Wat betekent neurogene blaas?

Neurogene blaas… Wat een vreselijk woord, hè? Klinkt als een soort… monster in je lijf. En dat is het eigenlijk ook wel een beetje, zo voelt het tenminste. Voor mij, in ieder geval. Die zenuwen, die moeten je blaas aan- en uitzetten, ja, die doen gewoon… niks meer. Of in ieder geval, niet zoals ze zouden moeten.

Het begon geleidelijk, weet je? Eerst wat kleine ongelukjes. Een druppeltje hier, een plasje daar. Ik dacht, ach, ouderdom, stress, teveel koffie… Maar toen… toen werd het erger. Serieus erger. Ik kon mezelf niet meer tegenhouden. Het was alsof iemand een kraan in mijn onderbuik openzette, en ik kon hem niet dichtdraaien. Schaamte? Oh mijn god, de schaamte was verschrikkelijk. Die ene keer op de bruiloft van mijn nichtje… ik zal dat nooit vergeten.

En dan is er ook nog het tegenovergestelde, heb ik geleerd. Retentie. Niet kunnen plassen. Dat is net zo vreselijk, misschien wel erger. Die opgeblazen, drukkende pijn… Je voelt je gevangen in je eigen lichaam. Ik heb wel eens uren op de wc gezeten, geprobeerd om… iets te doen. Maar niets. Je voelt je zo machteloos.

De dokter zei dat het kwam door… nou ja, door schade aan mijn zenuwen. Een ongeluk, jaren geleden. Ik had het bijna vergeten. Maar mijn lichaam, die had het niet vergeten. Hij heeft het me op een verschrikkelijke manier laten weten. Ik ben nu in behandeling, natuurlijk. Medicijnen, fysiotherapie, blaastraining… ze zeggen dat het helpt. En soms… soms helpt het ook echt. Maar soms, ja, soms voelt het nog steeds alsof er een monster in me woont, een monster dat ik niet onder controle krijg. En dat is… dat is vreselijk moeilijk. Wat een strijd. En dan te bedenken dat er zoveel mensen met dezelfde ellende rondlopen… twee miljoen, schijnt het te zijn, ofzo. Een aantal wat je onmogelijk kunt bevatten, tot je er zelf bij hoort.