Hoe vaak vervangt een snackbar frituurvet?

Hoe vaak verwisselen ze dat frituurvet eigenlijk in die snackbar om de hoek? Jeetje, dat vraag ik me weleens af. Lekker eten is één ding, maar veilig? Dat is toch minstens even belangrijk, of niet soms? Vijf tot zeven keer hetzelfde vet gebruiken… Ik las dat ergens, en toen dacht ik echt: wauw. Zeven keer! Dat is toch… veel? Ik herinner me nog die keer dat ik bij die nieuwe friettent zat, en mijn patat smaakte raar, zo… muffig. Net alsof het vet al een heel leven had geleefd. Misschien was het gewoon oud vet, wie weet? Ik voelde me er toen niet prettig bij, echt niet. En dan denk je gelijk aan al die verhalen over die nare stoffen die ontstaan in oud frituurvet. Bah!

Ik vind vijf tot zeven keer echt teveel. Ik zou zelf – als ik een snackbar had – veel vaker vers vet gebruiken. Het kost misschien iets meer, maar jeetje, wat maakt het dan uit? Een paar cent extra voor verse, knapperige patat zonder dat vieze bijsmaakje? Dat is toch een investering waard? Mijn oma maakte vroeger altijd alles zelf, alles vers, en die patat… die was onovertroffen. Je proefde de kwaliteit, weet je?

Ik zou zeggen, liever iets meer betalen en zeker weten dat mijn patat niet in een bad van wekenoud vet gezwommen heeft. Want eerlijk gezegd, dat idee alleen al… dat is toch geen prettig gevoel? Een paar euro extra voor een gerust hart? Dat vind ik toch het allerbelangrijkste!