Waarom duurt de beslissing van de IND zo lang?

Wat veroorzaakt de lange wachttijden bij beslissingen van de IND?

Nou, die IND hè, dat duurt soms écht lang, vind ik. Dat heb ik zelf ook wel gemerkt toen ik een paar jaar geleden dat gedoe had met mijn verblijfsvergunning. Ze sturen dan zo'n briefje dat het langer gaat duren, omdat ze "meer informatie nodig hebben". Wat dat dan precies is, dat zeggen ze dan weer niet.

En dan bedoel ik, dat extra onderzoek, wat houdt dat in. Ik was toen in 2019 in Amsterdam ermee bezig, het was geloof ik in de lente. Je zit dan gewoon te wachten, en je weet niet waar je aan toe bent. Die onzekerheid, dat is het ergste.

Soms, ja, dat is een beetje verwarrend, vraag ik me af of ze wel genoeg mensen hebben daar. Want als het zo druk is, waarom zetten ze er dan niet meer op? Ik heb wel eens gehoord dat ze dan opeens heel veel aanvragen tegelijk krijgen, en dan raken ze overspoeld.

Ik heb wel eens een keer dat ik naar het loket ging in Ter Apel, dat was een paar jaar terug, en toen stond er een hele rij. En de mensen achter de balie leken ook gestrest. Dat geeft toch wel het gevoel dat ze achter de feiten aanlopen, dat er teveel gevraagd wordt van die organisatie.

Het is gewoon frustrerend. Je probeert je leven op te bouwen, en dan zit je vast omdat er ergens een beslissing genomen moet worden, en dat duurt maar. Soms denk ik, hadden ze dat niet eerder kunnen regelen, dat er genoeg capaciteit is.

Ik weet niet precies hoe het werkt, maar ik heb wel het idee dat die extra informatie, of dat onderzoek, dat zijn dan van die dingen die ze gebruiken om die termijn te rekken. Als het zo simpel was, dan waren die wachttijden er toch niet, zou je denken.

En dan die kosten, dat is ook weer een heel ander verhaal, maar die tijd, die kost ook geld hoor, aan gemiste kansen en stress. Ik heb daar echt wel een paar maanden mee gezeten, en dat is niet niks.

Waarom duurt een asielaanvraag zo lang?

Waarom duurt een asielaanvraag zo lang? De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) is niet ingericht op het huidige hoge aantal asielaanvragen. Hoe lang duurt een asielprocedure gemiddeld? Op dit moment duurt een asielprocedure gemiddeld negen maanden tot een jaar.

Die IND, joh, die zit echt met de gebakken peren. Ze dachten waarschijnlijk dat asielaanvragen net als goede wijn waren: hoe langer het duurt, hoe beter het wordt. Helaas, hier geldt: hoe langer het duurt, hoe meer gedoe. Ze krijgen meer papierwerk over hun dak dan een postbode op Kerstavond, terwijl het personeel daar vast met één hand koffie drinkt. Het is een ambtenarenmarathon, maar zonder finishlijn, iedereen is al moe bij de start.

Het is gewoon een kwestie van mankracht, of eerder het gebrek eraan. Ze hebben blijkbaar net zoveel mensen aan het werk als ik sokken heb zonder gaten: veel te weinig en de helft is kwijt. De hele molen draait op slakkentempo omdat ze door de bomen het bos niet meer zien. En ze toveren niet zomaar een leger aan ambtenaren uit de hoge hoed. Mensen voeren liever blije cavia's dan papier afhandelen.

• De intake is al een feestje op zich. Denk aan een rijtje bij de supermarkt, eentje die nooit opschiet. Hier worden gegevens genoteerd, vingerafdrukken afgenomen – hopelijk niet door die ene stagiair met twee linkerhanden. Dit kan al weken, soms zelfs maanden, duren. Het is alsof je bij de kapper bent en ze je pas over een half jaar knippen.
• De rust en wachttijd. Jep, je leest het goed. Rust. Want wat doe je anders in de tussentijd dan wachten en hopen? Je krijgt dan een COA-opvangplek, vaak een soort grote slaapzaal waar je dagen slijt. Mijn neef zat daar vorig jaar ook, voor een project, en zei al: het is net de camping, maar dan zonder kampvuur en met veel bureaucratie. Hij heeft het overigens nooit afgemaakt daar.
• Het gehoor. Dit is het moment dat je eindelijk jouw verhaal mag doen. Maar niet zomaar even kletsen over het weer, nee. Dit is een serieuze ondervraging, soms over meerdere dagen verspreid. Ze willen alles weten. Alsof je je levensverhaal aan je nieuwsgierige tante vertelt, maar dan met een pen en papier.
• De beslissing. En dan maar wachten op die envelop. Dit is waar de stress zich opstapelt als mijn wasmand na twee weken. Wordt het ja, wordt het nee? De IND probeert binnen een paar maanden een knoop door te hakken, maar ach, de werkelijkheid is vaak een heel ander verhaal.

Die hele vertraging gooit een emmer modder over het integratieproces. Mensen zitten hier maar te verpieteren, kunnen geen kant op. Willen werken, meedoen, maar zonder officieel stempel gaat dat niet. Net als een auto gekocht, maar de sleutels liggen in Timboektoe. Zonde van de tijd en de mensen die hier iets willen opbouwen. Een regelrechte poppenkast soms, ik zeg het je. Dit is pas wachten, mijn buurvrouw stond korter in de rij voor een kroket.