondje, dat is iets.

Die eerste weken, dat is nog het normale. Je bent ziek, maar het bedrijf denkt nog aan je. De wagen, dat is een teken van continuïteit. Een connectie met de buitenwereld, terwijl je binnen zit.

Maar daarna, als het langer duurt, dan wordt het anders. Dan kijkt men naar de financiële kant, naar het belang van die wagen voor het bedrijf.

Terugvordering is mogelijk na de periode van gewaarborgd loon. Dat is het punt. Het is een regel die de werkgever een beetje ademruimte geeft, denk ik.

En voor jou, als werknemer, betekent het dat je er wel even op mag blijven rekenen. En daarna, ja, dan moet je misschien andere oplossingen zoeken.

Het is niet fijn om aan te denken, maar het is wel hoe het werkt. De wagen, een tijdelijk comfort. En daarna, weer de realiteit.

Is een werkgever verplicht vervoer te regelen bij ziekte?

Nee, je werkgever is niet verplicht om als je persoonlijke taxichauffeur op te treden. Het is en blijft de verantwoordelijkheid van de werknemer om op het werk te verschijnen. Zelfs als je je voelt als een aangespoelde walvis.

Verwacht je nu echt dat de baas je persoonlijk komt ophalen in zijn glimmende leasebak? Potverdorie, dat zou pas service zijn. Maar helaas, de wet ziet woon-werkverkeer als jouw eigen pakkie-an, ook als je tijdelijk met wat fysieke ongemakken kampt.

Maar wacht, er is een addertje. Een charmant, juridisch addertje. De werkgever mag je niet zomaar laten verzuipen in je eigen logistieke ellende. Het draait allemaal om het magische woord: redelijkheid.

De werkgever heeft namelijk wel een paar plichten die het leven wat minder zuur maken. Het is geen eenrichtingsverkeer waar jij moet ploeteren en hij lachend toekijkt.

• Goed werkgeverschap: Dit is zo'n heerlijk vaag begrip waar juristen van smullen. Het betekent dat je baas niet met de armen over elkaar mag toekijken hoe jij worstelt. Meedenken is het devies. Een oplossing zoeken, een alternatief bieden, dat soort dingen.
• De re-integratieverplichting: Dit is de crux. De werkgever moet er alles aan doen om je weer aan het werk te krijgen. Als het vervoer de enige blokkade is om passende arbeid te doen, dan moet er serieus worden gekeken naar een oplossing. Een zieke werknemer kost namelijk een fortuin, dus ze hebben er zelf ook baat bij.
• Redelijkheid en billijkheid: Je werkgever kan je niet vragen om drie uur lang met het openbaar vervoer te reizen voor een ochtendje post sorteren. De reis moet in verhouding staan tot de werkzaamheden en je belastbaarheid. Het is een delicate dans.

Wat zijn dan die oplossingen waar de baas aan kan meewerken?

• Tijdelijk thuiswerken: De meest voor de hand liggende oplossing, als je functie het toelaat. Geen reistijd, geen gedoe. Probleem opgelost.
• Aanpassing van werktijden: Beginnen na de spits of juist ervoor kan een wereld van verschil maken. Dan hoef je niet als een sardientje in een blik in de trein te staan.
• Een tijdelijke reiskostenvergoeding: Misschien kan je met de auto, maar zijn de parkeerkosten te hoog. Of moet je een taxi nemen. De werkgever kan hier (deels) aan bijdragen. Let op: dit is geen verplichting, maar een teken van goed werkgeverschap.
• Vervoer regelen met collega's: Misschien woont er een collega om de hoek die jou kan oppikken. Een kleine moeite, een groot plezier.

Ik ken een programmeur die tijdelijk op een ligfiets naar kantoor kwam na een knieoperatie. Zag er niet uit, maar het werkte wel. Creativiteit is hier je beste vriend. Jouw taak is om zelf met oplossingen te komen, en de taak van je werkgever is om daar serieus en welwillend naar te luisteren.

Wat met bedrijfswagen bij langdurige ziekte?

De bedrijfswagen mag pas terug na de periode van gewaarborgd loon. Dat is gewoon de regel. Anders niet.

Ziekte is een feit. Een auto blijft van waarde. De werkgever kan de sleutels niet zomaar pakken. Jouw recht.

• Gewaarborgd loon loopt door. Dit betekent dat je loon ontvangt, ook al werk je niet. Een basisvoorziening.
• De duur ervan verschilt.
  • Voor bedienden: Meestal één maand. Kan oplopen tot maanden afhankelijk van anciënniteit. Regels zijn er duidelijk over.
  • Voor arbeiders: Eerste maand is complexer, dekt niet altijd alles. Kortere periodes. Daarna valt men terug op de mutualiteit.

Een bedrijfswagen is een voordeel. Het hoort bij je contract. Zolang je contract loopt en je recht hebt op loon, of een equivalent, blijft de wagen van jou. Logisch.

Na die periode stopt het. Dan is de wagen weer van de zaak. Of je regelt iets anders. Maar dat is dan een nieuw verhaal. Zakelijk, niet emotioneel.

Denk aan de details.

• Gebruik tijdens ziekte: Meestal mag privégebruik doorgaan, tenzij anders in contract. Check dat. Altijd doen.
• Verschil met ontslag: Dit is ziekte, niet ontslag. Heel iets anders. Wet is er helder over.
• Verzekering: Blijft lopen. De werkgever betaalt. Verplichting.

Wat men zegt of denkt, is irrelevant. De wet telt. Zekerheid is fijn. Zekerheid over iets onbelangrijks, dat geeft rust. Zelfs als je ziek bent.