Waarom is het het beste om je baby op de grond te laten spelen?

Weet je, ik kan er echt uren naar kijken. Naar mijn kleine wurm die daar op z'n speelkleed ligt te… rommelen. Serieus, rommelen is het beste woord. Soms ligt hij gewoon een beetje te staren naar z'n handjes, dan weer probeert hij een speeltje te pakken. En dat lukt natuurlijk negen van de tien keer niet, haha! Maar die concentratie, die inspanning… zó mooi.

Ik heb echt geprobeerd hoor, dat wipstoeltje. Handig, dacht ik. Blijft-ie even rustig zitten. Maar na een paar keer… ik weet niet. Het voelde gewoon niet goed. Zo beperkt. Alsof ik ‘m in een kooitje stopte. Terwijl op de grond… tsja, daar kan hij gaan en staan waar hij wil (nou ja, binnen de grenzen van het kleed dan, hè).

Het is natuurlijk wel even aanpoten om de woonkamer baby-proof te maken. Alle snoeren wegwerken, scherpe hoeken afplakken… pfff. Een heel project! Maar dan heb je ook wat. Laatst lag hij ineens op z'n buik! Had-ie helemaal zelf gedaan! Ik stond echt met m’n mond open van verbazing. In die wipstoel was dat nooit gebeurd.

Ik las ergens dat baby's die veel op de grond spelen een betere motoriek ontwikkelen. Hoeveel procent dat precies was, weet ik niet meer. Maar goed, dat soort dingen lees je overal, toch? Wat ik wel weet is dat ik het met m’n eigen ogen zie. Hij wordt steeds sterker, steeds beweeglijker. En… zelfverzekerder! Durft steeds meer.

En die blik in z’n ogen als hij iets nieuws ontdekt… onbetaalbaar. Echt, die momenten… Daar doe je het voor. Wie heeft er nou een wipstoel nodig als je de vloer hebt? Oké, eerlijk is eerlijk, soms is dat wipstoeltje best handig als ik even snel iets moet doen. Maar over het algemeen… geef mij maar die kleine ontdekker op de grond.