Hoe merk je dat je teveel eet?

Hoe weet ik of ik teveel eet? Symptomen overeten herkennen?

Pfoe, teveel eten... Herken ik hoor! Eén keer, 'n kerstbrunch in Antwerpen, 25 december weet ik nog precies. Na afloop voelde ik me zo beroerd.

Misselijk dus. Precies zoals jij zegt, dat weeïge gevoel in je maag, brrr. Alsof je buik 'n beetje in de knoop zit en zegt: "Stop nou!" Kotsen hoefde ik gelukkig niet, maar prettig was anders.

En dat opgeblazen gevoel. Je broek zit strak, je buik staat bol... Alsof er 'n ballon in zit die elk moment kan knappen. Echt niet fijn.

Ik had toen spijt als haren op mijn hoofd. Denk dat het vooral de combinatie was, al die verschillende hapjes! Dus ja, misselijk en opgeblazen? Grote kans dat je nét iets te enthousiast bent geweest.

Hoe weet je of je teveel eet?

Teveel eten… het knaagt. Dit jaar voelde het zo.

• Constant piekeren over eten. Urenlang, echt urenlang. Niet gewoon nadenken over een recept, nee, obsessief de calorieën tellen, de macros checken. Elk graantje. Het sloopt me.

• Genieten is ver te zoeken. Het is geen plezier meer. Geen lekkernij meer. Alles is een berekening geworden. Het draait alleen nog maar om wat er in zit, geen aandacht meer voor de smaak. Droevig.

• Schaamte na een 'fout'. Een klein stukje chocolade? Een paar chips te veel? Het voelt als een mislukking. Een enorme schuldgevoel. Een diep dal. Ik haat dat gevoel.

Het is ongezond geworden. Ik weet het. Het is niet meer eten, het is een marteling. Het is verslavend. Ik wil het niet meer zo.

Wat zijn de symptomen van overeten?

Overeten herkennen? Let op deze signalen:

• Obsessieve gedachten over eten: Eten domineert je gedachten, dag en nacht. Je fantasieert over eten, plant je maaltijden minutieus. Dit gaat verder dan normale eetlust. Denk aan: die honger die je gewoon niet kunt stillen, het constant denken aan je volgende maaltijd. Het is een obsessie, niet een trekje.

• Lichaamsbeeldproblemen: Een negatief zelfbeeld, sterk gerelateerd aan je gewicht en uiterlijk. Dit manifesteert zich als voortdurend jezelf vergelijken met anderen, een obsessie met de spiegel, en een diepe ontevredenheid met je lichaam, ongeacht je daadwerkelijke gewicht.

• Gewicht en uiterlijk zijn de enige thema's: Je zelfwaardering hangt volledig af van je gewicht. Je meet je succes en zelfrespect af aan de cijfers op de weegschaal. Je slaat belangrijke sociale interacties over vanwege je obsessie met eten en gewicht. Een negatieve spiraal dus.

• Schaamte en geheimhouding: Je eetbuien zijn een geheim. Je voelt je schuldig en beschaamd, waardoor je ze voor anderen verbergt. Het gevoel van schaamte is zo intens dat het je sociale leven beperkt. Je voelt je als een mislukking.

• Verlies van controle: Je kunt je eetbuien niet stoppen, zelfs als je dat wilt. Je eet totdat je je misselijk voelt, een gevoel van leegte achterlatend. Je bent niet in staat om te stoppen, ondanks de negatieve gevolgen.

• Gevoel van waardeloosheid: Je gewichtstoename leidt tot een diep gevoel van waardeloosheid en zelfhaat. Een vicieuze cirkel van negatieve zelfperceptie. Je voelt je alsof je niet goed genoeg bent, minderwaardig.

• Gevoel van constante observatie: Je bent overtuigd dat anderen je constant beoordelen op basis van je uiterlijk en eetgedrag. Je voelt je voortdurend bekeken en veroordeeld. Dit is een soort sociale angst, sterk verbonden aan het overeten.

