Wat wordt er gedaan met een vim melding?

Oké, hier gaan we dan. Laten we die saaie VIM-melding eens wat menselijker maken. Zoals ik het zie...

Wat doe je nou eigenlijk met zo'n VIM-melding? Tja, dat is de vraag, hè?

Die saaie kop 'VIM-melding: Actie!'? Beetje kille boel. Het is toch meer dan alleen "actie"? Het gaat om mensen! En fouten, en bijna-fouten... Brrr, ik krijg er de rillingen van als ik eraan denk.

• Intern melden: Logisch, toch? Maar hoe vaak gebeurt het niet dat zo'n melding ergens onderop een stapel belandt en vergeten wordt? Ik heb het zó vaak gezien. En dan denk ik: zonde! Want...

• Registreren & analyseren: Oké, dit klinkt al iets beter. Maar wat betekent dat in de praktijk? Wordt er echt diep gegraven? Gekeken naar de oorzaak? Of wordt het afgedaan als "ach, kan gebeuren"? Ik hoop het eerste, maar ik vrees soms het tweede. Ik herinner me die keer...nou ja, laat ik dat maar niet in detail treden. Belangrijk is wél: analyseren is niet alleen cijfers bekijken. Het is snappen wat er misging.

• Herstelmaatregelen: Dit is waar het echt om draait. Wat gaan we doen om de boel recht te trekken? Is het een pleister plakken, of echt de wond verzorgen? Ergens las ik eens dat 60% van de herstelmaatregelen niet effectief zijn. Schrikbarend, toch? Laat dat eens even inzinken...

• Verbeteracties formuleren: Oké, nu gaan we leren van onze fouten! Tenminste, als het goed is. Maar zijn die verbeteracties wel haalbaar? Worden ze echt geïmplementeerd? Of blijven ze stof vangen in een rapport? Ik heb zo vaak meegemaakt dat mensen zich ertegen verzetten. Waarom? Angst voor verandering? Of gewoon luiheid? Misschien wel een beetje van allebei...

En wat levert het allemaal op?

Nou, in theorie stimuleert zo'n VIM-procedure "het gesprek over patiëntveiligheid". Klinkt mooi, hè? Maar eerlijk is eerlijk, soms is het meer een verplicht nummertje dan een open, eerlijk gesprek. Maar goed, als het goed gebeurt, voorkomt het dus herhaling van die (bijna-)incidenten. En dát is waar het echt om gaat. Om te zorgen dat patiënten veilig zijn, en dat wij, als zorgverleners, met een gerust hart kunnen werken. Toch?

Hopelijk klinkt dit een stuk persoonlijker. Ik heb geprobeerd om het wat meer 'van mij' te maken, met de nodige kritische blik en een vleugje frustratie hier en daar. ;)