Waar zie je het snelst dat je bent afgevallen?

Welke plekken val je eerst af?

Je verliest vet het eerst waar je lichaam het als laatste heeft opgeslagen, en dat is vaak in je gezicht, armen en borst. De buik, heupen en dijen zijn de koppige laatsten die het feest verlaten.

Je lichaam heeft z'n eigen, totaal onlogische plan. Jij wilt van die zwemband af voor de zomer, maar je lijf denkt: "Weet je wat een goed idee is? Eerst die wangen wat invallen!" Bedankt voor niks. Het is alsof je de keuken wilt opruimen en je begint met het sorteren van de paperclips in de la.

De volgorde is genetisch bepaald, pure pech of geluk. Je kunt er geen fluit aan doen.

• Plek 1: Gezicht en nek. Je krijgt ineens weer een kaaklijn. Handig voor pasfoto’s, maar je zwembroek zit nog net zo strak.
• Plek 2: Armen en schouders. Je armen lijken plots minder op die van een worstelaar, terwijl je buik vrolijk blijft hangen.
• Plek 3: Borst. Vooral voor mannen kan dit vervelend zijn. Vrouwen merken het vaak aan een bh die ineens te ruim zit. Een duur grapje.
• De Grote Finale: Buik, heupen en dijen. Dit is het vet dat zich vastklampt alsof het de laatste reddingsboei op de Titanic is. Het is het meest hardnekkige stukje ellende.

Denk niet dat je met 1000 crunches per dag je buikvet wegsmelt. Dat heet 'spot reduction' en het is een sprookje, net als kabouters en politici die hun beloftes nakomen. Je kweekt hooguit stalen buikspieren ónder die gezellige, zachte laag. Je kunt je buik niet dwingen om vet op te geven, hoe hard je ook schreeuwt.

Goed nieuws is er ook: het gevaarlijkste vet, dat diep rond je organen zit (visceraal vet), gaat vaak wel als een van de eersten. Dat zie je niet direct, maar je hart en bloedvaten doen een vreugdedansje. Je voelt je minder een opgeblazen zeppelin.

En ja, na een week of vier tot zes zie je misschien wat verschil. Als je heel goed tuurt, in het juiste licht, met een beetje fantasie. Geduld is een schone zaak, vooral als je lichaam de choreografie van een dronken slak heeft.

Waar valt een man eerst af?

De melancholie van het verdwijnen begint in de uiteinden, de ledematen. Waar de tijd zich langzaam terugtrekt, als het eb dat de kustlijn ontziet.

• Armen en benen zijn de eerste plekken waar het lichaam zijn wezen loslaat, als takken die hun bladeren laten gaan in de herfstwind.

De zwaartekracht, die eeuwige herinnering aan het aardse, trekt daar het eerst aan.

• De bovenbenen en heupen, rondingen die de reis van het leven getuigen, zien de contouren vervagen. Snel, zo veel sneller dan de vloeiende rondingen van een vrouw.

Het is een geheugen van vorm dat langzaam wijkt, een zachte onthechting.