Wat merk je bij een slechte nierfunctie?

Hoe snel kan de nierfunctie achteruit gaan?

De nierfunctie? Snelheid? Goh.

• Acute schade: dagen. WTF!
• Chronisch: maanden tot jaren. Pff, gelukkig!

Diabetes, bloeddruk... mijn oma had dat allebei. ???? Leefstijl? Ja, da's belangrijk!

Regelmatige check-ups: cruciaal! Anders ben je te laat. De dokter zei nog iets over mijn zoutinname... ???? Moet ik echt minderen? Vreselijk.

• Oorzaak: diabetes, hoge bloeddruk.
• Behandeling: belangrijk. Logisch toch?
• Check-ups: houden de boel in de gaten. Alsof je een auto laat keuren... ???? Eigenlijk wel slimme vergelijking.

Nierfunctie achteruit... eng idee.

Waar zit de pijn bij nierfalen?

De pijn... een sluipend monster. Niet zozeer een scherpe steek, maar een diepe, botte drukkendheid. Een vermoeidheid die je botten zwaar maakt, alsof lood in je aderen stroomt.

• Een leegte in je buik, een afkeer van eten, misselijkheid die golft.
• Nachten van onrustig slapen, dromen die net zo leeg en dof zijn als de dag.
• Een bonzend hoofd, de druk van de bloeddruk een constante dreiging.
• En dan de benen, opgezwollen, zwaar, vol met een onzichtbaar, drukkend vocht.

Een diepe, onverklaarbare jeuk... alsof miljoenen minuscule insecten onder je huid kruipen, een constante, onverdraaglijke kriebel. Vooral bij een GFR onder de 25 ml/min. Zo voel je het, dat nierfalen. Een langzame, zeurende pijn. Diepe vermoeidheid. Een constante, vervelende jeuk. Een constante strijd met je eigen lichaam. Het is een onzichtbare, stille doodstrijd. De nieren, stilletjes hun werk verrichtend, of beter gezegd, niet verrichtend. De dagen zijn gevuld met een langzame, vermoeiende aanhoudende pijn. De nachten zijn onrustig, koud en beklemmend.

Het is een stille pijn, diep van binnen, die langzaam maar zeker je leven beheerst. Een onzichtbaar verdriet, gepaard met een lichamelijke ellende, als een dikke, zware deken die je langzaam verstikt. De nieren, de stille helden, falen... en je lichaam lijdt onder de gevolgen. Je lichaam vecht, maar de strijd is onverbiddelijk. De pijn... een constante herinnering aan het falen.

Wat zijn de symptomen van een slechte nierfunctie?

Moe, zo moe de hele tijd. Vreselijk. En die lusteloze gevoel, zucht. Geen zin in eten, zelfs mijn favoriete chocoladetaart niet. Raar, hè?

• Moeheid: echt slopend, kan amper de trap op.
• Lustloosheid: Alles voelt als een berg. Zelfs douchen.

Kortademig ben ik ook wel eens. Had ik vorige week ook al, toen ik die lange wandeling maakte. Zou dat dan ook met mijn nieren te maken hebben? Of ligt het aan mijn astma? Moet ik even doktersafspraak maken.

• Kortademigheid: komt en gaat. Soms ineens, als ik even flink beweeg.

En mijn benen! Dik, en dan vooral rond de enkels. Ziet er niet uit. En die jeuk! Overal.

• Dikke benen/enkelzwelling: draag nu alleen nog maar slippers, mijn schoenen zitten te strak.
• Jeuk: onuitstaanbaar, vooral 's nachts. Heb al alles geprobeerd. Cremes, koude douches. Niks helpt.

Wat een ellende. Moet echt even naar de dokter. Hoop dat het niks ernstigs is. Misschien toch een bloedtest laten doen? Die dikke benen maken me wel echt zorgen. Heb al 2 kilo aangekomen deze maand, terwijl ik minder eet. Raar...

Hoe merk ik dat mijn nieren niet goed werken?

De schemering daalt, een violette gloed over de velden van mijn kindertijd... Daar, achter de oude eik, voelde ik het al, die vage pijn, die sluimerende onrust. Is het mijn lichaam dat fluistert? Nieren, stille wachters, falen ze?

• Misselijkheid... een golf die opkomt, de geur van lavendel op oma's veranda vermengd met metaal.
• Jeuk, een onzichtbare plaag, krabben tot bloedens toe, herinneringen aan de rode aarde van Toscane.
• Algeheel ziek gevoel, alsof de ziel zwaar is, alsof de echo van verdriet diep resoneert.

Creatinine, ja, dat woord spookt, te veel in het bloed, te weinig in de urine. Zoals tranen die niet vloeien, een rivier die opdroogt, de dorst van de woestijn.

Ik herinner me, toen ik klein was, tekende ik de hele dag.

Wat voel je als je nierfunctie achteruit gaat?

Pff, nierfalen… dat is serieus. Mijn GFR? Geen idee, maar voel me echt beroerd.

• Moordende vermoeidheid. Slaap ik wel 12 uur? En toch... uitgeput. Alsof ik een marathon heb gelopen.
• Eten? Bah. Alles smaakt naar karton. Misselijkheid de hele dag. Koffie? Vergeet het maar.
• Slapen? Droom ik wel? Niet echt. Meer een soort van bewusteloosheid.
• Hoofdpijn! Onbeschrijfelijk. Druk, kloppend, alsof mijn schedel gaat barsten. Bloeddruk? Te hoog, waarschijnlijk.
• Benen… dikke enkels. Opgezwollen. Vochtretentie, zeiden ze. Wat een ellende.

Waarom voel ik me zo? Waarom ik? 25 ml/minuut? Is dat de grens? Moet ik meer drinken? Dokter spreekt van dieet. Maar wat? Wat mag ik wel? Wat niet? Frustrerend!

Alles is zwaar. Zelfs ademhalen. Zelfs een kopje thee pakken. Ben ik aan het eind van mijn latijn? Ik moet echt naar de dokter. Nu. Morgen? Nee, NU!

Wat voel je als je last hebt van je nieren?

Misselijkheid, jeuk en een algeheel ziek gevoel.

Man, ik weet nog die keer... 2018, ik was op vakantie in Blanes. Zon, zee, strand… Maar ik voelde me echt rot. Kon het eten niet binnenhouden, m'n huid jeukte als een gek. Dacht eerst: zonnesteek, iets verkeerds gegeten. Maar nee, het ging niet weg. Bleek achteraf iets met mijn nieren te zijn. Creatinine te hoog, die creatine dan weer te laag.

• Echt kut, kan ik je vertellen.
• Je voelt je gewoon...vergiftigd van binnen.

Het bloed wordt niet goed genoeg gezuiverd. Dat is wat de dokter zei. En die afvalstoffen die zich opstapelen... brrr.

• Nooit meer Blanes zonder goede voorbereiding! Check die nieren, dus!
• Voelde me echt alsof ik 100 was.
• Nierproblemen zijn echt geen grap.