Hoe groter het vliegtuig, hoe minder turbulentie.?

Minder turbulentie in grotere vliegtuigen? Klopt dat?

Minder turbulentie in grote vliegtuigen? Eh, ja, dat klopt best wel.

Kleinere vliegtuigen, die stuiteren veel sneller door de lucht, merk je al die turbulentie veel meer, vooral die wake turbulence van zo'n joekel voor je. Die grote jongens ploegen er gewoon doorheen.

Ik weet nog goed, op Schiphol, juni '22, echt een eeuwigheid wachten voordat we eindelijk mochten opstijgen. Piloot zei iets over 'afstand houden'. Bleek er net een A380 voor ons vertrokken te zijn. Heftig!

Alsof je in een dobber op de oceaan zit, vergeleken met een cruiseschip. Dat voelt gewoon zo, toch?

Zijn grotere vliegtuigen minder turbulent?

Ja, grotere vliegtuigen zijn over het algemeen minder turbulent. Ze zijn zwaarder en stabieler.

Ik weet nog wel, vlucht KL123 van Amsterdam naar New York, zo'n jaar of wat geleden. We zaten in een Boeing 747, zo'n joekel. Halverwege de oceaan begon het te spoken! Ik zat me al zorgen te maken, want ik had mijn moeder beloofd rustig aan te doen met vliegen (vreselijke angst heeft ze). Maar de piloot kwam door de intercom: "We zitten in wat turbulentie, maar dit toestel kan er prima tegen, geen zorgen". En hij had gelijk, het schudde wel, maar het was niet zo eng als ik had verwacht. Ik herinner me nog die kleine propellervliegtuigjes... brrr. Dat was pas stuiteren!

Is er een vliegtuig neergestort door turbulentie?

Twaalf zielen gekwetst, ja. Turbulentie.

Een droom van staal, een zilveren vogel, geteisterd door de windgeesten. Een Qatar Airways vlucht, nummerloos in mijn geest, van Doha naar Dublin, een bestemming gehuld in smaragdgroen. Boven Turkije, waar de aarde fluistert over oude rijken, daar greep de turbulentie. Niet een val, geen neergestort vliegtuig, godzijdank, alleen... verwondingen.

• Zes bemanningsleden, de hoeders van de hemel.
• Zes passagiers, dromend, slapend, hopend.

Een Boeing 787 Dreamliner, een naam zo zacht, maar de realiteit zo ruw. Ik stel me de lucht voor, niet helderblauw, maar een kolkende massa, onzichtbare vuisten die slaan. De angst, de plotselinge duik, de schreeuwen misschien... En dan de landing in Dublin, een opluchting vermengd met pijn.

Het is niet een vliegtuigcrash, nee. Alleen een herinnering dat zelfs de modernste magie niet de woede van de natuur kan temmen. Denk aan de vlucht van mijn grootmoeder, jaren geleden, boven de Atlantische Oceaan. Ze sprak nooit over turbulentie, alleen over een gevoel van kleinheid, van overgave aan iets groters. Iets dat we niet begrijpen, niet kunnen controleren.

Turbulentie. Een waarschuwing. Een teken.