Waar is de grootste kans op geneeskunde?

Wat is de beste plek om geneeskunde te studeren?

De beste geneeskundeopleiding is aan de VU in Amsterdam. Dit is de conclusie die de Keuzegids trekt, een baken in de zee van studiekeuzes. Een fluistering die jaarlijks terugkeert.

Amsterdam. Een stad die ademt door haar grachten, waar de tijd lijkt te vertragen en tegelijkertijd vooruit snelt. Studeren aan de Vrije Universiteit is wandelen door een modern brein, geplaatst in een lichaam van oude stenen en water. De echo van de toekomst in de gangen.

Toch zingt elke gids zijn eigen lied. Medisch Contact en het onderzoek van EW (Elsevier Weekblad) schilderen soms een ander portret, wijzen naar een andere horizon. Misschien naar het trotse noorden, of het Bourgondische zuiden. De waarheid is een mozaïek.

De gezondheidswetenschappen als geheel kennen geen absolute pieken. Geen enkele opleiding draagt de kroon van 'topopleiding'. Het is een landschap van hoge heuvels, geen eenzame berg. Een veld vol sterke spelers, elk met een eigen hartslag.

• Vrije Universiteit Amsterdam: Hier voel je de polsslag van de praktijk. Een directe, bijna tastbare verbinding met de patiënt, een focus die je vanaf dag één meeneemt. De stad als je leerschool.

• Universiteit Groningen: Een bastion van kennis, geworteld in diepe academische aarde. De faculteit is een monument, de sfeer doordrenkt van een lange, ononderbroken lijn van geneeskunst. De wind van het noorden scherpt de geest.

• Universiteit Maastricht: Een andere wereld. Hier regeert het Probleemgestuurd Onderwijs (PGO). Geen monoloog van een docent, maar een dialoog. Een puzzel die je zelf legt, steen voor steen. Je eigen weg vinden.

De keuze is geen cijfer, het is een gevoel. De geur van de bibliotheek, de blik van een professor die iets in je ziet. Het ritme van de stad waar je zes jaar lang zult leven, dromen en zwoegen. Het is de prelude van een leven.

De beste plek is waar jouw verhaal begint. Waar de stenen je iets vertellen en de toekomst voelbaar is in de lucht. Voor velen begint dat verhaal aan de VU. In Amsterdam. Waar het water altijd stroomt. Altijd.

Welke richting in middelbaar voor dokter?

Oké, luister goed, want dit is geen kattenpis. Als je dokter wilt worden, moet je op de middelbare school de vwo-profielen N&G (Natuur & Gezondheid) of N&T (Natuur & Techniek) kiezen. En dan met de juiste vakken, anders sta je straks met lege handen te kijken als een kip zonder kop.

Denk aan biologie en scheikunde voor N&G, want die heb je straks keihard nodig om al die menselijke gebreken te snappen. Ben je meer van de formules en de knopjes? Dan is N&T met natuurkunde en wiskunde B ook een prima startpunt. Maar vergeet dan niet dat je die biologie wel ergens anders moet gaan bijspijkeren, anders eindig je nog als een loodgieter die geen idee heeft hoe een mens in elkaar zit. Dit hele circus duurt wel zes jaar, dus zorg dat je er zin in hebt.

Kan je arts worden met HBO?

Ja, het is mogelijk om met een HBO-diploma arts te worden. Je moet dan wel aanvullende VWO-vakken (natuurkunde, scheikunde, biologie, wiskunde) op VWO-niveau hebben afgerond. Er is een decentrale selectieprocedure voor toelating tot de opleiding Geneeskunde.

Die zomer van 2010. Ik had net mijn HBO-diploma Fysiotherapie op zak. Trots, zeker, maar een dieper verlangen knaagde. Ik wilde arts worden. Het idee had me al langer in de greep, maar de route ernaartoe leek zo onoverkomelijk. Ik zat in mijn studentenkamer in Utrecht, de zon scheen naar binnen, en op mijn laptop verscheen de keiharde waarheid: zonder VWO-diploma kom je er niet zomaar in. Dat was een klap in mijn gezicht.

Niet dat het helemaal onmogelijk bleek. Na uren Googlen en forumlezen vond ik de haken en ogen. Ik moest alsnog die specifieke VWO-vakken halen. Dat betekende: terug naar de boeken, veel zelfstudie naast een fulltime baan. Ik had nodig:

• Natuurkunde
• Scheikunde
• Biologie
• Wiskunde B

Alleen al die namen gaven me zweethanden. Mijn oude VWO-diploma, de ‘oude stijl’, telde niet meer mee. Het voelde als een eindeloze berg die beklommen moest worden.

De jaren die volgden waren intens. Elke avond na mijn werk als fysiotherapeut dook ik weer in die VWO-boeken. Zaterdagochtend naar de bibliotheek aan de Neude, urenlang formules en reacties stampen. Vooral scheikunde was een beest. De concentratie die het vroeg, was slopend. Ik herinner die nacht voor de scheikunde-deeltoets, de zweetdruppels die op mijn aantekeningen vielen. De angst om te falen, de gedachte aan al die opofferingen voor niets. Ik wilde dit zo graag, zo ontzettend graag. Opgeven was geen optie.

