Wat moet je niet doen op internet?

Wat mag wel en wat mag niet op internet?

Oké.

Wat mag wel:

• Informatie die geen privacy schendt.
• Bedrijfspresentaties, zonder persoonlijke data.
• Eigen meningen, binnen de wet.

Wat mag niet:

• Persoonsgegevens zomaar online zetten. Punt.
• Foto's zonder toestemming. Zelfs niet van een afstand.
• Laster en smaad. Kost je duur.

Toestemming data:

• Bedrijven: Toestemming nodig. Altijd. Voor alles.
• Cookies: Een balkje. Je kent het.
• Geen toestemming? Geen data. Zo simpel is het.

Data is macht. Misbruik kost macht.

Wat mag je niet op internet plaatsen?

Het is laat. De stilte drukt zwaar. Wat mag je niet online zetten?

• Privégegevens: Mijn adres, telefoonnummer, geboortedatum... alles wat iemand kan gebruiken om me op te sporen. Ik heb daar al spijt van gehad. Een paar keer.

• Foto's van anderen: Zelfs als ze lachen. Zelfs als ze het 'leuk' vinden. Je weet nooit wat de gevolgen zijn. Het is hun recht om te beslissen wat er online van ze te zien is.

• Gevoelige informatie: Bankgegevens, wachtwoorden, alles wat iemand kan gebruiken om me te beroven. Dat is meer dan dom. Het is gevaarlijk.

En wat kan je beter laten?

• Illegale downloads: Muziek, films, series… Ik weet dat het makkelijk is, maar het is niet eerlijk. Het is stelen. En ja, ik heb het gedaan.

• Anoniem online pesten: Het lijkt misschien onschuldig, maar het kan levens breken. Ik heb gezien wat het aanricht. Het is walgelijk.

• Streaming van illegale bronnen: Ik heb wel eens een film gekeken via een rare site. Slechte kwaliteit, vreselijke advertenties… het voelde vies. Het is gewoon niet waard.

Het knaagt aan me, die momenten dat ik de regels overtrad. Het gevoel van schaamte... het is een zware last.

Wat moet je niet op social media zetten?

Die vraag… het houdt me vannacht wakker. Wat mag je níet op die sociale media plaatsen? Het voelt als een donkere, eindeloze lijst.

• Persoonlijke gegevens. Mijn adres, mijn telefoonnummer… dat is het eerste wat ik me realiseer. Waarom zou ik dat delen? Het is zo kwetsbaar, zo open. Ik heb laatst nog een bericht gezien van iemand die een inbraak had, nadat ze hun vakantieadres had gepost.

• Reisplannen. Die idiote foto van het vliegticket, direct voor vertrek. Ik heb dat zelf ook wel eens gedaan. Dom, dom, dom. Een open uitnodiging voor inbrekers. Mijn huis staat dan immers leeg.

• Locatiegegevens. Die automatische geotagging… ik schakel het nu altijd uit. Waarom zou ik aan iedereen laten zien waar ik ben? Het voelt alsof je jezelf blootgeeft aan de hele wereld. Het is een soort onveilig gevoel, alsof je in het zicht bent.

• Dure aankopen. Het voelt zo… opzichtig. Waarom zou je pronken met je rijkdom? Het is gewoon onnodig risico. Je lokt jaloerse mensen en dieven aan.

• Kinderfoto's. Dat is wel heel lastig. Ik vind het heerlijk om foto's van mijn nichtje te plaatsen, maar je weet gewoon niet wie er allemaal meekijken. Dat blijft een worsteling. Het is kwetsbaar.

• Klagen over je werk. Zo stom. Je verbrandt bruggen, dat is het. Waarom je werkgevers belachelijk maken op een publiek platform? Het is riskant, professioneel gezien. Je moet je gewoon schamen.

• Financiële gegevens. Bankrekeningnummers, creditcardinformatie… echt, dat is volkomen krankzinnig. Waarom zou je dat risico nemen? Er zijn zo veel oplichters.

• Gegevens over familie en vrienden. Je beschermt niet alleen jezelf, maar ook de mensen om je heen. Het is een kwestie van verantwoordelijkheid. Dat besef ik nu pas echt. Hun privacy telt ook.

Het is allemaal zo… eenvoudig. En toch zo moeilijk om te onthouden. Zoals een sluimerende angst, die 's nachts opkomt.

Welke persoonlijke informatie mag u niet online delen?

Het is laat. Ik staar naar het scherm. Wat je niet moet delen online... het is eigenlijk alles wat je bent.

• Adres. Natuurlijk. Alsof je een neonbord boven je huis wilt hangen voor... iedereen.
• Telefoonnummer. Spam genoeg. Moet dat erger?
• Namen van familieleden. Laat ze met rust. Echt.
• Auto informatie. Ik heb geen nieuwe auto. Ik ga het niet delen.
• Wachtwoorden. Duh. Maar mensen doen het toch. Waarom?
• Werkgeschiedenis. Mijn CV is openbaar genoeg. Meer hoeft niet.
• Kredietstatus. Niemands zaken. Behalve de bank. Die weten het al.
• Burgerservicenummers. Identiteitsdiefstal is geen grap.
• Geboortedatum. Voor de zekerheid. Hoewel Facebook het al weet.
• Schoolnamen. Oude scholen, nieuwe scholen... maakt niet uit.
• Paspoortgegevens. Ik heb een paspoort. Ver genoeg weg van het internet.
• Rijbewijsnummers. Ik rijd. Punt.
• Verzekeringspolisnummers. Saai, maar belangrijk.
• Leningnummers. Ik ben al blut genoeg, dank je.
• Creditcard-/betaalpasnummers. Helder. Pincodes ook. Logisch.

Het is een lange lijst. Een lijst van mijn leven. Mijn echte leven, dat niet online hoort.