Hoe groot is de kans op een pindaallergie?

Hoe groot is de kans op een pinda-allergie?

Nou, ik weet het niet precies meer, maar laatst hoorde ik dat de kans op zo'n pinda-allergie best wel een ding is. Echt, bij ons in de buurt ken ik iemand, een jongetje, die kreeg dat zomaar, en het was best schrikken voor de ouders, want ja, je denkt er toch niet aan.

Ze zeggen dat het bij kinderen vaker voorkomt, zo'n 1 op de 80 geloof ik, dat las ik ook ergens. En als je kind dan ook nog eens last heeft van eczeem of astma, dan zou de kans nog groter zijn. Dat vind ik dan wel weer een beetje heftig om te horen, want ja, die kindjes moeten gewoon alles kunnen eten, toch?

Ik heb wel eens gehoord dat het te maken heeft met hoe je huid reageert, en als die al gevoelig is voor hooikoorts, dan zou je pinda's misschien ook beter kunnen laten staan. Maar ja, ik ben geen dokter, dus ik weet het niet zeker. Het is meer een gevoel dat ik erbij heb, een beetje bezorgdheid.

Hoeveel kans op allergieën?

Pfff, die allergieën.

• 30% van ons land heeft een aanleg. Dat is best veel. Soms denk ik: hoe weten ze dat zo precies? Is dat via testen, of gewoon een schatting? Vraag me af of dat percentage stijgt met de jaren. Zou het met luchtkwaliteit te maken hebben? Of allemaal dat bewerkte eten?

• En bij jongeren is het nog erger, 40%! Waarom toch? Krijgen die meer pollen binnen? Of zijn ze gewoon gevoeliger voor alles tegenwoordig? Vroeger waren er toch minder allergieën? Of werd er gewoon minder over gepraat? Mijn neefje, die is pas 16, en die zit al constant te niezen.

• Maar niet iedereen met aanleg krijgt ook echt allergieën. Dat is wel een opluchting, denk ik. Je hebt die aanleg, maar je lichaam zegt dan toch nee. Hoe werkt dat dan? Is het dan een soort geluk dat je er geen last van krijgt? Of is er iets wat je kunt doen om die allergie te voorkomen, ook al heb je de aanleg? Gewoon gezond leven ofzo? Zonnebrandcrème op je pollen smeren, haha. Nee, dat is dom.

Kun je ineens een pindaallergie krijgen?

Jazeker, je kunt van de ene op de andere dag een pindaallergie krijgen. Dat is net zoiets als dat je ineens een hekel krijgt aan andijvie, maar dan serieuzer. Je lichaam kan opeens besluiten dat pinda's kleine, gemene terroristjes zijn die je eruit moet schoppen. Opeens, boem! Allergisch!

Dus, als je vroeger nog een zakje pinda's kon weghappen als was het droog brood, kan het zomaar gebeuren dat je lichaam nu begint te protesteren alsof je een leeuw hebt geaaid die er niet van gediend was. Die epi-pen is dan je reddingsboei, een soort noodverlichtingsraket tegen die pinda-aanval.

En denk maar niet dat dit een grap is, hoor. Allergieën zijn geen spelletjes, het is net als je schoonmoeder die onverwacht langskomt: je bent er niet op voorbereid en je weet nooit hoe het afloopt. Dus ja, pinda-allergie kan ineens opduiken, als een dief in de nacht, of erger nog, als een verstopte sok.

Mensen die weten dat ze een gouden ticket hebben voor een potje anaphylaxie, zoals bij pinda's of een stek van die irritante wespen, die slepen zo'n epi-pen mee. Dat ding is je persoonlijke bodyguard, een mini-adrenalinebom die je in je dijbeen ramt als je lichaam op de panieknop drukt. Het is een directe noodoplossing voor een acute allergische reactie.

