Hoe zorg je voor een positieve sfeer?

Een positieve sfeer… Pfff, hoe leg je dat nou uit? Het is meer iets wat je voelt dan dat je het maakt, toch? Bij mij, in elk geval. Ik denk dat het begint met echt luisteren. Echt. Naar die kinderen, naar hun verhalen, hun gemopper, hun kleine en grote drama’s. Laatst nog, zat kleine Sarah helemaal in de knoop met haar veter. Ik kon wel doorlopen, druk druk druk, maar ik ben even gebleven. En samen hebben we die veter getemd. Zo’n klein dingetje, maar je zag haar gezichtje helemaal opklaren.

Regels zijn natuurlijk belangrijk, tuurlijk. We hebben ze samen opgesteld in de klas, met z’n allen. Maar soms… soms moet je gewoon even flexibel zijn. Zoals die keer dat Tim zijn hamster was overleden. Dan ga je toch geen straf geven omdat hij zijn huiswerk niet af heeft? Kom op zeg. Soms is er meer aan de hand. En dan moet je er voor ze zijn.

Ik probeer zelf ook altijd positief te zijn. Want ja, je eigen energie, dat straal je uit, hè? Dat merk ik echt. Als ik vrolijk ben, zijn de kinderen het ook. Simpel. Maar ik ben ook maar een mens. Soms ben ik gewoon even chagrijnig. Gebeurt. Maar dan probeer ik daarna extra lief te zijn, extra knuffels te geven, extra geduldig te zijn. Weet je, het is net een dans. Twee stappen vooruit, soms eentje terug. Je zoekt steeds die balans.

Ik las laatst ergens dat kinderen in een positieve omgeving beter leren. Ik weet het getal niet meer precies, iets met 20% ofzo? Maar goed, dat soort cijfers… Ik geloof het wel. Ik zie het elke dag gebeuren. Als ze zich fijn voelen, dan bloeien ze op. Punt. Het is hard werken, zo’n positieve sfeer creëren, maar het is het zo waard. Echt. Het geeft mij ook energie. En dat is misschien wel het belangrijkste. Want als ik energie heb, dan kan ik er weer voor hen zijn. Het is een soort… cirkel, denk ik. Een mooie cirkel.