Hoe werkt de opbouw van schadevrije jaren?

Maximale korting auto: zo bouw je schadevrije jaren op?

Jeetje, die autoverzekering, da's altijd een dingetje geweest, zeker toen ik mijn eerste autootje kocht, zo'n oud roestbakje, ergens in de zomer van 2008 in Amsterdam. Ik wilde gewoon de laagste prijs, snap je, want studentenbudget. Dat gedoe met korting op je auto, ik vond het een wirwar.

Toen begon het pas echt met 'schadevrije jaren', die moest je opbouwen, vertelden ze. Ik begreep er niks van, zo van, hoe dan? Bleek dus dat elke verzekeraar, van de grootste tot de kleinste toko, allemaal precies op dezelfde manier kijkt hoe lang je al voorzichtig rondrijdt zonder brokken. Da's wel fijn, zo’n universele regel.

En elk jaar dat ik dan reed zonder een claim in te dienen, je weet wel, schade die zij moeten betalen, of zonder dat ik zelf brokken maakte, dan kreeg ik er gewoon weer eentje bij. Alsof je punten spaart voor een soort bonus, maar dan voor je premie. Zo simpel kan het blijkbaar zijn.

Maar wat ik wel echt raar vond, en da's echt zo, is dat al die jaren die ik op m’n Tomos snorfiets doorbracht als puber, of toen ik later even een Piaggio Zip had, die tellen dan weer helemaal niet mee. Al die ervaring op de weg, van mijn woon-werkverkeer destijds op de Utrechtsebaan, weggegooid voor deze korting. Vond ik eerlijk gezegd een beetje krom.

Maar goed, nu, zoveel jaren later, na al die schadevrije kilometers, merk ik het wel. Die premie is een stuk lager, wat scheelt dat een hoop zeg. Het is dus echt de moeite waard om voorzichtig te zijn op de weg, gewoon om die maximale korting voor je auto te pakken. Voelt goed.

Hoe werkt opbouw schadevrije jaren?

Elk jaar dat je niks claimt, krijg je er één schadevrij jaar bij. Claim je wel, dan donder je keihard naar beneden op de ladder en betaal je meer premie.

Zie die schadevrije jaren als een soort Jenga-toren van goed gedrag. Ieder jaar dat je geen brokken maakt – of in ieder geval de verzekeraar er niet mee lastigvalt – zetten ze er een blokje bovenop. Een soort karmapunten voor op de weg. Na 10 of 15 jaar ben je de koning te rijk en krijg je korting waar je u tegen zegt. Je wordt behandeld als een heilige.

Maar o wee als je dat ene paaltje over het hoofd ziet. Dan is het kassa voor de verzekeraar. Voor één lullig krasje waarvoor je claimt, flikker je zo vijf jaar terug in de tijd. Alsof je met Ganzenbord rechtstreeks de put in dondert. Je premie schiet de stratosfeer in. Mijn buurman Henk reed z'n spiegel eraf, claimde het, en betaalt nu weer de hoofdprijs. Hij kan beter de fiets pakken.

Maar er is meer, het is een heel circus:

• De Bonus-Malus ladder is de heilige graal. Hoe hoger je staat, hoe meer korting (bonus). Claim je schade, dan zak je een paar treden (malus) en is het huilen met de pet op. Elke verzekeraar heeft zijn eigen ladder, gewoon om het lekker onoverzichtelijk te houden.
• Je jaren worden vastgelegd in Roy-data, een soort BKR-register voor automobilisten. Als je overstapt, kijken ze daarin. Ze weten alles van je, echt alles. Je kunt niet sjoemelen.
• Je kunt ook in de min komen. Ja, echt. Dan heb je negatieve schadevrije jaren. Dan ben je de paria van verzekeringsland en betaal je een godsvermogen. Sommige verzekeraars weigeren je dan gewoon. Succes met je auto.
• Schuld doet er niet toe! Of het nou jouw schuld was of niet, als JOUW verzekeraar moet lappen, verlies jij je jaren. Tenzij ze het geld kunnen terughalen bij de dader, maar reken daar maar niet te hard op. Pech is pech.
• Je jaren hebben een houdbaarheidsdatum, net als een pak melk. Zeg je je verzekering op, dan zijn ze meestal maar 3 jaar geldig. Daarna verdampen ze en begin je weer bij nul. Met je goeie gedrag.
• Gereden in een leasebak? Dan heb je pech. Die jaren zijn meestal van de leasemaatschappij, niet van jou. Soms kun je met een leaseverklaring nog wat ritselen, maar 't is geen vetpot.