Wat betekent eerstejaars student?

Eerstejaars student... Man, wat een woord. Het roept zoveel bij me op. Die mix van opwinding en pure, ongefilterde angst. Weet je nog hoe dat voelde? Die eerste stappen op de campus, iedereen leek zoveel zelfverzekerder dan jij. Alsof ze allemaal wisten waar ze heen moesten, behalve jij dan. Ik dwaalde rond als een kip zonder kop, kaart in de hand, hopend dat niemand zag hoe verdwaald ik eigenlijk was.

Ik herinner me nog mijn eerste hoorcollege. Gigantische zaal, honderden studenten. Ik voelde me zo klein. En die professor, die ratelde maar door over… tja, eerlijk gezegd weet ik niet eens meer waarover het ging. Ik was te druk bezig met bedenken of ik wel op de goede plek zat, of mijn pen het wel deed, en of ik er wel bij hoorde. Hoorde ik er wel bij? Die vraag spookte constant door mijn hoofd.

Het is echt een sprong in het diepe, zo’n eerste jaar. Je moet ineens alles zelf regelen. Je studie, je financiën, je sociale leven… pfff. Ik had bijvoorbeeld geen flauw idee hoe ik een studiefinanciering moest aanvragen. Uiteindelijk heeft mijn moeder me geholpen, anders had ik waarschijnlijk nog steeds schulden. En koken? Laten we het daar maar niet over hebben. De eerste weken leefde ik op instant noodles en afhaalpizza's. Iets met 'studentenleven' en 'budget'. Je kent het wel.

Ze zeggen wel eens dat 50% van de eerstejaars stopt binnen het eerste jaar. Nou, ik snap dat wel. Die druk is enorm. Maar… het is ook zo’n bijzondere tijd. Je leert zoveel nieuwe mensen kennen, ontdekt nieuwe dingen over jezelf, en je begint eindelijk aan die toekomst waar je al die tijd van gedroomd hebt. Dus ja, het is eng. Ja, het is overweldigend. Maar het is het ook zo waard. Echt.