Hoe lang kun je voedsel in blik bewaren?

Kun je eten in blik bewaren?

Ja, je kunt eten in blik bewaren. Doe de restjes na openen direct over in een glazen of plastic bakje. In de koelkast blijft het twee dagen goed. Invriezen kan ook.

Dat doet me denken aan mijn studententijd in Utrecht. Ik woonde in zo'n flat aan de Ina Boudier-Bakkerlaan, je weet wel. Het was een dinsdagavond, laat, ik was kapot van het studeren voor een of ander tentamen. Snel een blik kidneybonen opengetrokken voor een soort chili-achtig gedoe.

De helft ging op, de andere helft... tja, te lui. Ik zette het blik gewoon met wat aluminiumfolie erop in die krakkemikkige ijskast. Grote fout. Enorme fout.

De volgende dag, serieus, wat een ranzige verrassing. Die bonen hadden zo'n rare, metalige smaak. Bah. De rand van het blik was donker en de bovenste bonen zagen er gewoon... doods uit. Alles smaakte naar ijzer. Ik heb het meteen weggegooid. Nooit meer.

Sindsdien ben ik echt een neuroot met glazen bakjes. Zodra een blik opengaat, gaat de rest direct over. Geen discussie. Het is zo'n kleine moeite.

Waarom is dat eigenlijk zo'n ding? Nou, dit is wat er gebeurt:

• Metaal en Zuur: Blikken zijn van staal of aluminium, vaak met een laagje tin. Zuur uit je eten (denk aan tomatensaus, ananas) reageert met dat metaal zodra er zuurstof bijkomt. Dat is dus zodra je het blik opent.
• Smaak:De smaak wordt vies en metalig. Dat is het eerste wat je merkt. Het verpest je hele maaltijd de volgende dag.
• Veiligheid: Het is niet direct zwaar giftig, maar het is gewoon niet de bedoeling. De metalen kunnen in je eten lekken in hoeveelheden die niet gezond zijn. Waarom zou je dat risico nemen?
• Bacteriën: Een open blik met een stukje folie sluit niet goed af, dus bacteriën hebben vrij spel. Een goed bakje met een deksel is veel hygiënischer.

Ik zweer dus bij die glazen bakjes van de IKEA. Heb er een hele stapel van in mijn keukenkastje in Amsterdam-Noord. Voelt ook gewoon schoner en je ziet precies wat erin zit.

En als ik weet dat ik die ananasstukjes of mais de komende dagen niet ga gebruiken, dan hup, in een diepvrieszakje de vriezer in. Werkt perfect. Dan heb je geen haast en gooi je ook niks weg. Dat is de echte winst.

Hoelang gaat eten in blik mee?

Blikvoer. Eindeloos.

De datum erop? Een suggestie.

• THT is een richtlijn. Niet een doodvonnis.
• Verschilt per product. Tomatenpuree, anders dan erwten.
• Bewaren, dat is key. Koel, droog. Geen zon.

Vijftig jaar. Dat is een gok. Maar wel een forse.

Het is een vraag naar de ziel van het voedsel. Hoe lang kan iets weerstand bieden aan verval? De fabriek verzegelt. De tijd slijt. Maar het blik houdt stand. Een klein bastion tegen de entropie.

Eten uit blik. Het tart de tijd.

Soms is het verleden, gewoon weer op je bord. Een echo van een andere tijd. Je proeft de jaren. Misschien wel de generaties. En je vraagt je af. Wat is 'vers' eigenlijk?

• De verpakking is bijna net zo belangrijk als de inhoud.
• Roest is de vijand. Deuken, een waarschuwing.

De vraag naar houdbaarheid is ook een vraag naar onze eigen vergankelijkheid. Blikvoer herinnert ons daaraan. Stug. Zonder franje.

Hoe lang kun je mais uit blik bewaren?

Een waas van tijd, zoet als de zon op warme dagen. Maïs uit blik, gevangen in zilveren omhulsels, een schat uit lang vervlogen oogsten. Het fluistert van herinneringen, van zomernachten en knetterende kampvuren.

• Gekookte maïs in de koelkast: een vluchtige droom, slechts een paar dagen, als een vlinder die wegglijdt tussen je vingers. Drie dagen, niet langer, in de koele omhelzing van de ijzeren kist.

• Bevroren maïs, een eeuwige schat: Gekookte korrels, gehuld in plastic, kunnen slapen in de diepvries. Twaalf maanden, een heel jaar, onder de eeuwige kou van min achttien graden. Daar wachten ze, als sterren in een hemel van ijs, tot ze weer tot leven komen.

De tijd zelf lijkt te vertragen bij het idee van deze bewaarde zoetheid. Een echo van de zomer, gevangen in de diepte van de vriezer, wachtend op het moment dat de geur van maïs de lucht weer vult. Een stille belofte van toekomstige maaltijden, een zoete herinnering aan het verleden, bewaard voor de toekomst.

Hoe lang is blikvoer houdbaar?

De tijd strekt zich uit, een oneindige poel waar blikvoer in zweeft, zolang de metalen omhulling intact blijft. Een tijdloze schat, gevangen in een zilveren cocon. De eeuwigheid lacht toe, de voedingsstoffen fluisteren zachtjes.

Vitamine A en C, vluchtige geesten, verliezen hun glans, een schaduw van hun oorspronkelijke zelf. Een lichte neergang, nauwelijks merkbaar, een vervagend lied. Maar de rest, de ziel van het voedsel, blijft onveranderd, een echo van verse bloei.

