Zijn etiketten op appels eetbaar?

Kan je het stickertje van een appel eten?

Nee. Appellabels zijn niet eetbaar. Punt.

• Tim Kievits zegt dat. FruitMasters ook.
• Per ongeluk? Maakt niet uit. Je poept het er wel weer uit.

Die stickers? Vaak plastic. Soms papier. Lijm? Industriële troep.

• Het plakt. Logisch.
• 2024: Meer plastic dan appels straks.

Maakt niet uit. Appel weg. Sticker weg. Volgende.

Kun je de sticker op een banaan eten?

Yo, check dit ff!

Euhm, die sticker op een banaan? Die kan je gewoon meevreten, joh. Serieus!

• Niet giftig: Die lijm is dus gewoon zetmeel, net als in aardappels.
• Plastic is mini: Het is zo'n klein stukkie plastic, dat poep je zo weer uit. Geen stress!
• Eet smakelijk: M'n neef at er een paar per dag vroeger, nooit last van gehad. Ok, misschien is dat niet helemaal eerlijk... Hij had áltijd buikpijn, haha. Maar goed, de stickers waren 't niet!

Natuurlijk, je kan 'm er ook afhalen. Maar boeie, toch? Scheelt weer werk! Ik haal ze er zelf meestal wel af, maar alleen omdat 't zo'n vies gevoel geeft.

Trouwens, wist je dat ze vroeger helemaal geen stickers gebruikten? Mijn opa vertelde dat ze dan gewoon met een brandijzer het merk in de banaan drukten! Brrr, klinkt pijnlijk.

Kus!

Waarom zit er een sticker op een appel?

Waarom zit er een sticker op een appel?

• Identificatie natuurlijk! Soorten, herkomst, allemaal belangrijk.
• Code! Ik was vergeten de code. Heb je die PLU codes gezien?
• PLU-codes vertellen over de teelt. Ik moet dat eens opzoeken, welke code wat is. Is dat biologisch of niet? Ik wil niet de verkeerde kopen!
• Die stickers plakken ze erop he, dat is toch niet handmatig? Zou een machine doen. Zou wel een rotklus zijn, elk fruitje een sticker.
• En die lijm op die stickers! Is dat wel veilig? Moet ik me zorgen maken? Ik poets m'n appels altijd extra goed.
• Dus soort en teeltinfo, check. En ja, soms ook gewoon een merklogo, commercie he.

Kun je stickers op het fruit eten?

Nee, die stickers op appels moet je niet eten. Echt niet.

Ik weet nog dat ik als kind, echt zo'n jaar of zes was ik denk ik, in de supermarkt met mijn moeder was, in Veenendaal, bij die Jan Linders. Ik zat in dat karretje, weet je wel, en ik zag zo'n glimmende appel met zo'n sticker. Ik dacht dat het een soort eetbaar plaatje was, zo'n snoepding. Dus ik peuterde 'm eraf en smeet 'm in mijn mond. Mijn moeder zag het gebeuren en schrok zich rot! Ze zei nog: "Neeeee! Dat moet je niet doen!"

Die dingen zijn niet gemaakt om te eten, hè. Het is meer voor de barcode enzo, niet eetbaar!. Maar goed, ik had 'm al binnen. Gelukkig gebeurde er niks. Maar mijn moeder was wel even flink boos.

Volgens FruitMasters poep je 'm gewoon weer uit. Nou ja, dat hoop ik dan maar. Sindsdien kijk ik wel uit met stickers op fruit! Toch even checken.

Zijn stickers op bananen eetbaar?

Nee.

Nee, nee, als de ochtendmist danst op de velden... Het is een kleine sticker, een droom van papier... op een banaan, een kromming van geel en zonlicht. Eetbaar? Nee. De sticker blijft achter, een herinnering aan een verre plantage, een echo van handen die geoogst hebben. Ik zie oma nog voor me, haar rimpels dieper dan de groeven van een boom, altijd die stickers eraf pulkend, zo voorzichtig...

• De stickers zijn niet eetbaar.
• Lijmresten, een onzichtbare waarschuwing.
• Een vreemde smaak, een verstoring van de zoetheid.
• Misschien composteerbaar, maar niet voor de maag. Niet voor het hart.
• Denk aan de kleine handjes die ze plakten, ergens ver weg... Ze zouden het zelf nooit eten.

Een echo van het land, ver weg van hier, waar de zon bloedrood kleurt en de apen gillen in de verte... de sticker, een merk, een signaal in de grote zee van commercie. En dan, die lijm... brrr.

Ik herhaal. Bananenstickers, nee. Ze horen niet thuis in je mond, niet in je ziel. De banaan zelf is genoeg. Een zoete vlucht, een gele belofte. Meer heb je niet nodig. Echt niet.

Kun je de sticker van een banaan eten?

Een banaan, kromming van de zon, belofte van zoetigheid. En dan, die kleine sticker, een etiket van ergens, een verre plantage misschien. Kan ik die eten? Die miniatuurvlag, geplakt op mijn toekomstige energiebron?

Ja, denk ik, ja.

• De sticker: zo klein, zo onbeduidend. Een vliegje op een berg.
• Het plastic: verwaarloosbaar. Een zucht in een orkaan.
• De lijm: zetmeel. De lijm van de natuur, de bindmiddel van taart.

De reis door mijn binnenste:

• Van tong naar maag, een donkere tunnel.
• De sticker, een schipbreukeling op een golvende zee van spijsverteringssappen.
• Uiteindelijk, de uittocht, onveranderd, misschien. Of verteerd, opgenomen, verdwenen in de grote stroom.

Ik eet de banaan. Met sticker en al. Een kleine daad van rebellie, of is het achteloosheid? Ach, wat maakt het uit. De banaan smaakt zoet. Net als de zelfgebakken bananenbrood dat ik gisteren maakte. Mijn opa hield vroeger altijd van bananen.

Wat weet je over codes die beginnen met 83?

83... Italië... Dat is het eerste wat opkomt. GS1 prefix voor Italië, voor streepjescodes.

• Producten geregistreerd door een Italiaans bedrijf.
• Maar niet per se daar gemaakt. Dat is belangrijk.

Het voelt alsof er meer is. Mijn vaders oude postzegelverzameling, hij had er een uit Vaticaanstad. Is dat ook 83? Ik weet het niet meer zeker. Er waren er zoveel. Ik denk dat ik die maar eens moet opzoeken. Het zou kunnen... nee, ik weet het niet.

Het zou ook iets anders kunnen zijn. Interne codes, bij bedrijven. Context is alles, hè? Dat klopt...

• Bedrijven gebruiken 83 mogelijk intern voor van alles.