Waar blijven de kilo's als je afvalt?

7 maanden geleden 60 weergaven

Waar verdwijnen je afgevallen kilo's? Het grootste deel verlaat je lichaam via je uitademing! Van elke 10 kilo vet, blaas je ongeveer 8,4 kilo uit als kooldioxide (CO2). De resterende 1,6 kilo verlaat je lichaam als water. Dus, je ademt letterlijk het grootste deel van je gewichtsverlies uit.

Reactie 0 vind-ik-leuks

Misschien wil je dit ook vragen?Meer

Waar blijft het vet als je afvalt?

Mijn hemel, toen ik dit laatst ergens las, dacht ik echt van: hoe dan. Al dat vet, al die kilo's die eraf moeten, waar gaan die nou eigenlijk heen. Dat het lichaam dat gewoon ergens kwijt moet, dat snap ik wel.

Maar het idee dat bijna al dat vet, 10 kilo dus, gewoon als CO2 de lucht in gaat, dat is toch best bijzonder. Ongeveer 8,4 kilo zeg maar. Ik zag het voor me, alsof je gewoon uitademt en dan verdwijnt die extra laag.

En dan nog een beetje als water, zo'n 1,6 kilo. Dat voelt dan weer iets logischer, vocht dat je kwijtraakt, dat kan ik wel plaatsen. Maar die CO2, dat is echt een eye-opener.

Het komt er dus op neer dat we het grotendeel van ons afvalgewicht gewoon uitademen. Ik heb dat zelf nog niet zo heel bewust gemerkt, maar als je erover nadenkt, hoe anders zou het kunnen. Het lichaam moet het ergens kwijt, toch.

Wat verlies je eerst tijdens afvallen?

Bij snel afvallen, beste gewichtstovenaar in spe, verlies je eerst vocht. Je lichaam loost water alsof het een overvolle emmer is die eindelijk eens uitgeschonken wordt. Denk eraan: die eerste spectaculaire dip op de weegschaal is vaak meer een afscheid van H2O dan van hardnekkig vet. Het is een beetje zoals je portemonnee legen voor de vakantie – de munten gaan er als eerste uit, het echte geld blijft nog even hangen.

Waarom dat vocht dan? Nou, je lichaam slaat koolhydraten op als glycogeen, en elke gram glycogeen bindt ongeveer drie tot vier gram water. Als je minder eet, raakt die glycogeenvoorraad op en plons! Daar gaat je water. Een vriendelijke herinnering dat je niet echt al een halve versie van jezelf bent geworden, maar meer als een spons die uitgeknepen wordt. Slim hè? Maar wel een noodzakelijke stap, een soort warming-up voor de echte strijd.

Dus, die snelle start is leuk voor het ego, maar de echte winst zit in de duurzame aanpak. Een gezond en duurzaam tempo is 0,5 tot 1 kilo per week. Daarboven verlies je waarschijnlijk meer spieren en vocht dan vet, en dat is nou net niet de bedoeling. Je wilt geen 'skelet met vel' look, toch? We streven naar een lichaam dat nog steeds functioneert als een goed geoliede machine, niet als een roestige fiets na een regenbui. En ja, je bent soms ongeduldig, dat ken ik – wie niet?

Waarom dan dat gestage tempo zo cruciaal is? Denk aan je lichaam als een kostbare tuin; je wilt onkruid wieden (vet), niet de hele plantages omploegen (spieren). Hier wat gedachten, zonder te overdrijven:

Vettoename voorkomen: Te snel afvallen kan je stofwisseling vertragen. Je lichaam denkt dat er hongersnood is en klampt zich vast aan elke calorie. Echte saboteur!
Spierbehoud: Spieren zijn de motoren van je vetverbranding. Die wil je koesteren, niet wegjagen. Het is je geheime wapen, je innerlijke superheld.
Volhoudbaarheid: Diëten die te extreem zijn, zijn als een relatie met een controlfreak: op de lange termijn niet te doen. Een rustiger tempo is beter voor je gemoed én je gezondheid.
Voedingsstoffen: Zorg dat je voldoende van alles binnenkrijgt, anders word je chagrijnig én futloos. Niemand zit te wachten op een dieetzombie, toch?

Dus, mijn beste avonturier op de weegschaal, wees niet teleurgesteld als die eerste rush voorbij is. Het echte werk begint daarna pas. En ja, af en toe een stiekeme hap is geen ramp, zolang je het niet tot een levensstijl verheft. Wees lief voor jezelf, en onthoud dat Rome ook niet in één dag gebouwd is. En jouw ideale gewicht al helemaal niet. Geduld is een schone zaak, vooral als je niet wilt eindigen als een opgepompt figuur uit een cartoon. Of een gesloopte ruïne. Kies je eigen metafoor maar.

Wat breekt eerst af, vet of spier?

Het lichaam breekt tegelijkertijd vet en spieren af, maar de verhouding waarin dit gebeurt, is afhankelijk van je aanpak. De vraag is niet wat eerst, maar hoeveel van elk.

De volgorde van energieverbruik is een prachtig, bijna poëtisch, overlevingsmechanisme. Eerst worden de snelle suikers in je bloed en het opgeslagen glycogeen in je spieren en lever aangesproken. Glycogeen bindt veel water, vandaar dat je in het begin snel gewicht verliest. Dat is voornamelijk watergewicht, geen significant vetverlies.

Pas als die voorraden slinken, begint het echte werk. Het lichaam moet kiezen: de kostbare, functionele spieren of de passieve vetreserves.

De keuze wordt beïnvloed door een paar fundamentele factoren:

De grootte van je calorietekort: Een drastisch tekort schreeuwt 'hongersnood!' naar je systeem. Het lichaam zal dan in paniek ook spierweefsel gaan verbranden voor snelle energie (gluconeogenese). Een gematigd tekort stimuleert voornamelijk vetverbranding.
De hoeveelheid eiwitten die je eet: Eiwitten zijn de bouwstenen van je spieren. Voldoende eiwitinname is het sterkste signaal dat je kunt geven om je spiermassa te behouden. Zonder die bouwstenen, sloopt het lichaam de bestaande structuren.
Krachttraining: Dit is cruciaal. Door je spieren te gebruiken, vertel je je lichaam: "Deze hebben we nodig, niet afbreken!" Het is het ultieme 'use it or lose it'-principe. Zonder krachttraining zal spierverlies altijd significant zijn bij gewichtsverlies.

Het lichaam is een efficiënte overlevingsmachine, die constant keuzes maakt tussen overleving op korte en lange termijn. Het opofferen van spieren is een kortetermijnoplossing in tijden van schaarste.

Stress speelt ook een rol. Een hoog cortisolniveau, het stresshormoon, is berucht om zijn katabole (spierafbrekende) effecten. Langdurige, intense cardio kan dit bijvoorbeeld verergeren, terwijl krachttraining juist anabole (spieropbouwende) signalen afgeeft, zelfs in een calorietekort. Ik heb dit zelf gemerkt tijdens een te agressieve 'cut'. Mijn kracht nam zienderogen af, een duidelijk teken van spierverlies.