Wat kun je zeggen om iemand te troosten?

83 weergaven
Luister. Oordeel niet. Erken het gevoel. "Wat naar dat je je zo voelt." "Ik ben er voor je." "Vertel eens wat er speelt." "Het is oké om je zo te voelen." Stilte kan ook troost bieden.
Reactie 0 vind-ik-leuks

Troostende woorden: wat zeg je tegen iemand die verdrietig is?

Eerlijk? Wat zeg je dan? Pff, lastig!

Maar weet je, ik denk dat het belangrijkste is gewoon luisteren. Echt luisteren. Niet alvast bedenken wat je terug gaat zeggen, maar gewoon er zijn.

Ik herinner me nog goed, toen mijn oma overleed. (23 Maart 2010, begraafplaats Breda). Ik was er kapot van. Iedereen zei dingen als: "Het komt wel goed" of "Ze is nu op een betere plek". Op dat moment had ik daar helemaal niks aan.

Wat me echt hielp, was dat mijn beste vriend er gewoon was. Hij zei niet veel, maar hij zat er. We dronken samen thee, hij liet me praten (of juist niet), en hij oordeelde niet. Dat, dat was goud waard.

Dus, mijn advies? Laat die ander praten. Erken dat het stom is. En ja, "wat vervelend dat je je rot voelt" is eigenlijk best een prima start. Simpel, maar effectief. En vergeet niet: soms is er gewoon geen "oplossing", soms is er alleen maar troost.

Hoe kun je iemand het beste troosten?

Oké, dus je wilt de ultieme troostmeester worden, hè? Nou, hier komt de handleiding voor troosten, geschreven door iemand die z'n eigen portie drama al lang en breed achter de kiezen heeft. Het is net als EHBO, maar dan voor emoties.

De gouden regels van troosten, voor dummies:

  • De schouder: Bied 'm aan, die schouder. Laat ze lekker snotteren. Je shirt is toch al oud. En als je echt geen zin hebt in een natte plek op je kloffie, mik dan op de bovenarm. Net zo goed.

  • Armpje: Een arm om iemand heen slaan. Niet te strak hè, anders denken ze dat je ze aan het wurgen bent in plaats van troosten. Het is geen worstelwedstrijd.

  • Oorlel-gymnastiek: Luister! Echt luisteren. Niet alleen maar knikken en denken aan je avondeten. Mensen willen gehoord worden, niet dat je hun problemen oplost. Jij bent geen therapeut, toch? Of wel? In dat geval... goed bezig!

  • Woorden van wijsheid (of niet): Hier komt het lastige gedeelte. Wat zeg je? Nou, niet "Ik zei het toch!" of "Het leven is oneerlijk, deal ermee." Een simpel "Dat is echt klote" kan al wonderen doen. Of, als je echt creatief wilt zijn:

    • "Poep aan de knikker."
    • "Het zit je niet mee, hè?"
    • "Da's kut met peren."

Wat je NIET moet doen (tenzij je ruzie wilt):

  • Vergelijken: "Ach, dat is niks. Ik had laatst..." Hou op! Het gaat niet om jou.
  • Oplossen: Tenzij ze specifiek om advies vragen, hou je oplossing in je zak. Het gaat om steun, niet om een fix.
  • Oordelen: "Had je maar niet..." Stil! Gewoon stil zijn.

Bonustip: Een kop thee (of een flinke borrel, afhankelijk van de persoon en situatie) kan ook wonderen doen. En chocola. Chocola lost bijna alles op. Bijna.

Wat moet je zeggen als iemand verdrietig is?

Het is... moeilijk. Wat zeg je?

  • Ik ben er. Niet veel meer dan dat soms. Gewoon... er zijn.
  • Hulp aanbieden. Echt aanbieden. "Ik doe je boodschappen", niet "laat maar weten als". Moet echt iets doen. Niet iets zeggen.
  • "Vraag me wat je nodig hebt." Misschien helpt het. Misschien niet. Soms weten ze het niet eens zelf.
  • Rouwen duurt... hoe lang het duurt. Geen oordeel. Geen "je moet nu verder". Haat dat.
  • Boosheid is oké. Verdriet is oké. Alles is oké. Vooral is alles oké. Alles is ok.

Mijn tante... toen. Niemand wist wat te zeggen. Ik ook niet. Ik zat er gewoon. Is dat genoeg? Het moet genoeg zijn.

Wat zeg je tegen iemand om te troosten?

Wat zeg je tegen iemand om te troosten?

  • Wat fijn je te zien! Gewoon, basic. Werkt altijd. Of niet? Soms voelt het zo oppervlakkig.

  • Ik vind het heel erg en ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik wil wel graag bij je zijn. Eerlijk duurt het langst. Als je echt niks weet. Angstaanjagend, maar authentiek. Toch?

  • Ik haat dit soort situaties. Wat zeg je nou eigenlijk? Is er wel iets goeds te zeggen? Misschien gewoon aanwezig zijn al genoeg is. Lastig.

  • En dan ben ik bang dat ik het verkeerde zeg. Ken je dat? Dat je achteraf denkt: oeps.

    • Maar ja, wat is dan het goede?
    • Misschien moet je gewoon luisteren... of een kop thee zetten.
    • Gewoon er zijn, dat is denk ik het belangrijkste. Simpel.
  • Oh! Ik las ergens iets over troost-eten... Maar dat is misschien niet zo'n goed idee als iemand echt ziek is. Chocolade dan maar? Nee wacht, dat is ook weer zo cliché. Help!

  • Ik heb dit jaar zelf iemand verloren. Het enige wat echt hielp, was weten dat ik niet alleen was. Dus, dat.