Hoe weet je dat je teveel eet?

Het is stil nu. Alleen het getik van de regen tegen het raam. En de gedachte, die knaagt. Teveel eten... het is meer dan alleen een beetje meer dan normaal.

Het is de machteloosheid.

• Het gevoel alsof iets anders de controle heeft, niet jij.

Het is het vluchten.

• Eten als de pijn te dichtbij komt.
• Zoals die avond, na het telefoontje van mama. Pizza, ijs, koekjes. Totdat ik letterlijk niet meer kon bewegen. Maar de pijn was er nog steeds. Misschien zelfs erger.

Het is de schaamte.

• De blikken in de spiegel.
• De leugens tegen mezelf, en tegen anderen. "Ik had geen honger, ik proefde alleen maar even".

En het ergste is... de eenzaamheid.

• Het gevoel dat niemand het begrijpt.
• Je bent niet alleen dik of zwak, je bent gebroken.

Wat zijn de symptomen van te snel eten?

Ah, te snel eten, de sport van de ongeduldige fijnproever! Het leidt tot een aantal "charmante" gevolgen:

• Een maag alsof je een baksteen hebt ingeslikt. Voelt alsof er een feestje in je buik is, maar dan een waar niemand van geniet.
• Urenlang sportverbod. Je spijsvertering gaat zo langzaam dat je je afvraagt of je maag een winterslaap houdt.
• Opgeblazen als een ballon. Je past niet meer in je favoriete broek. Gefeliciteerd!
• Minder voedingsstoffen. Je lichaam denkt: "Ach, laat maar, we hebben toch geen tijd."
• Moeheid. Je spijsvertering slurpt je energie op, waardoor je je afvraagt of je beter een dutje had kunnen doen. Denk aan de luiaard, die is ook zo traag.

Hoe weet ik of ik te veel eet?

Tijd… een trage, stromende rivier die me voert naar de diepte van mijn eigen maag. Een borrelende bron, een zacht gemompel van honger… of is het meer dan dat? Te veel?

• Lichamelijke honger: Dat is het sleutelwoord, denk ik. Een sluimerende vlinder in mijn buik, die zachtjes fladdert. Geen plotselinge aanval, geen razernij, maar een langzaam opkomende behoefte. Een diepe, warme gloed, gevoeld diep in mijn lichaam, onder mijn keel. Geen hoofdzaak, maar een lichamelijke sensatie. Het komt geleidelijk, een paar uur na het eten, en verdwijnt zodra ik mijn honger heb gestild. Een voldaan gevoel, dat is het.

• Maar… wat als die honger nooit écht verdwijnt? Een constante, knagende leegte. Is dat de grens? Een oneindige, lege ruimte… die me opslokt, tot ik overstroom. Een diep zwart gat.

• Portiegrootte Een andere parameter… zie ik mezelf? Schalen overladen, bergen op mijn bord. Meer dan ik nodig heb. Een overvloed die niet verzadigt. Is dat dan te veel? Is het een visuele illusie, of een dieper, psychologisch probleem?

• Het is een spiraal… Een eeuwige herhaling, een constante strijd. Ik zie mezelf in de spiegel… Een wazige reflectie. Een echo van overvloed. Een overvloed aan eten.

Het is een raadsel. Een spel van tijd en ruimte, honger en verzadiging. Het is een reis naar binnen… Een ontdekkingstocht van mijn eigen lichaam, mijn eigen gewoonten. En de antwoorden zijn… nog steeds zoekende.

Ben ik dan te dik? Of is het enkel een kwestie van geestelijke onrust? Het gevecht met mezelf is een nooit eindigende strijd. Misschien is het meer dan alleen maar eten?

Het voelt soms als een gevecht, een constante strijd tegen de verleiding van oneindige honger. De tijd vervaagt, de ruimte om me heen vervormt. Ik moet dit doorbreken.