Wat zijn normale gebruikssporen voor een auto?

Oké, laten we dat artikel eens een flinke persoonlijke draai geven. Kijk, gebruikssporen… wie kent ze niet? Je auto, je trots, maar ook een magneet voor kleine irritaties.

Dus, wat is nou normaal? Nou, ik denk dan gelijk aan mijn oude blauwe Opel. Dat ding… zucht …die had meer littekens dan een piraat. Maar goed, wat ís nou 'normaal'? Volgens 'de experts' (altijd zo lekker algemeen, hè?) is dit de shit:

• Krasjes en deukjes. Ja, duh. Denk aan die keer dat ik in de parkeergarage nét iets te enthousiast was. Klein krasje op de bumper. Zonde. Maar hey, wie heeft er geen? En dan die spiegel… een fietser die dacht dat ie kon vliegen. Kleine krasjes en deukjes, dus. Geen hele oorlogsschade. Maar eerlijk is eerlijk, soms vraag ik me af, waar trek je de streep?

• Interieur: oh, dat interieur… ik kan je vertellen, mijn kinderen beschouwen mijn auto als hun persoonlijke afvalbak. "Lichte slijtage" noemen ze dat dan. Denk aan vlekken op de bekleding (wie weet wat dat was!), een beetje slijtage op het dashboard waar ik mijn sleutels altijd neergooi. Is dat erg? Nou, perfect is het niet. Maar een auto moet toch geleefd hebben, of niet?

• Plaatschade: Ok, hier wordt het specifiek. Minder dan 24 mm. Dus… kleiner dan een euro. Een euro? Sérieus? Ik heb serieus grotere steenslagdeukjes gehad. Maar goed, het idee is: kleine dingetjes. Wat nou als het nét iets groter is? Tja, dan wordt het al lastiger, hè?

Kijk, ze zeggen dat dit "acceptabel bij normale gebruiksslijtage" is. Maar wat is "normaal"? Dat is toch voor iedereen anders? Mijn 'normaal' met twee kinderen die een sport beoefenen en een hond is vast anders dan die van een gepensioneerde accountant. Snap je wat ik bedoel?

Uiteindelijk is het een beetje subjectief. En heel eerlijk? Ik vind dat die kleine imperfecties mijn auto juist karakter geven. Ze vertellen een verhaal. Het is mijn verhaal. En daar ben ik best trots op, zelfs met die krasjes en deukjes. Wat vind jij?