Kan een evenwichtsorgaan uitvallen?

O jee, kan je evenwichtsorgaan uitvallen? Echt waar? Ja dus. Ik moet er niet aan denken, eerlijk gezegd. Stel je voor, je bent gewoon... bezig, en BAM, ineens word je duizelig en wankel. Misselijk, instabiel... Dat moet toch verschrikkelijk zijn?

En het ergste is, het kan dus zomaar gebeuren, plotseling. Acuut. Brrr, krijg er echt kippenvel van. Maar goed, gelukkig (en dat is dan weer een klein lichtpuntje) schijnt het dat je lichaam zich soms wel aanpast. Als de achteruitgang langzaam gaat tenminste. Al denk ik dan, die onzekerheid, dat constante gevoel van "ga ik nu vallen?", dat lijkt me echt slopend. Alsof... alsof de aarde onder je voeten wegzakt. Ken je dat gevoel? Alsof je zweeft, maar dan niet op een leuke manier. Eerder alsof je elk moment kunt struikelen.

Mijn oma had dat een beetje. Niet helemaal uitval, denk ik, maar ze was altijd bang om te vallen. Liep met zo'n stok, weet je wel. En altijd heel voorzichtig. Ik denk dat ze wel iets aan haar evenwicht had, maar ze heeft er nooit echt over gepraat. Nu ik erover nadenk... zou dat het geweest zijn? Ik vraag me dat nu ineens af. Misschien moet ik mijn moeder daar eens over bellen...