Dit is geen iets wat je aan ziet komen, zoals de belastingaanslag aan het einde van het jaar. Het is opeens, een soort biologische 'plot twist'. En als het gebeurt, is die epi-pen je beste vriend. Serieus, zo belangrijk als een goede wifi-verbinding. Dus ja, een epi-pen is voor directe noodsituaties bij ernstige allergieën zoals die voor pinda's of insectensteken.

Hoe snel merk je een pindaallergie bij een baby?

Een pinda-allergie bij een baby merk je direct nadat de baby pinda's (of pindasporen) binnenkrijgt. De reactie is vaak razendsnel, sneller dan je schoonmoeder op de koffie staat met ongepaste adviezen.

Die kleine frunnik reageert alsof hij net een citroen in z'n neus heeft gekregen, maar dan erger. De symptomen komen op als een tsunami van ellende, en geloof me, dat wil je niet missen.

• Rode vlekken op de huid, alsof je kleintje net een worstelpartij met een bos brandnetels heeft gehad. Een soort aardbeienvelletje, maar dan minder charmant.
• Jeuk waar een hond met vlooien jaloers op zou zijn. Ze krabben zichzelf haast uit elkaar, die arme donders.
• Een tong die zwelt als een opblaasbootje en een keel die dichtklapt sneller dan de bank de hypotheek aflost. Dat is geen pretje, dan klinkt de ademhaling als een kapotte stofzuiger.
• Overgeven en diarree, alsof je interne sproeisysteem een eigen leven gaat leiden. Denk aan een exorcisme van de darmen, maar dan met pinda's als demonen. Dit is een serieuze kliederboel, je bent gewaarschuwd.

Soms krijg je de jackpot, een anafylactische shock. Dat is geen grap, dan is het alle hens aan dek, rechtstreeks naar het ziekenhuis sprinten alsof je leven ervan afhangt. En dat doet het ook.

Kijk, die ellende met pinda's, die komt vaker voor dan je denkt. Het is tegenwoordig bijna een nationale sport, kinderen die reageren op noten. Vroeger kreeg je gewoon een boterham met pindakaas en klaar, nu moet je een heel protocol volgen.

Belangrijk om te weten:

• Vroeg introduceren kan juist helpen! Denk niet 'oh nee, geen pinda', maar juist vroeg beginnen. Zo rond de 4-6 maanden, maar wel onder toezicht en op een slimme manier. Geen hele pinda's erin rammen natuurlijk, dat is vragen om verstikking én allergie.
• Begin met een likje pindakaas (de 100% variant, zonder gekke suikers of zout, je weet wel, die saaie maar goede) op je vinger of gemengd door wat pap. Klein beetje, rustig aan.
• Blijf alert als een valkenier op een muis. Na die eerste kennismaking hou je je kleintje goed in de gaten. Zie je iets geks? Hup, dokter bellen of erger, direct naar de eerste hulp als het echt niet goed gaat.
• Herhaal die introductie regelmatig, dan went het systeem eraan. Zie het als een trainingskamp voor de afweer.

Die pinda-allergieën, ze lijken wel explosief te stijgen. Waar dat aan ligt? Geen idee, misschien de lucht, de straling, of gewoon pech. Feit is: Wees voorbereid en niet paniekerig.

Een beetje pinda hier en daar kan een hoop ellende voorkomen. Maar ga er niet blind van uit dat het altijd goed gaat, want dan sta je straks mooi met je billen bloot.

Kan een verhuurder een huurder eruit zetten voor eigen gebruik?

Ja, een verhuurder kan de huur opzeggen en de rechter vragen de huur te beëindigen bij dringend eigen gebruik.

Dat "dringend eigen gebruik" is geen kleinigheidje hoor, geen excuus om je zwembad te vergroten of een alpaca-farm te starten. De verhuurder moet met de billen bloot en de rechter overtuigen. Zo dringend dat hij anders met z'n kat in een kartonnen doos moet slapen, bij wijze van spreken.

