Kunnen littekens je hele leven blijven bestaan?

Littekens… blijven die nou echt voor altijd? Ja, helaas wel. Ik weet het, het is niet wat je wilt horen. Ze vervagen, sommige zie je bijna niet meer. Maar echt weg? Nee. Pfff… Soms denk ik wel eens; wat een onzin, zo’n permanente markering. Als een soort tatoeage, maar dan eentje die je niet zelf hebt gekozen. Ik heb er zelf eentje op mijn knie, van toen ik als kind van mijn fiets viel. Stoeptegel recht op m’n knie, au! Nu, jaren later, is het een wit streepje. Je ziet het bijna niet, behalve als je goed kijkt. Maar ik voel het nog steeds, weet je wel? Niet letterlijk pijn, maar… alsof het er nog steeds écht zit. Een stille getuige van die ene zomermiddag.

En het ergste is… het zijn niet alleen die vlekjes zelf. Soms jeukt het ineens, of het doet pijn. Ik hoorde laatst van iemand – ik weet niet meer precies waar, misschien online? – dat er zelfs een kans op huidkanker bestaat in littekenweefsel. Best heftig, toch? Ik bedoel, je hebt iets meegemaakt, en dan blijft het je maar achtervolgen, letterlijk. Niet alleen visueel, maar ook fysiek.

Ze zeggen weleens dat littekens je verhaal vertellen. Tja… misschien is dat zo. Maar soms zou ik dat verhaal best eens willen overslaan, eerlijk gezegd. Het is meer dan alleen een vlekje, hè? Het is een herinnering. Soms een mooie, soms… nou ja, laten we het daar maar niet over hebben.