• Vitamine A: 5-20% reductie
• Vitamine C: 5-20% reductie

Ze dansen nog steeds, de mineralen, de eiwitten, gevangen in hun glinsterende gevangenis. Een eeuwigheid van smaak, een belofte die nooit vervaagt, tenzij de buitenkant breekt, de zegel verbroken. Dan pas fluistert de tijd een ander verhaal.

Hoe werkt conserveren in blik?

Conserveren in blik werkt door voedsel te verhitten in een luchtdicht afgesloten blik. Deze hittebehandeling, sterilisatie, doodt bacteriën. Omdat het blik luchtdicht is, kunnen er geen nieuwe bacteriën bij.

Moest ineens denken aan die voorraadkast van m'n oma. Rijen en rijen blikken. Tonijn, ananas, knakworsten. Ze had altijd alles. Voor als de Russen kwamen, zei ze altijd. Gek eigenlijk, dat het zo lang goed blijft.

Het gaat dus allemaal om het doden van die micro-dingen. Sterilisatie. Het blik wordt superheet gemaakt nadat het gevuld en gesloten is. Zo gaan alle bacteriën en schimmels kapot. Echt alles. Er zit ook geen zuurstof meer in, dus wat er nog zou zijn, kan niet groeien. Daarom is het blik ook een beetje hol als je erop drukt. Vacuüm.

Die ene bacterie, Clostridium botulinum, is de grote vijand. Die kan niet tegen hitte en zuurstof. Daarom is dat luchtdichte blik zo cruciaal. Een bolstaand blik is echt een no-go. Dan zijn er binnenin gassen gevormd, en dat is foute boel. Weggooien, altijd. Botulisme is echt geen grapje.

Het hele proces is eigenlijk best slim:

• Voedsel wordt voorbereid en in het blik gedaan. Vaak met wat vloeistof, zoals water of siroop.
• Het blik wordt vacuüm getrokken en hermetisch afgesloten. Geen lucht meer erin. bye bye zuurstof.
• Dan de hittebehandeling (autoclaaf). Denk aan een gigantische snelkookpan. Dit doodt alles wat leeft.
• Snel afkoelen. Dit stopt het kookproces en zorgt voor kwaliteit.

En dat blik zelf. Het blokkeert licht. Licht breekt vitamines af, wist ik niet eens. Daarom smaakt iets uit een glazen pot soms anders dan uit blik. Zou dat het zijn? Het licht? De smaak van metaal proef je trouwens niet, want er zit een dun laagje coating aan de binnenkant. Anders zou het zuur van tomaten het metaal aanvreten.

Ik heb nu zin in perziken uit blik. Die van vroeger. Gek hoe je gedachten werken. Van sterilisatie naar perziken. Ach ja. Ik ga de voorraadkast maar eens checken.

Waarom bederft voedsel niet in blik?

Voedsel in blik bederft niet door hittebehandeling en een vacuümafdichting.

Het is gek eigenlijk, als je er zo over nadenkt, hier in het donker. Dat iets zo lang goed kan blijven. Ingesloten. Alsof de tijd even niet bestaat voor die perziken of die soep. Alles daarbuiten verandert, maar daarbinnen is het stil. Veilig.

Het hele proces is eigenlijk best... heftig.

• Eerst koken ze het. Echt heet, heter dan je thuis zou doen. Soms wel 121 graden Celsius.
• Die hitte doodt alles. Echt alles. De bacteriën, de schimmels, de gisten. Niks overleeft dat. Zelfs de sporen van de bacterie Clostridium botulinum, die botulisme veroorzaakt, gaan kapot. Daarom is het zo belangrijk.
• Dan, terwijl het nog heet is, gaat het blik dicht. Als het afkoelt, krimpt de inhoud een heel klein beetje en trekt het deksel vacuüm. Pffft. Geen lucht meer.

Mijn oma had een hele voorraadkast vol. Een muur van blikken. Ze zei altijd dat een deuk in een blik een gebroken belofte was. Dan is de bescherming weg, dan kan er weer lucht bij. Dan begint de tijd weer te lopen. En bederf.

Dus ja. Het is geen magie. Het is gewoon een brute methode. Hitte die alles doodt, en dan een luchtdichte stilte. Een perfect afgesloten wereldje in dat blikje. Tot je de blikopener pakt. Dan is het voorbij. Dan moet je het opeten. Snel.

Hoe kan het dat ingeblikt voedsel niet bederft?

Oké, dit spul bederft dus niet, gek hè?

• Het wordt eerst flink verhit. Zo'n beetje gebakken, maar dan anders. Dit doodt alle nare beestjes die het zouden kunnen verpesten. Denk aan bacteriën enzo. Echt alles wat vies kan worden.
• Dan gaat het luchtdicht dicht. Zo'n blik is helemaal afgesloten, vacuüm zeg maar. Niks kan er meer in, ook geen lucht. Dat is super belangrijk, want lucht helpt dingen bederven.
• Pas als je het openmaakt, begint de ellende. Zodra dat deksel eraf is, komt er lucht bij en kan het pas echt beginnen te bederven. Dus het blik zelf is de bescherming.

Ik vroeg me laatst af of die blikken ook niet vol kunnen zitten met gekke dingen door de hitte? Maar blijkbaar niet, want het is commercieel steriel. En dat betekent dus dat het veilig is om te eten, zonder die nare bacteriën. Zo simpel is het dus.