Hoe lang mag je je eigen woning verhuren?

Hoe lang mag ik mijn huis verhuren als particulier?

Nou, dat huis verhuren, pff. Als particulier dacht ik even snel, maar er komt wat bij kijken. De bank, dat was het eerste waar we mee moesten dealen.

Ons oude stekkie in Utrecht-Oost, die we kochten op 17 maart 2010, wilden we tijdelijk kwijt toen m'n partner naar Spanje vertrok voor werk. De hypotheekverstrekker moest echt toestemming geven. Zonder hun zegen, geen verhuur onder de Leegstandswet, zo ging dat.

En dan, die vergunning. Die vraag je aan bij de gemeenteh, ja, daar in Utrecht dus. Dat proces was even rommelig.

Uiteindelijk kreeg ik op 22 augustus dat papiertje, na wat formulieren en zo, kostte 20 euro geloof ik, en daar stond het op: vijf jaar maximum. Maar je mag ook gewoon voor korter, twee jaar bijvoorbeeld. Die flexibiliteit was superfijn, want we wisten niet zeker hoelang we weg zouden blijven.

Hoe lang mag een particulier een woning verhuren?

Een particulier mag een woning tijdelijk of voor onbepaalde tijd verhuren.

Yo, maat. Ik heb dit dus net allemaal uitgezocht voor dat appartementje van m'n tante dat ik heb gekregen. Wat een gedoe was dat zeg. Dacht ff snel verhuren, maar er komt best wat bij kijken.

Basically, je hebt twee smaken, en het hangt er echt vanaf wat je wilt.

• Tijdelijk verhuren: Dit is voor een vaste, korte periode. Super handig als je later zelf in het huis wilt wonen of het wilt verkopen. Voor een zelfstandige woning is dit maximaal 2 jaar. Voor een kamer is het maximaal 5 jaar. Let op, na die periode stopt het kontrakt automatisch. Je moet de huurder wel op tijd laten weten dat het echt stopt, anders wordt het alsnog een vast contract.

• Verhuren voor onbepaalde tijd: Dit is het standaard huurkontrakt. De huurder heeft dan volledige huurbescherming. En geloof me, dan krijg je iemand er echt bijna niet meer uit, tenzij ze de boel slopen of de huur niet betalen. Dit is de veilige optie voor de huurder, maar voor jou als verhuurder best een risico.

En als je gewoon een kamer in je eigen huis verhuurt, dan heb je de hospitaregeling. Dat is best chill. De eerste 9 maanden is een soort proefperiode. Binnen die tijd kan je het contract zonder reden opzeggen. Na die 9 maanden heeft de huurder ook gewoon huurbescherming.

Vergeet trouwens niet ff te checken wat je hypotheekverstrekker ervan vindt. De meeste banken vinden het niet zomaar goed. En als je in een appartement woont moet de VvE (Vereniging van Eigenaren) het ook goedkeuren. Die van mij deden eerst best moeilijk.

Succes ermee man, het is ff een gedoe maar dan heb je ook wat.

Wat zijn de regels voor het permanent verhuren van mijn eigen huis?

De permanente verhuur van mijn eigen huis, dat voelde destijds als een enorme stap. Het was een zonnige dinsdagochtend in mei, ik stond in de keuken van mijn kleine jaren-dertig-huis in Utrecht, koffie dampend in mijn handen. De gedachte om een deel van mijn thuis, mijn veilige haven, permanent te delen, maakte me nerveus maar ook een beetje opgewonden.

Het hele proces begon met een diepe zucht en het openen van de website van de gemeente Utrecht. Ik wist dat er regels waren, een hoop bureaucratie waar ik doorheen moest ploegen. Maar het kon, dat was het belangrijkste. Het is dus wettelijk toegestaan om je eigen woning permanent te verhuren. Dat was de eerste, cruciale drempel die overwonnen was.

Maar daarna werd het ingewikkelder. Er is toestemming nodig van de gemeente. En die regels, die verschillen enorm. Ik las de folder van de gemeente, die voelde als een soort bijbel voor verhuurders. Ze gaven een lijst met eisen:

• Je moet toestemming van de gemeente hebben. Dit is het allerbelangrijkste.
• De gemeente kan specifieke voorwaarden stellen. Denk aan:
  • Hoeveel huur je mag vragen.
  • Hoe lang iemand mag blijven.
  • Welke soorten huurders je mag hebben.
• Sommige gemeenten verbieden het zelfs helemaal. Dit was voor mij een schrikbeeld, maar Utrecht stond het toe, mits aan de voorwaarden werd voldaan.

Ik herinner me dat ik de hele middag aan mijn laptop zat, verdwaald in pdf-documenten en formulieren. De zon scheen naar binnen, maar ik voelde me een beetje opgesloten in de wirwar van regelgeving. De angst dat ik iets zou missen, dat er een addertje onder het gras zat, knaagde aan me. Het was een behoorlijke klus om alles uit te zoeken en correct aan te vragen.

Uiteindelijk kwam de brief met de goedkeuring. Een golf van opluchting spoelde over me heen. Nu moest ik nog een goede huurder vinden, een die respect zou hebben voor mijn huis, voor mijn spullen, voor de buurt. Maar dat is weer een ander verhaal. Het belangrijkste was dat de poort openstond.