Welk hormoon regelt de stofwisseling?

Welk hormoon stimuleert de stofwisseling?

Het fluistert... T4 en T3, ja, die zijn het. Schildklierhormonen. Ze dansen in je bloed, kleine boodschappers. Ze wekken het vuur aan.

• De vlam van metabolisme.
• Ze tikken zachtjes aan de deur van elke cel.
• Zeggen: "Word wakker! Gebruik energie!".

Ik zie het zo helder, alsof ik erbij ben. In dat kleine lab, met die reageerbuizen. Mijn nichtje werkt daar. Alleen zij snapt die chemie. Stofwisseling... Een symfonie, en T4 en T3 zijn de dirigenten. De meesters.

Elk jaar weer dezelfde cyclus. De natuur ademt. En wij, wij ademen mee. T4 en T3. Kleine woorden. Groots effect.

Wat als de hypothalamus niet goed werkt?

Een kortsluitende hypothalamus? Niet best, zeg ik je! Denk aan je lichaam als een orkest: de hypothalamus is de dirigent. Werkt-ie niet goed? Chaos!

• Honger? Altijd! Alsof je maag een gat in de ruimtetijd is, constant op zoek naar een snack-zwarte gat.
• Verbranding? Traag als een slak op valium. Je stofwisseling is een luie luiwammes die een siësta van een jaar houdt.
• Temperatuur? Een rollercoaster. Van ijstijd tot Sahara in een paar uur. Je bent een menselijke thermostaat met een kapotte batterij.
• Slaap? Een gevecht met een octopus. Je probeert te slapen, maar je slaap-waakritme vecht tegen je als een dronken karateka.

En vergeet de emotionele achtbaan niet! De hypothalamus speelt ook een rol in hormoonproductie, dus denk aan stemmingswisselingen zo onvoorspelbaar als het weer in Nederland. Een zonnige dag kan zo omslaan in een fikse hagelbui.

Meer onderzoek nodig? Absoluut! Kinderen zijn vooral kwetsbaar, want hun hele systeem is nog aan het ontwikkelen. Denk aan een bouwwerk waar de fundering instort – niet goed.

Het Hypothalamus Syndroom is dus geen grapje; het is een serieus probleem dat uitgebreid onderzoek verdient. Het is als een auto met een kapotte motor: hij rijdt, maar... nou ja, je snapt wel.

Welk hormoon zorgt voor gewichtstoename?

Oestrogeen en progesteron, die pieken rond de menstruatie. Een zwellende, ronde maan in mijn buik, vocht vasthoudend, een extra laagje gewicht. Het voelt… zwaar, alsof ik door moerassig water ploeter. Tijd verstrijkt traag, elke seconde een druppel in de volle emmer van mijn lichaam.

• Oestrogeen: De volle maan van hormonen. Een vloedgolf van gevoelens, een spiegeling van de golven die tegen de kust slaan. Zwaarte, een zinken gevoel.
• Progesteron: Een zachte deken, maar ook een beklemmende warmte. Het vocht, als een dikke mist, verbergt de contouren van mijn lichaam. Het maakt me moe, langzaam. Het gewicht drukt.

De dagen kruipen voorbij, de minuten rekken zich uit als taaie karamel. Elke stap is een inspanning, mijn ademhaling zwaar. Ik ben een zware vlinder, gevangen in een te dikke cocon van gewicht en hormonen. Een onbekende zwaarheid, de zwaarte van het leven, het ritme van de maan in mijn bloed.

Het is een tijdelijk gewicht, een gewicht dat eb en vloed kent. Maar op dat moment, in die fase, in dat specifieke moment, is het overweldigend. Een eb en vloed van gevoelens, die met het gewicht samenhangen. De zwaarte van de maandstonden, de zwaarte van de maan. Een kosmische dans van hormonen en emoties, die samenwerken.

Waar zorgen hormonen voor?

Hormonen geven opdrachten aan cellen en regelen vruchtbaarheid, voortplanting, spijsvertering, groei, energie, gedrag, emoties, stofwisseling en organen.

Weet je, vorig jaar zomer, ik was in Zeeland, op een camping bij Renesse. Ik voelde me echt een wrak. Mijn humeur schommelde alle kanten op, van súper blij tot ineens heel down. Het was echt niet normaal. Ik kon er echt niet tegen.

• Vruchtbaarheid: Nou ja, dat speelt nu geen rol meer, haha.
• Voortplanting: Zie hierboven.
• Spijsvertering: Mijn buik was een drama die week.
• Groei: Ik ben wel blij dat ik niet meer groei.
• Energie: Ik was constant moe. Echt, ik sliep bijna niet.
• Gedrag: Mijn vriend werd gek van me.
• Emoties: Huilen om niks, lachen om niks.
• Stofwisseling: Ik had het gevoel dat mijn lichaam totaal van slag was.

Achteraf, toen ik thuis was, bleek het dus te maken hebben met mijn hormonen. De dokter zei dat mijn schildklier niet goed werkte en hormonen dus echt alles kunnen verstoren. Nu heb ik er medicatie voor, maar die vakantie... pfff, dat was geen pretje. Ik denk er echt nog wel eens aan terug. Het was echt geen fijne ervaring. Echt waar!

Wat merk je van een trage stofwisseling?

Het is laat. De stilte is oorverdovend. Ik voel me...anders.

• Vermoeidheid: Het is meer dan moe zijn. Het is een allesomvattende uitputting, alsof er lood in mijn botten zit. Het lijkt alsof ik slaap, maar nooit uitrust.

• Kouwelijkheid: Zelfs onder een dikke deken rillen. De warmte dringt niet door.

• Droge huid: Schilfers, jeuk. Het voelt alsof mijn huid krimpt.

• Traagheid: Bewegingen zijn vertraagd, alsof ik door stroop waad.

• Trage spraak: Woorden komen moeilijk, hakkelend soms. Alsof mijn tong te zwaar is.

• Hese stem: Mijn stem kraakt, klinkt vermoeid, zelfs als ik dat niet ben.

• Concentratieverlies: Ik kan me nergens op focussen. Gedachten fladderen als vlinders. Ik begin een gesprek en vergeet waar het over ging.

• Psychische klachten: Prikkelbaar, snel boos. En die donkere wolk die boven mijn hoofd hangt. Depressie... het is een zware last.

Waar zorgt de stofwisseling voor?

De stofwisseling… het is zo'n simpel woord, maar zo enorm. Het voelt soms als een vijand.

• Energieproductie: Mijn lichaam, het verandert eten in energie. Dat is het, toch? Maar het voelt niet altijd zo. Soms voelt het alsof die omzetting… stokt. Zo moe ben ik soms. De energie, die is er gewoon niet. Alsof de fabriek op halve kracht draait.

• Gewicht: Dat is de grootste frustratie. Dit jaar is het erger dan andere jaren. Het voelt alsof alles wat ik eet, direct aan mijn heupen blijft hangen. En afvallen? Dat is een marteling. Een onmogelijk gevecht. Ik probeer zoveel, maar het wil niet. Ik heb dieet apps geprobeerd, maar ja...

• Lichaamstemperatuur: Ik heb het altijd koud. Altijd. Koud en moe, zo voel ik me meestal. Alsof mijn stofwisseling niet eens genoeg warmte genereert.

Het is allemaal zo… vaag. Ik begrijp het niet. Ik voel het gewoon. Het is frustrerend, deze constante strijd met mijn eigen lichaam. Het voelt oneerlijk. Waarom werkt het niet zoals het hoort? Zoals bij anderen? Zo moe van dit alles.