De verhuurder moet met bewijzen komen die sterker zijn dan de koffie bij mijn schoonmoeder. De rechter kijkt kritisch of er een alternatief is. Denk aan situaties waarbij de verhuurder er écht zelf in moet, bijvoorbeeld na een scheiding zonder ander dak boven z'n hoofd. Ook als het pand gesloopt of grondig gerenoveerd moet worden – geen likje verf, maar écht grof geschut.

Maar denk nou niet dat je eruit vliegt voor elk wissewasje. Zat redenen die de rechter linea recta van tafel veegt. Ze moeten het goed kunnen uitleggen, alsof ze een politicus overtuigen. Dit is meestal géén dringend eigen gebruik: de verhuurder wil de woning aan zijn neefje geven, hogere huur vragen, of de boel 'leeg' verkopen voor meer poen.

De rechter is de grote baas die beslist of het verhaal klinkt als muziek of een valse noot. De verhuurder moet aannemelijk maken dat er geen andere geschikte woonruimte voor hem is. Jij staat er trouwens niet met lege handen bij! Vaak heb je recht op een verhuiskostenvergoeding. Dat is geen jackpot, maar wel een pleister op de wonde voor een nieuw dak boven je hoofd.

In welke gevallen mag een verhuurder iemand uit huis zetten?

Een verhuurder zet je op straat bij wanbetaling, serieuze overlast, of als je er een wietplantage van maakt. Simpel zat.

Je wordt er dus niet uitgeknikkerd omdat je een keer de muziek te hard had staan of omdat je een spinnenweb in de hoek hebt hangen. Nee, daar is wel wat meer voor nodig. Het moet echt de spuigaten uitlopen.

Hier een handig lijstje met de grootste blunders die je kunt maken:

• De huur niet lappen. Dit is de klassieker. De verhuurder is geen filantropische instelling die je sponsort alsof je een zeldzame neushoorn bent. Een huurachterstand van drie maanden is meestal de magische grens waarop een rechter zegt: 'Ho, stop, pak je boeltje maar.'
• Overlast veroorzaken waar een heel weeshuis van zou schrikken. We hebben het hier niet over een keertje de stereo te hard. We hebben het over ernstige en structurele overlast. Denk aan je buren elke nacht uit hun bed jengelen met je technofeestjes. Of je trappenhuis gebruiken als persoonlijke vuilnisbelt.
• Je woning ombouwen tot een illegale onderneming. De meest bekende is natuurlijk de wietplantage. De energierekening schiet omhoog als een raket en de brandveiligheid is die van een kartonnen doos in een kampvuur. Dan sta je sneller buiten dan je "oeps" kunt zeggen.
• Je huis onderverhuren zonder toestemming. Je woning op Airbnb knallen voor de hoofdprijs terwijl je zelf op een luchtbedje bij je oma ligt, vindt de verhuurder zelden een goed idee. Dit is een dikke contractbreuk.
• De woning compleet verwaarlozen. Als je de boel laat verpieteren tot een soort grot waar vleermuizen zich thuis voelen, dan kan een verhuurder ingrijpen. Je hebt een zorgplicht, vriend.

En dan nog iets: de verhuurder kan je er niet zomaar met een schop onder je kont uitzetten. Hij kan niet eigenhandig de sloten vervangen en je goudvis door de wc spoelen. Daar moet een rechter aan te pas komen.

Pas als de rechter zegt "Jij eruit!", komt er een deurwaarder langs. Dat is een meneer of mevrouw met een officieel papiertje die je vriendelijk doch dringend verzoekt om te vertrekken. En als je dan nog niet luistert, helpen ze je wel een handje.

Soms heeft de verhuurder het pand nodig voor dringend eigen gebruik. Bijvoorbeeld omdat zijn dochter op straat staat of hij zelf failliet is. Ook dan moet hij via de rechter aantonen dat zijn belang zwaarder weegt dan jouw recht om er te blijven wonen. Dat is geen makkie voor hem, trouwens.