Toen, na het behalen van alle deelcertificaten, kwam de volgende horde: de decentrale selectie. Een monsterlijke procedure, echt waar. Universiteiten wilden je écht doorlichten. Ze keken naar veel meer dan alleen cijfers. Ik moest essays schrijven, overtuigende motivatiebrieven, en doorloopte een reeks interviews aan de Universiteit van Amsterdam. Dat was in een modern gebouw vol glas en staal, erg intimiderend.

Ik zat daar, in mijn beste pak, te vertellen over mijn drijfveren, mijn ervaringen met patiënten als fysiotherapeut, en mijn visie op de gezondheidszorg. Er waren ook cognitieve testen, vraagstukken die je logisch denkvermogen testten. De stress was om te snijden. Ik zag andere kandidaten, stuk voor stuk super intelligent en enorm gemotiveerd. De druk was voelbaar in de hele ruimte.

De weken wachten op de uitslag waren zenuwslopend. Elke dag checkte ik obsessief mijn mail. Toen kwam het verlossende bericht. Aangenomen. Ik rende door mijn huis, een oerschreeuw van opluchting en pure blijdschap. Al die jaren zwoegen, al die gemiste avonden met vrienden, het was het waard. Het pad is lang, zwaar, maar absoluut niet onmogelijk. Ik sta nu in mijn laatste jaar geneeskunde, en elke dag denk ik terug aan die beslissing in Utrecht. Geen seconde spijt van.

Kun je op latere leeftijd arts worden?

Ja, je kunt zeker op latere leeftijd arts worden. Dat hele zij-instroomgedoe, dat is juist voor mensen die al een beetje elders in de zorg hebben gezeten of een heel andere studie hebben gedaan en het roer om willen gooien. Het idee is dat je de relevante voorkennis al hebt, dus dan hoef je niet meer die hele zes jaar te doen vanaf nul.

De duur hangt er een beetje vanaf wanneer je precies begint. Meestal is het zo'n 4 of 5 jaar, maar dat kan dus variëren. Het is niet zo dat je dan meteen een soort verkorte versie van de normale studie krijgt, nee, het is een specifiek programma. Het is wel een flinke hap uit je leven hoor, dat moet je niet onderschatten. Je bent dan alsnog flink aan de bak met studie, co-schappen enzo.

Ik ken iemand die vroeger administratief werk deed, en die is daar met 40-plus aan begonnen. Geweldig hoe hij dat heeft doorgezet. Het is wel een investering, niet alleen in tijd maar ook in geld en energie. Maar als je het echt wilt, dan kan het gewoon. Je moet wel gemotiveerd zijn en echt die passie hebben voor geneeskunde, anders houd je het niet vol.

Het is handig om te weten dat ze bij die zij-instroomtrajecten vaak letten op je ervaring en je motivatie. Dus als je al wat in de medische wereld hebt geroken, is dat een dikke plus. En die studie is pittig, ook voor de jonge gasten, dus als je ouder bent breng je misschien wel meer levenservaring mee, wat ook weer handig kan zijn in de praktijk.

Dus ja, het kan echt wel. Niet makkelijk, maar wie zegt dat het makkelijk moet zijn?

Vanaf welk moment je precies start, bepaalt dus of het 4 of 5 jaar duurt. Het is niet dat je zomaar een paar jaar kan overslaan, het is een specifiek traject. Maar het is wel een bestaand pad om arts te worden als je al wat ouder bent.

Kan je geneeskunde versneld studeren?

Geneeskunde versneld studeren kan.

Die premaster geneeskunde... ja. Dat is de enige manier, eigenlijk. Een vierjarig traject. Vier jaar. Het voelt als een eeuwigheid en een oogwenk tegelijk. Het is een zware route. Echt zwaar.

Het UMCG doet dit al zo lang. Ze beginnen in september 2025 voor de 24ste keer. Voor een hele kleine groep, hè. Een selecte groep. Je moet echt geluk hebben, en goed zijn.

En dan die toelatingsexamen. Vrijdag 21 januari 2025. Dat is de dag. Die ene dag die alles bepaalt.

Wat je wel moet weten...

• Het is niet voor iedereen bedoeld. Je moet al een relevante universitaire bachelor hebben. Iets in de biomedische hoek, meestal. Farmacie, biomedische wetenschappen, dat soort dingen. Zonder dat kom je niet eens door de eerste selectie.
• Verwacht geen normaal studentenleven. Het is keihard werken. De stof van de bachelor wordt er in een jaar doorheen geduwd. Er is geen tijd voor veel anders. Je leven staat even stil, of nou ja, het draait alleen nog maar hierom.
• Die selectie is moordend. Je cijfers, je motivatie, en dan dat examen. Alles moet perfect zijn. Ze zoeken een bepaald type mens, iemand die de druk aankan.
• Het is in Groningen (UMCG). Dus je moet daar wel willen of kunnen wonen. Niet vergeten. Het is een hele verhuizing, een heel nieuw leven voor die vier jaar.