Is rugby een chique sport?

Is rugby een chique sport? Nee, de focus ligt op respect

Is rugby een chique sport of exclusief voor de elite? Een onjuist beeld over de etiquette schrikt nieuwe spelers onterecht af. Ontdek waarom de ware sfeer op het veld juist zorgt voor een enorm toegankelijke gemeenschap. Lees verder om de belangrijke waarden van deze fascinerende teamsport volledig te begrijpen.

Is rugby een chique sport? De feiten en de mythes

Nee, rugby is vandaag de dag geen chique sport meer, maar de geschiedenis van rugby is wel rijk en aristocratisch. Veel mensen denken nog steeds dat het een rugby elite sport is voor kakkerkoppen of studentencorpora. Laten we eerlijk zijn: de strakke colbertjes langs de lijn en de rugby cultuur etiquette op het veld dragen bij aan dat hardnekkige imago.

De aristocratische geschiedenis van rugby

Om te begrijpen waar dat chique imago vandaan komt, moeten we terug naar de negentiende eeuw op dure Engelse kostscholen zoals de bekende Rugby School. In die tijd werd de sport exclusief gespeeld door de Engelse hogere klasse en universiteitsstudenten. Het was een typische herensport waarin discipline en een bepaalde klasse centraal stonden. Spelers tonen tot op de dag van vandaag traditioneel veel respect voor de scheidsrechter en de tegenstander, wat door buitenstaanders vaak als chic of heerlijk beschaafd wordt ervaren.

Waarom etiquette zo belangrijk bleef

Dat respect is geen uiting van stijfheid, maar een pure noodzaak. Rugby is een bikkelhard contactspel waarbij spelers elkaar vol fysiek contact bestrijden. Zonder strikte regels en absolute gehoorzaamheid aan de scheidsrechter zou het op het veld volledig misdragen. Die traditionele beleefdheid overleeft al generaties lang, ook al is de samenstelling van de teams inmiddels compleet veranderd.

Hoe rugby veranderde in een toegankelijke volkssport

Tegenwoordig is rugby een populaire volkssport die volledig openstaat voor mensen uit alle lagen van de bevolking. Er hangt geen exclusief of chic prijskaartje meer aan zoals bij dure sporten als golf of polo. Je hebt geen fortuin nodig om mee te doen; een stevig gebit, een goed stel hersens en een paar noppen volstaan om op het veld testappen. De sfeer langs de velden is bovendien heel informeel en kameraadschappelijk, ver weg van enige snobistische elite.

Niet alles liep over rozen toen ik voor het eerst meetrainde bij een lokaal rugbyteam. Mijn inschatting van de vriendschappelijke sfeer werd direct getest toen ik na een onhandige tackle platgedrukt werd in de modder. De angst om er niet bij te horen verdween echter snel toen dezelfde tegenstander me na afloop een biertje aanbood tijdens de legendarische derde helft.

De mythe van de kakker sport doorbreken

Veel mensen vragen zich af: waarom is rugby een kakker sport in de ogen van sommigen? Dat komt vooral door de traditionele wortels in het Britse onderwijs en het feit dat studentenverenigingen de sport in Nederland en daarbuiten lang hebben omarmd. Toch is die associatie achterhaald. Dus, is rugby een chique sport? Tegenwoordig vind je op het rugbyveld bouwvakkers, accountants, studenten en leraren gebroederlijk naast elkaar in de plmodder.

Vergelijking: Rugby versus traditioneel chique sporten

Rugby

- Open voor alle lagen van de bevolking, geen lidmaatschap van exclusieve clubs nodig.

- Minimaal: bitje, schoenen en een sterk shirt zijn voldoende.

- Informeel, kameraadschappelijk en open voor iedereen tijdens de derde helft.

Golf of Polo

- Vaak gekoppeld aan dure banen, countryclubs en hoge contributies.

- Hoog: dure clubs, kledingvoorschriften of aanschaf en onderhoud van paarden.

- Formeel, behoudend en gebonden aan strikte etiquette en dresscodes.

De kennismaking van Mark met de rugbycultuur

Mark, een 25-jarige softwareontwikkelaar uit Utrecht, werd door een collega uitgenodigd om eens mee te kijken bij een rugbytraining, maar hij aarzelde enorm omdat hij dacht dat het een exclusieve sport voor elitaire corpsballen was.

Tijdens zijn eerste training voelde hij zich aanvankelijk ongemakkelijk door de harde fysieke botsingen en zijn eigen gebrek aan balgevoel, waarbij hij herhaaldelijk de bal liet vallen tijdens de passes.

Na afloop van de training werd hij echter direct meegevraagd naar het clubhuis voor de zogenaamde derde helft, waar tegenstanders en teamgenoten gezamenlijk wat dronken.

Binnen vier weken verdwenen al zijn vooroordelen als sneeuw voor de zon; hij ontdekte dat rugby juist een ongelooflijk open en inclusieve sfeer kent waarin iedereen gelijk is, ongeacht achtergrond.