Wat te doen als iemand zich afsluit?

Wat te doen als iemand zich afsluit? Man, dat is zó frustrerend! Je voelt je machteloos, alsof je tegen een muur aankijkt. Net een afgesloten deur, weet je? Herkenbaar? Bij mijn zusje, bijvoorbeeld, kan dat dagen duren. Dan zit ze in haar eigen wereldje, hoofd vol wolken, en probeer je maar eens een woordje met haar te wisselen!

Ik heb wel geleerd dat geduld – héél veel geduld – essentieel is. En een veilige plek creëren. Geen gepusht word, geen ‘kom op, vertel het maar!’ Nee, gewoon...aanwezig zijn. Zoals die keer dat mijn beste vriendin na een vreselijke ruzie met haar vriend ineens helemaal dichtklapte. Ik heb toen gewoon naast haar op de bank gezeten, een hand op haar schouder gelegd en – niks gezegd. Gewoon, stilte. En dat was blijkbaar precies wat ze nodig had.

Oprechte interesse tonen, dat is het, denk ik. Niet zo’n oppervlakkig “hoe gaat het?” maar echt, met je ogen erbij kijken. Proberen te voelen wat er speelt. Zonder te oordelen! Want oordeel is het laatste wat iemand wil horen als hij zich al zo kwetsbaar voelt. Ik probeer altijd kleine, open vragen te stellen, weet je? Zoals: "Is er iets wat je op je hart hebt?" of "voel je je oké?" Geen grote, dwingende vragen, geen kruisverhoor. Want forceren is echt het ergste wat je kunt doen.

75% van de mensen reageert beter op een luisterend oor dan op adviezen, hoorde ik laatst. Nou, ik geloof dat wel. Die statistiek is niet zo belangrijk eigenlijk, wat echt telt is dat je iemand laat voelen dat het oké is om zich niet oké te voelen. Dat ze niet alleen zijn. Dat ze geliefd en geaccepteerd worden, precies zoals ze zijn – zelfs als ze zich even afsluiten. Uiteindelijk moet het van hen zelf komen, dat openen. En tot die tijd? Gewoon geduldig zijn, en laten weten dat je er bent.